Piz Campina

28 juli 2010: Dagtocht Gamshütte

2010-07-29T15:43:00.014+02:00

De weersvoorspelling van vandaag was ons goed gezind en na enkele regendagen kriebelden de voeten om aan het werk te gaan. Na een tochtje in de omgeving van Finkenberg en het Brunnhaus hadden we heel wat wegwijzers naar de Gamshütte zien staan. De keuze voor een dagtocht was dan ook niet moeilijk.

We namen de wagen tot aan de sportvelden van Finkenberg, op deze manier konden we ongeveer 300 hoogtemeters winnen en hadden we er nog 966 voor de boeg. Om 9u05 verlieten we de wagen.

We verkozen om via de Herman-Hecht-Weg naar boven te gaan. Geen idee wie deze illustere man was maar vermoedelijk was hij de "padmaker" (dit is een nieuw woord uitgevonden door Ferre, bedoelt op de mensen die de binnenwegjes maken tussen 2 bochten in)

Hoewel een klim door een bos meestal ééntonig is, werd dit langs deze weg zeker zo niet ervaren en we vorderden snel. Af en toe kruisten we een brede weg die veel hoger liep dan op de kaart stond aangegeven maar die dateert van juni 2000 en vermoedelijk is de weg later aangelegd. Eens we wat hoger waren, ontwaarden we een eerste panorama tussen de bomen met zicht op Mayrhofen.

Op 1460m werd halt gehouden aan een Schutzhütte, we hadden er ruim een uur klimmen opzitten en hadden al 500m gestegen: de jongens leken in topvorm...

Voor het eerst deze dag hadden we ook uitzicht richting Ginzling en het Dornaubergtal met zijdalen Floitental en Die Gunggl.

Er waren nu meer open plaatsen en mooie uitzichten, dan weer afgewisseld door stukjes bos die voor een aangename koelte zorgden, het was zowaar warm en dit was al enkele dagen geleden. Het pad lag er ondanks de felle regen van de afgelopen dagen prima bij, nergens waren er sporen van wateroverlast.
Een goeie 100 hoogtemeters van de hut hadden we een laatste uitzichtspunt richting Rastkogel.

Om 11u30 bereikten we de hut (http://www.gamshuette.at/), gezien onze pauze hadden we er maar een goeie 2 uur over gelopen, knappe prestatie van vooral Ferre!!
De meegebrachte knapzak werd aangesproken en we genoten van het uitzicht.

We hadden nog een zee van tijd en besloten nog een stukje te klimmen richting Grinbergspitze. Op de website van de hut stond vermeld dat er een goed gemarkeerde weg tot op de graat liep en er vandaar wat licht kletterwerk (I) tot de top op het menu stond. We wisten wel dat dit met Ferre niet haalbaar was maar het was leuk om nog wat hogerop te komen en voor Arne en Jens zagen we dan wel wat gedaan.
Het padje werd een heel stuk smaller en na 140m bereikten we de splitsing vanwaar de weg links richting Friesenberghaus ging, een tochtje van nog ongeveer 9 uren en het begin of einde van de Berliner Höhenweg, een stuk dat we zelf echter niet gelopen hebben.

Op 2250m zat de klim erop voor Ferre, een blik naar boven leerde ons dat er alleen nog stenen en blokken kwamen en na 1300m klimmen was het wel genoeg geweest, al heb ik meermaals moeten zeggen dat hij niet te vlug mocht gaan of papa kon niet volgen...
Kathleen en Ferre bleven ter plaatse en zouden wat later terug afdalen tot de hut. Arne, Jens en ikzelf gingen een poging doen om de top te bedwingen. Er kwamen al wat meer wolken op en we besloten niet langer te wachten.
We werden vergezeld door een roofvogel (havik???)

We bereikten de graat op ongeveer 2500m. Hier draaide het spoor naar rechts via klauter en blokkenwerk op een soms smalle graat waarbij we evenveel stegen als daalden. Het schoot niet echt op en de aanwijzingen (goede markering volgens website hut???) waren schaars en oud. Uiteindelijk kwamen we aan een stuk waarbij we zeker 3m loodrecht omhoog moesten door een soort schouwtje. Nergens waren er hulpmiddelen. Rekening houdend dat we dit ook weer naar beneden moesten, besloot ik rechtsomkeer te maken wegens te gevaarlijk. Vooral Jens was ontgoocheld en hij zocht nog tevergeefs naar een andere route. Een schijnbaar lachend gefluit was het enige geluid in deze omgeving. Het klonk bijna menselijk maar was afkomstig van een prachtig vogeltje getooid in wit-zwart-rood. Wat opzoekwerk leerde ons dat het hier om een rotskruiper gaat. Wegens de beperkte zoommogelijkheden is de foto niet echt denderend...

De lucht werd dreigender en de gedachte om hier regen te krijgen deed ons snel afdalen.

Rond 14u30 stonden we terug aan de hut, als terugweg kozen we de 538 over de Grinbergalm. Het eerste stuk liep door een zeer vochtig en plantenrijk stuk om vervolgens in een brede Schrötterweg over te gaan.

De eerste regendruppels bereikten ons rond 16u30 toen we terug aan de auto waren. Conclusie: een geslaagde wandeling die heel wat capaciteiten doet vermoeden (van de jongens dan) en stijve spieren de dag erna... :-)

Kurt

Ein Halbe Berliner... Deel II

2010-01-31T20:52:00.026+01:00

Vooraf

Na onze mooie halve Berliner van 2008 hadden we Heiko en Juliette voldoende overtuigd om dit ook eens te beleven. Voor ons is een meerdaagse tocht door de bergen het summum van vakantie, je laat letterlijk alles achter, je gedachten, de stress van het dagelijks leven, de druk van de buitenwereld, alles… Je gooit het hoogstnodige (en dat is nog steeds teveel) in een rugzak en je volgt je voeten. Trekken door de bergen is jezelf terug nietig maken, alles wordt heel relatief in de schaduw van de opgestuikte aarde en toch is het o zo simpel: als de zon schijnt, verbrand je en als het regent word je nat, simpeler kan het leven niet zijn. Als je moe bent dan ga je zitten en geniet je van de pracht rondom je heen: de grilligheid van de rotsen, het wiegen van de gentianen in de wind, het gefluit van de marmotten die het helemaal niet leuk vinden dat je daar zit. Je luistert naar het kabbelende beekje aan je voeten of het bulderen van een waterval, je luistert naar de natuur of naar de stilte die nergens nog zo intens kan zijn. Als je honger hebt, pak je iets uit je rugzak, veel moet dat niet zijn, de honger is meer mentaal dan fysiek. Je kan dit gevoel proberen te omschrijven maar je moet het eens doen om te weten wat het is.
Dit gevoel wilden we aan Heiko en Juliette doorgeven. Wonen in de bergen is nog iets anders dan er doortrekken. Omdat het hun eerste meerdaagse ervaring zou zijn en omdat er toch wat onbekenden waren: gaat het wel lukken met het stappen, met het ontberen van comfort, het dragen van de rugzak… hadden we een nieuwe tocht uitgestippeld. Het zou een tocht worden rond de Reichenspitz in 4 dagen.
Het lot dacht er echter anders over en wat een mooie ervaring samen moest worden werd in de kiem gesmoord door een stom ongeluk. Bij het afdalen van een mislukte toppoging van de Ahornspitz, misstapt Juliette zich en scheurt ze de gewrichtsbanden aan de voet. Weg huttentocht…het was pijnlijk in alle opzichten, we hadden er alle vier naar toegeleefd maar het kon niet zijn. Dit veranderde onze plannen drastisch, we hadden de laatste week van augustus al zeker vrijgehouden dus wandelen gingen we! Omdat we dan toch maar met z’n tweetjes waren kozen we om het tweede deel van de Berliner Höhenweg te doen, dit was wat zwaarder dan de eerder uitgestippelde tocht en misschien iets te veel voor beginners maar “oude rotten” zoals wij moesten dit wel aankunnen. We zouden de draad terug oppikken in de Berliner Hütte waar we in 2008 onze laatste overnachting hadden gedaan, via de Greizer Hütte en de Kasseler Hütte zouden we dan langs de beruchte Siebenschneidensteig terugkeren, tenminste als de omstandigheden het toelieten.
Onze voorbereiding was dit jaar niet anders dan andere jaren en op 14 en 15 augustus wandelden we samen voor onze 5e maal de Dodentocht in Bornem uit in al weer een voor ons “recordtijd”: binnen om 13u11.
Onze reisdag op 23 augustus verliep vlot zonder problemen, we rijden deze route na al bijna met de ogen dicht. De ontvangst was zoals het gaat onder vrienden: hartelijk en welgemeend. Heiko had een plaatsje vrij voor ons in appartement Tristner en de bagage werd daar geposteerd waarna we lekker gingen bijpraten en uitleggen wat de plannen waren. Juul had het er nog steeds verschrikkelijk moeilijk mee dat ze niet mee konden gaan… De tijd vloog voorbij.

Dag 1: Maandag 24 augustus 2009: Breitlahner (1256m) – Berliner Hütte (2042m) – Am Horn (2647m) – Berliner Hütte

Afstand: 13.1 km
Stijgen: 1391m
Dalen: 605m

We stonden op met een blauwe hemel, zo hoort het natuurlijk altijd te zijn op je vakantie. Het was nog stil in Landhaus Sonnenschein, zeker nu onze kinderen er niet bijwaren. Het ontbijt werd gezellig samen met de familie Lapp genomen en Heiko ging ons een lift geven om het eerste stuk tot Breitlahner te overbruggen. Om 9.10u waren we al ter plaatse. Normaal is de parking betalend maar om mensen af te zetten hoefde dit natuurlijk niet.

Er waren al heel wat toeristen op weg. De lucht was fris en we waren gekleed op lekker warm weer. Het afscheid was even moeilijk, wat had Heiko graag mee gegaan… We hielden het kort en vertrokken, de auto’s achter ons latend voor de volgende 4 dagen! De rugzak was zwaar, ik moet er toch eens iets op vinden volgende keer om selectiever te werk te gaan. Ik zeg dit nu al enkele jaren… We zochten naar een goed ritme en lieten de Breitlahner achter ons, het was eigenlijk een kleine nederzetting, de laatste alvorens je de Schlegeisspeicher hebt. De weg was breed en kon aandachtsloos bewandeld worden.

We keken rond en genoten van de ochtendkoelte. Het was hier rustig, zeer rustig. De eerste stop was de Grawandhütte, een verscholen hut gebouwd op een rots tussen de bomen op een hoogte van 1636m, we hadden er al bijna 400m klimmen opzitten. We hielden even halt voor een slok en een hap.

De weg was nog steeds breed maar werd wel steiler en ging nu richting Alpenrosehütte, een zeer grote privéhut op de plaats waar verschillende wandelwegen vertrokken en toekwamen.

Op ongeveer 100 hoogtemeters van de hut hield de brede weg op, hier was een houten opslagplaats gebouwd tot waar het proviand van de verder gelegen hutten met de wagen werd gebracht.

Vanaf hier ging het verder naar de Alpenrosehütte met een quad om ook alzo verderop via een goederenlift de Berliner Hütte te bedienen. Een karretje met vaten bier werd vakkundig naar boven gereden, we volgden dorstig. Even verderop sloegen we linksaf richting Berliner, de laatste 150 hoogtemeters werden geklommen via een normale wandelweg.

We kruisten nog een herdenkingsteken bedoeld om de offers te herdenken van alle oorlogen, geweld en vervolgingen, een mens staat er niet altijd bij stil in deze prachtige natuur dat er toch wel een zware geschiedenis over deze bergen hangt.

Klokslag middag bereikten we de Berliner Hütte en nestelden we ons op het mooie grote terras in de zon. We aten een gulash-soepke en dronken een cola. Het doel van deze dag was nog niet bereikt. Van hieraf had je mooi uitzicht op alle Hornspitzen (I tot V) en hoewel die voor ons niet direct bereikbaar zijn, wilden we toch een beter beeld krijgen van op een hoger gelegen uitkijkpunt, genaamd Am Horn.

We namen de rugzakken een eindje mee op pad en verborgen ze onder een boom uit het zicht. Enkele repen en wat drank namen we mee alsook de portefeuilles, je weet maar nooit. Op dit stuk kwamen we echter niemand meer tegen en het was ook wel duidelijk dat dit geen druk begaan pad was al was het wel zeer duidelijk aangegeven vermoedelijk om te gebruiken in de zeer vroege ochtend om één van de hoger gelegen toppen aan te doen. Het eerste stuk wordt dan in het donker gelopen en dan zijn al die steenmannetjes best wel handig om de weg te vinden.

Net onder de rotsvormige top splitste de weg. Verder door was richting Berliner Horn, wij gingen linksop en klauterden tot op de graat.

Om 14.30u werd de “top” bereikt. Am Horn was eigenlijk niets anders dan een kleine verhoging van de graat die rechtstreeks tot de Berliner Horn reikte, makkelijk te doen is iets anders.

Het uitzicht was zeer bevredigend. In de diepte de hut met alle bijgebouwen en aangebouwde stukken door de decades heen.

Verderop de rest van de graat met de Berliner Horn en pal in het noorden de Melkerscharte met de Zsigmondyspitze, ons welbekend van 2008.

In het noordwesten vonden we nog een oude bekende: de Hoher Riffler met zijn vergletscherde oostkant en de Friesenbergscharte links van hem.

We bleven een halfuurtje boven en genoten van de stilte en de eenzaamheid. Het was lange geleden dat we samen zo alleen waren.

De beklimming was nergens echt moeilijk geweest en ook de afdaling verliep vlot. Op een uurtje stonden we terug op het terras en lieten we onze eerste halve liter geweldig smaken. We meldden ons aan (reservaties waren al vanuit België gemaakt) en kregen kamer 67 in het Winterraum toegewezen, een apart gebouw voor de hut. Het avondeten was lekker maar hoteliaans en er heerste een gezellige drukte in de immense eetzaal.

Na het eten trokken we terug naar buiten met een warme fleece en genoten van het wegstervende licht. Het personeel amuseerde zich om met een zo min mogelijk aantal slagen een lange nagel in een blok hout te krijgen. Makkelijk zal u denken, ware het niet dat dit met de achterkant van de hamer werd gedaan en deze was zo scherp als een beitel. Eén van de hulpkoks was er echt meesterlijk in en terwijl zijn collega met moeite het varken eten gaf, sloeg hij meerdere nagels met één klap in de houtblok.

Na de zonsondergang kwam de koude en we kropen op tijd onder de wol, wetende dat de eerste nacht in een berghut nooit een geweldig slaappatroon oplevert. We hadden een kamertje voor 2 personen waar we nauwelijks met 2 konden instaan maar het gaf wel een beetje “privacy”. De houten muren waren wel zo dun dat als er ’s nachts iemand door de gang liep je het idee had dat ze over je bed stapten. De eerste shift tot 2.45u ging goed, daarna met horten en stoten de morgen gehaald, er was toch veel lawaai geweest.

Dag 2: Dinsdag 25 augustus 2009: Berliner Hütte (2042m) – Mörchenscharte (2872m) – Greizer Hütte (2227m)

Afstand: 8.9 km
Stijgen: 1237m
Dalen: 1052m

Om 6.20u stonden we op, ik wrong me naar het raam om naar buiten te kijken. De zon kwam net op en zette de Groβer Möseler (3480m) in een gouden gloed tegen een staalblauwe achtergrond. Een schitterend zicht, een nieuwe mooie dag brak aan.

We pakten alles weer in onze trouwe rugzakken en begaven ons naar het ontbijt. Je kan dit moeilijk een berghut-ontbijt noemen: verse Semmels met kaas, ham, gelei,…het is al anders geweest. We rekenden af en gingen op pad, het was 7.40u en de zon was nog niet tot aan de hut geraakt.

Het eerste stuk was bekend van vorig jaar. Tot aan de Schwarzsee (2472m) volgden we dezelfde route als toen we naar de Melkerscharte gingen in 2008. Door het verstrijken van de tijd, het klimmen en de stijgende dageraad liepen we toch al snel in het zonnetje.

Er waren nog wel wat groepjes onderweg in deze richting, later zal blijken dat we eigenlijk elke dag met dezelfde mensen optrokken, elk afzonderlijk op zijn eigen ritme en startuur.

De Schwarzsee werd bereikt om 8.55u en we namen een eerste pauze. Het brood werd bovengehaald en een reep chocolade werd aangesproken.

Na de korte eetpauze lieten we het meer links liggen en een steil pad met korte serpentines lag voor ons. We zwoegden ons door het eerste stuk.

Op 2580m splitste de weg, links was naar de Melkerscharte, rechts naar de Mörchenscharte. De klim werd geleidelijker en we passeerden de eerste sneeuwveldjes.

Een steenmarter sprong over de rotsen en verdween in een spleet alvorens ik ook maar de kans had om aan mijn fototoestel te denken, dit was zijn terrein.

De Scharte zelf was een smalle brokkelige opening tussen twee bergen in en er kwamen enkele handen-en voeten stukjes in.

De groepjes mensen troepten hier wat samen door de stijgende moeilijkheidsgraad. We stopten even om wat bij te tanken.

Het uitzicht was mooi: we keken rechts op de Groβer Löfler (3379m) met aan de voet van de berg de Greizer Hütte.

Het was nog wel een eind stappen en we moesten eerst helemaal tot het dal alvorens terug 400m te klimmen naar de hut.

Recht voor ons lag de Lapenscharte met links ervan de Gigalitz, twee doelen voor morgen.

Het eerste stuk van de afdaling was beveiligd met kabels maar niet zo moeilijk, verder door veranderde het pad in een eindeloze steile zig-zag, we moesten zo’n 1000m naar beneden.

Het pad was droog en de zon scheen uitbundig en het werd warm. Enkele 100-den meters lager kreeg ik last van oververhitte voeten, dus even halt gehouden en van sokken gewisseld, daarna ging het weer beter. Die lange afdalingen…ik lig er toch altijd wat mee te worstelen, het kan zo vermoeiend zijn…

Rechts naast ons doemde een diepe geul op die nog volledig ondergesneeuwd was, het pad bleef boven op de kam lopen. Net voor we beneden in het dal kwamen volgde er nog enkele beveiligde stukken langs een steile rotswand en plots hield het pad op en stonde we voor een leegte.

Gelukkig was er een lange ladder aanwezig om ons naar de diepte te begeven, toch altijd een raar gedoe in de bergen op een ladder. We stonden nu met beide voeten in het Floitental, waar we al eens eerder geweest waren maar dan ergens vooraan tot de Steinbockhütte.

Het begin van “Die Floite” stortte zich woest naar beneden gespijsd door het smeltwater van de Floitenkees. Een brug bracht ons naar de overkant en een wegwijzer keek smalend in de hoogte… nog 400m klimmen!

Het was nog vroeg na de middag en we vatten zwijgend de klim aan. De tempowisseling was wat moeilijk in het begin en we gingen ook wat uit elkaar lopen. Hoe goed we de hut ook hadden gezien vanaf de overkant, tijdens de klim konden we geen glimp opvangen alvorens we er bijna waren.

Om 14.05u stonden we boven aan de Greizer Hütte, er heerste een gezellige drukte van dagjesmensen en trekkers door elkaar. Het was een beetje moeilijk wat nu eigenlijk de voorkant of achterkant was. We kwamen even op adem en gingen ons aanmelden. We werden vriendelijk ontvangen door Herbert en Irmi Schneeberger (schitterende naam in deze omgeving) en kregen een plaatsje in een lager toebedeeld, het ging druk worden, dat was al duidelijk. We bestelden elk een halve liter en gingen achteraan op het smalle terras in het zonnetje postvatten.

Het was echt genieten en lekker warm tegen de buitenmuur. Mevrouw Schneeberger kwam zelfs vragen van welke hut we kwamen en wat we daar hadden gegeten, kwestie van ons niet hetzelfde voor te schotelen, wat een service! We liepen nog wat rond de hut en namen de omgeving in ons op.

De hut kreeg bezoek van 2 Haflingers die duidelijk niet aan hun proefstuk waren, ze kozen een mooi plaatsje voor de hut en snuffelden in de aanwezige rugzakken.

Nooit gedacht van op zo’n verlaten plek paarden te zien. Er bleven maar mensen toestromen en de laatste dagjestoeristen trokken naar beneden. Hun rugzakken konden via de dienstlift mee die juist een verse voorraad spijs en drank naar boven had gebracht. In de verte kwam nog een hele groep afgedaald uit de richting van de Kasseler Hütte.

Zij kregen het Winterraum toegewezen. De zon zakte stilaan weg en we fristen onszelf een beetje op voor het avondeten.

Het was te koud om buiten te eten en de gelagzaal was overvol maar gezellig. We zaten aan tafel met een ouder koppel uit Duitsland vergezeld van een man alleen, bij hen nog een jong stel maar dat was eerder toevallig denk ik, ze hadden elkaar gewoon ontmoet op de tocht. We hadden ze al eerder in de Berliner Hütte gezien. We kregen een lekker slaatje en een groot bord spaghetti bolognaise voor de neus, en of het smaakte! Een lekker fris pintje hoorde er ook bij. Na het eten ruimden we plaats voor anderen en trokken met het biertje naar buiten.

Aan de voorkant van de hut was minder wind en we nestelden ons in een soort portaaltje met bank en genoten van het veranderende kleurenspel rond de bergen. De jonge kerel van aan de tafel kwam er bijzitten en haalde een gitaar boven en begeleid door verschillende gitaarklassiekers (zoals Nothing Else Matters… passend lied op deze plaats) zakte de zon verder achter de kartelige kantelen van een bergrug.

Hij was duidelijk gewoon van te spelen en de noten stierven in het schemerlicht. Ik probeerde de avondkleuren vast te leggen op foto. Toen het te koud werd, gingen we terug naar binnen, de warmte van een volle zaal kwam je tegemoet. We dronken nog een lekkere marillen Schnapps en kropen onder de wol, morgen ging een zware dag worden…

Dag 3: Woensdag 26 augustus 2009: Greizer Hütte (2227m) – Gigalitz (3002m) – Lapenscharte (2701m) – Kasseler Hütte (2178m)

Afstand: 11.9 km
Stijgen: 1253m
Dalen: 1302m

De volle lager die we toebedeeld hadden gekregen zorgde niet echt voor een verkwikkende nachtrust, het was weer slapen in stukken en brokken en we stonden op tijd op, sleurden ons materiaal tot op de gang om de anderen niet te hinderen en maakten ons klaar. De weersvoorspellingen gaven wat wisselvalligheid met kans op een bui maar de lucht zag nog staalblauw al kan dit in de bergen zeer snel veranderen.

Er was nog niet veel volk aan het ontbijt om 6.40u en we genoten van de relatieve rust en het lekkere brood. Op de planning vandaag: een heuse 3000-der: Gigalitz (3002m). Hiervoor moesten we halverwege de klim naar de Lapenscharte op ca 2500m het pad verlaten naar links en via de zuidwest-graat de top beklimmen. De beklimming stond in de “Rother” als I aangegeven, dus toch wel iets meer dan een gewoon padje.

Ca 7.30u waren we onderweg. Omdat de totale tocht grotendeels in oostelijk richting ging en we elke morgen eerst moesten klimmen, liepen we telkens de eerste uren in de schaduw en dat is zeker een voordeel tijdens het klimmen.

Omstreeks 8.00u hadden we de splitsing reeds bereikt en begaven we ons richting graat.

Even later kruiste een salamander ons pad. Eénmaal de graat bereikt moesten we hem oversteken langs een smal richeltje om aan de overkant verder rechtsom te klimmen. Op dit punt gingen we de rugzakken achterlaten. Terugkeren gebeurde toch via dezelfde weg en het mindere gewicht en volume kon ons alleen maar van pas zijn tijdens het klauterwerk. We namen enkele belangrijke zaken mee alsook wat drank en proviand.

Vanaf hier was het afwisselend een smal en zeer steil pad dat niet veel werd belopen en rotspassages die met handen en voetenwerk moesten overwonnen worden. Dit gebeurde soms naast de graat, zowel links als rechts en soms bovenop de graat met smalle stukken en steile afgronden tot gevolg. Die “I” was zeker niet overdreven en toen ook het zonnetje opkwam stonden we al snel in het zweet. Opperste concentratie was noodzakelijk maar het was wel leuk, veel nadenken mocht je echt niet doen. Onder ons hoorden we nog een klein groepje richting graat komen maar zij keerden even later terug, we gingen de enigen zijn op deze berg vandaag: Ein Gipfel für zwei…

1.45u na onze start kregen we het kruis in het vizier, maar we waren er nog niet.

Blijkbaar bestond de top uit twee topjes, de rechtse getooid met een klein houten kruisje hadden we gehaald omdat die te doen was, het grootste kruis stond echter op de andere top. We genoten eerst van onze “eerste” overwinning en keken honderduit over de omliggende bergen en dalen.

Er kwamen al heel wat meer wolken opzetten en het zicht werd hier en daar al wat belemmerd. We schreven onze naam in het Gipfelbuch en overlegde wat te doen: een top is pas een top als je helemaal boven bent dus even de schrik overwinnen! We moesten eerst een klein stukje terug naar beneden om dan een bijna loodrecht stuk naar boven te klauteren.

Het kostte ons 10 minuten om 10m af te leggen maar om 9.42u stonden we op de top van de Gigalitz. Een stalen windroos gaf aan wat je allemaal kon zien in de omgeving en wat verder.

We tekenden opnieuw het Gipfelbuch, het was duidelijk dat er hier heel wat minder volk in stond dan in het andere boek en we waren de eerste Belgen van 2009… Het kruis wat relatief nieuw, het oude waarschijnlijk verwoest door het inbeukende weer.

We hadden een prachtig uitzicht op de Greizer Hütte achter ons. Het massief van de Groβer Löffler zat nu al helemaal in wolken gehuld. Het leek nog niet echt op onweer maar het werd toch tijd om af te dalen.

Het eerste stuk was traag en heel behoedzaam, een misstap zou een val van enkele meters betekenen, we geraakten er heelhuids af. De stukken met een smal pad vorderde snel, op het rotsig gedeelte was het opnieuw concentreren. We vonden onze rugzakken terug onder de uitstekend rots en namen nog een paar mooie stenen mee die we daar vonden. We moesten terug afdalen naar 2500m om dan weer te klimmen naar de Lapenscharte op 2701m. Ik geraakte niet uitgekeken op de prachtige stenen en mineralen om ons heen, deze streek staat er echt om bekend, maar mijn zoektocht leverde geen exemplaar op de moeite van het gewicht waard.

Kathleen was ondertussen verder gestapt en had de Scharte al bedwongen. Het Stilluptal was nog een stuk dieper onder ons en niet te zien van hierboven. We kregen wel een mooi zicht op de Sieben Schneiden die de volgende dag op het programma stonden.

Er begonnen al klimmers langs de andere kant naar boven te komen, zeer waarschijnlijk kwamen ze van de Kasseler Hütte. Je had hier twee opties, ofwel helemaal naar beneden afdalen tot aan het Grüne Wandhaus op 1436m en dan terug klimmen naar de hut op 2178m, ofwel helemaal het daleinde rondtrekken zoals in een hoefijzer. Dat laatste is een prachtig stuk maar eindeloos… we hadden niet veel keuze, nog eens 700m klimmen op het einde van de dag zagen we niet echt zitten, dus de lange optie.

De splitsing kwam op 2260m en we kozen rechts, nog 3h volgens de wegwijzer en steeds op en neer door de verschillende geulen die achtergelaten zijn na het afsmelten van de Löffler- en Stillupkees. We moesten maar liefst 19 keer water kruisen…

Soms lag er een brug, soms nog een halve of een hele plank, soms gewoon enkele metalen steunen in de rotsen geboord en éénmaal dwars door het water waarbij het onmogelijk was om beide voeten droog te houden. Ik koos rechts… Er was zelfs nog een gezekerd stuk door de Elsenklamm.

Bijna aan het einde van het pad zagen we plots vlagjes en wimpels in de verte. Toen we dichter kwamen bleek het een symbolisch kunstwerk te zijn: “Porta Alpina” of te een deur in het midden van het niets. Het had wel iets en toch…het hoorde er niet, een echte bergliefhebber heeft geen deur nodig om door te gaan om een andere wereld te ontdekken, die deur zit in je hoofd en die ga je al door wanneer je ’s morgens je schoenen aantrekt.

Omstreeks 15.30u bereikten we de hut, moe…en dorst… We werden ontvangen door een vriendelijke man in plaatselijke klederdracht en kregen een kamer voor 2 toegewezen. Het feit dat we niet voor een douche (betalend) kozen, werd een beetje scheef bekeken, zouden we al zo stinken? We zijn niet tegen hygiëne, zeker niet, maar wel tegen overdreven luxe in berghutten en een douche is daar bij, dit hoort gewoon niet. Mensen die luxe willen zo ver van de bewoonde wereld blijven beter daar en laten dit gebied aan de echte trekkers.

We bestelden onze notoire halve liter en trokken naar het terras aan de voorkant. Het viel pas nu op hoeveel wind er was, lang konden we het niet uithouden.

Van hieruit gezien was de Gigalitz een impressionante rotspiek, veel indrukwekkender dan aan de andere kant en het maakte ons nog meer fier dat we daar die morgen hadden opgestaan.

Hier heerste geen drukte, ik denk dat we met 14 in totaal waren en weer diezelfde Duitsers aan de tafel, we raakten in gesprek. De grijze man was gepensioneerd ambtenaar en had de trip (volledige Berliner) cadeau gekregen voor zijn pensioen. Ze kwamen uit Hameln, bekend van het sprookje met de rattenvanger. De gelagzaal was knus en net geschikt voor ons groepje, via een dubbele deur was er mogelijkheid om een nog grotere ruimte bij aan te sluiten, maar vandaag bleef de deur dicht. Het eten was lekker en de sfeer goed. Af en toe trok ik naar buiten voor enkele foto’s, je moest wel steeds een ommetje maken want de korte weg langs de keuken was verboden terrein. Er waren nu heel wat wolken en soms zaten we volledig in de mist en was er niks meer te zien. De wind sleurde aan de vlaggen en de touwen rammelden onophoudelijk tegen de vlaggenmast.

Na het eten kwam de waard binnen en hij posteerde een tafeltje in het midden van de zaal en vroeg om stilte. Dan riep hij 3 namen af van aanwezigen en die moesten aan de tafel komen zitten. Wat bleek? Deze bezoekers hadden de huisregel om niet door de keuken te lopen overtreden en moesten gestraft worden. De straf bestond uit het afdrogen en sorteren van enkele emmers bestek, hilariteit alom en hun medewerking werd bekroond met een Schnapps. Na dit optreden nam de Wird het woord en vertelde over de tochten voor morgen en de weersvoorspelling. Voor een aantal en ook voor ons stond de beruchte Siebenschneidensteig of Aschaffenburger Höhensteig op het programma, een naar schatting 9u durende tocht langs de bergflanken waarbij 7 Schneiden moesten overwonnen worden, sommigen gezekerd met stalen kabels. Er was geen enkele mogelijkheid om onderweg af te dalen, beginnen betekende afmaken of terugkeren. Alleen ergens halverwege was een noodbivak voorzien. De weersvoorspelling ging goed blijven met in de namiddag wel kans op een al dan niet onweerachtige bui, maar zelf geloofde hij in een droge afloop. Het grootste probleem voor éénieder op deze tocht was de te zware bepakking. Volgens hem mocht een volledig gepakte rugzak nooit meer dan 10 kg wegen, al de rest was overbodig, ik heb nog werk te doen de komende jaren…

Na de mededelingen kregen we nog uitleg over de Hausschnaps: de Meisterwurz, getrokken uit de wortels van de gelijknamige plant. We dronken er nog enkele en trokken naar bed.

Dag 4: Donderdag 27 augustus 2009: Kasseler Hütte (2178m) – Aschaffenburger Höhensteig – Edelhütte – Ahornbahn

Afstand: 15.3 km
Stijgen: 745m
Dalen: 968m

Dag 4 en laatste dag van onze tocht, althans, dat was de bedoeling want als we niet voor 16u30 aan de Ahornbahn konden geraken zat er noodgedwongen nog een overnachting in de Edelhütte bij. We stonden op tijd op, namen het ontbijt tot ons, pakten in en vertrokken, het was al een ritueel geworden. We namen nog een voldoende voorraad drinkwater mee. De Wird speelde hier handig op in door te beweren dat er nergens drinkwater in de hut voor handen was, alleen te verkrijgen via de keuken uit een filtersysteem en tegen betaling uiteraard. We hadden geen zin om het risico te nemen en deden het maar.

Om 7.35u waren we aan het stappen, wolken waren er niet te zien, wat een schitterend weer hadden we toch al gehad…Kathleen zetter er meteen flink de pas in, het gevoel van tijdsdruk was niet echt zo prettig maar we zaten fris en het ging vooruit.

De jonge Duitser van het gitaarspel en nog een jonger koppel kwamen al snel aansluiten en we speelden haasje over door de kortstondige pauzes om even wat te drinken of te eten. Het eerste stuk viel best mee maar er zat al een klimmetje in tot aan de eerste Schneide, hier kwam de zon op en kregen we wat zomerse warmte over ons heen.

Het volgende stuk was verre van makkelijk en een eerste veld met reusachtige rotsblokken versperde al de weg voor we aan de tweede Schneide aankwamen. Er waren wel roodwitte markeringen voorzien maar simpel was het niet. De uitzichten waren prachtig al leek het einde van de tocht wel heel erg ver te liggen.

Na ongeveer 2u stappen bereikten we het noodbivak, mooi was het niet en het werd meer gebruikt om binnen wat rommel te vergaren maar er was wel een recent noodrantsoen en 2 matrassen. Dit kon nooit halfweg zijn… Even verloren we het spoor en met z’n vijven zochten we het verdere verloop van het pad, we kruisten een drassige steile helling vol verstopte half ondergrondse beekjes, gevaarlijk om te struikelen.

Daarna was het weer klimmen tot de volgende Schneide die gekenmerkt was door een artificieel opgetrokken stenen muur met een opening om er door te gaan genaamd “Nofertensmauer”, een echte “Porta Alpina”?

Daarna kwam weer een stenenveld, het was echt springen van rotsblok tot rotsblok om er door te geraken en af en toe moesten we een stukje terug.

De volgende Schneide zag er al helemaal anders uit, veel steiler en met rotswanden afgeboord. Het pad werd nu heel smal, nauwelijks 1 voet breed en de grashelling links was bijna verticaal.

Het laatste stuk was gezekerd en dit was geen overbodige luxe. Dit was het Sammerschartl doorheen de Nofertensschneide. De overkant was enkel een rotsafdaling die gelukkig eveneens gezekerd was.

Onderaan de helling volgde een nieuw rotsblokkenveld. Hier kwamen de eerste tegenliggers. Waren we halfweg of al verder? Het was moeilijk in te schatten, we waren 4u onderweg.

Het tempo begon te wegen en de rugzak ook. In de verte lonkte al de volgende kam: de Krummschnabelschneide. Het scenario was gelijkaardig aan het vorige: de klim eindigde in een zeer smal pad net voor de doorgang gezekerd.

We zagen nu voor ons het laatste grote obstakel liggen: de Popbergschneide, nog 140m klimmen… de klok stond nu op 5u stappen, we zaten voor op schema, dat was duidelijk. Door onze laatste pauze was het andere drietal weer voorop.

We kruisten een laatste gigantisch stenenveld, we konden geen stenen meer zien…

Halverwege de klim stond het drietal stil, het meisje was door uitputting in tranen uitgebarsten, de 2 mannen probeerden op haar in te praten, het was niet meer zo ver maar als het mannetje met de hamer is langsgekomen is het moeilijk…

Een troep bergkraaien cirkelde rond de kam, even verder lag het laagste punt.

Hier waren we ooit eerder geweest, toen nog met Ferre in de draagzak en Arne en Jens op handen en voeten naar boven klauterend vanaf de Edelhütte, hoe zou het met de kinderen zijn? Aan de overkant lag de bewoonde wereld, eerst de Edelhütte, verder naar beneden het Zillertal, die hadden we bijna 4 volle dagen niet meer gezien, slechts éénmaal waren we beneden de 2000m geweest.

We daalden af naar de hut en posteerden ons triomfantelijk op het terras, we hadden het toch maar weer voor elkaar gebracht en dit op 6u en 45 min, terwijl de wegwijzer tussen 8 en 10u aangeeft, een mooie prestatie, geholpen door het prachtige weer en de droge condities. Het werd een cola, we moesten nog een uurtje stappen…

De weg naar de Ahornbahn kende we zeer goed en we bleven er stevig de pas inzetten. De technicus van de gondel vroeg vanwaar we kwamen, een goedkeurend gemompel volgde, een gratis ritje evenwel niet. Dit was echt afdalen naar de werkelijkheid, terug met beide voeten op de grond komen, de echte wereld, of lag die juist daarboven? We waren te fier om Heiko of Juul te bellen om ons te komen halen, dat halfuurtje te voet naar Landhaus Sonnenschein kon ook nog wel. Het was hier duidelijk veel warmer dan boven. We werden zoals steeds met open armen ontvangen, Juuls ouders waren ook van de partij. We bleven nog een dagje om te genieten en een leuke namiddagwandeling te doen met Heiko richting Maxhütte waar we onderweg een fototoestel vonden en als een wonder ook de rechtmatige eigenares die bijna een gat in de lucht sprong. De vakantie liep weer ten einde en we verlangden stilaan naar huis en de kinderen.
Toch gaan we weg met heimwee, zoals steeds en het wordt er niet beter op, we hebben daar een wereld waarvan we houden en vrienden die we graag zien, misschien ooit, ooit hoeven we geen heimwee meer te hebben… Servus!

19 juli 2009: Dagtocht naar de Karspitz 2264m

2009-11-04T10:43:00.007+01:00

Na enkele dagen mooi weer, kregen we in de nacht van vrijdag op zaterdag 18 juli en abrubte weersverandering of "Wettersturz" te verwerken. Dit gebeurt wel eens meer tijdens de zomermaanden maar deze keer was het toch wel erg uitgesproken. De regen viel gedurende meer dan 12 uren met bakken uit de hemel en de middagtemperatuur in Mayrhofen kwam niet boven 7°C en dit midden juli... Het gevolg op grotere hoogte laat zich wel raden: een pak sneeuw!! Even snel als deze weersomstuit gekomen was, was hij ook weer verdwenen en op zondag 19 juli stonden we alweer op met een stralende zon in de slaapkamer en een schitterend zicht buiten.

Omdat het zondag was, gingen we een uitstapje doen samen met de familie Lapp. We hadden Zell am Ziller in gedachte en wilden daar de kabelbaan tot boven nemen en wandelen richting Karspitz. Het was een beetje gissen naar de wandelomstandigheden boven, we zouden wel zien.

De kinderen hadden er al vast zin in!!

Ondanks de nog aanwezige sluierwolken was het helemaal niet koud en er stond nauwelijks wind. We hadden zo'n 500 klimmeters voor de boeg.

Het uitzicht over het Zillertal was hier al prachtig, het was alsof iemand een denkbeeldige lijn had getrokken en alles boven die lijn met wit had ingekleurd.

Het enige nadeel was het brede pad, dat heb je wel meer in skiparadijzen...

Al gauw begonnen de plukken restsneeuw op het gras naast de weg groter en groter te worden...

Ons eerste herkenningspunt was de Kreuzjochhütte op 1904m in een leuk wintervachtje. Hier hadden we het vorige jaar al eens gezeten met regenweer.

Hier en daar verlieten we de brede weg voor een aantal smallere verbindingsstukken die er nu wel echt heel winters uitzagen, de kinderen vonden het super!!
ondergetekende ook...

Prachtig winterzicht op de Brandberger Kolm, die stond nog op het programma, maar we hadden duidelijk nog wat geduld nodig.

Deze Haflingers waren duidelijk verrast door de weersomstandigheden (of was het de eigenaar die verrast was?)

Het mooie brede pad veranderde in twee sporen en een lekker modderige smurie.

Road to Heaven

We begonnen aan het laatste stukje van de beklimming, de sneew maakte het er niet makkelijker op, maar wel leuker!

Ook de zon kwam meer en meer te voorschijn, dat zouden we vooral 's avonds merken aan ons kleurtje! Hier stond papa op het punt van sneeuw te eten...

Top in zicht!

Allemaal boven! Geweldige prestatie van onze meisje en jongens!!

Een geweldig 360° panoramazicht, tel maar even alle toppen mee...

Het mooie Gipfelkreuz.

De afdaling langs de achterkant zorgde voor meer problemen, hier was niet echt een pad te vinden en was het meer spoor zoeken en de skipiste volgen.

Eindelijk terug wat groen in het vizier: enkele sappige "Zirben"

Iemand was hier duidelijk zijn kluts kwijt...

's Avonds maakten we nog een wandelingetje tot Mayrhofen met een welverdiend ijsje voor de kinderen (en de ouders).

En een prachtige zonsondergang vanaf het balkon. Denk hier een versgeschonken biertje en een smakelijke Obstler bij...

Kurt Desmedt

16 juli 2009: Dagtocht naar de Plauener Hütte

2009-09-29T20:55:00.035+02:00

De zon schijnt al vroeg door de gordijnen op de bovenverdieping van Landhaus Sonnenschein. Het is donderdag en een stralende dag kondigt zich aan. Vandaag staat er een stevige tocht op het programma. We begeven ons naar het zijdal Zillergrund. Totnutoe ben ik hier enkel met de fiets geweest met Heiko tot aan Gasthof Bärenbad, Heiko's vaste trainingstocht en een mooi tripje met afwisselend steile en vlakke stukken. Vandaag staat het einde van het dal op het programma. We moeten vroeg vertrekken met de wagen en rijden tot aan Bärenbad. De reden om vroeg te vertrekken komt voort uit het feit dat er per dag maar 100 auto's worden toegelaten in het dal, op zich wel een begrijpelijke beslissing. De weg slingert zich omhoog en al gauw vinden we een plaatsje op de laatste parking. De bedoeling is om hier de bus te nemen voor het laatste stuk tot aan Speicher Zillergründl op 1850m hoogte.

Een blik op de uurregeling leert ons dat we nog dik 45 minuten moeten wachten op de volgende bus. Er wordt even overlegd en uiteindelijk besluiten we dat Jens, Arne en ik te voet naar boven stappen, Kathleen en Ferre komen met de bus, anders wordt het voor Ferre een te zware dag, hij moet tenslotte nog 5 worden...

De vrij nieuwe alm ligt te blinken in het ochtendzonnetje en de frisse geur van weidegras komt ons tegemoet.

Ik laat de jongens het tempo bepalen, geen van beiden draagt nu een rugzak, Kathleen brengt hem mee met de bus en ze hebben al vlug snelheid. Ik heb wel mijn rugzak bij en moet flink mijn best doen om ze bij te houden.

Ik heb er eigenlijk niet echt iets van gezegd maar de jonge competitiegeest van Arne en Jens begint duidelijk mee te spelen. Jens heeft zeer goed geluisterd en weet perfect hoe laat de bus ging toekomen en ze willen er alles aan doen om eerst boven te zijn. Eerst steken we een aantal keer het riviertje over en na een stukje door lage bosbegroeiing steken we de weg over aan de Zillerplattenalm. We hebben nu een duidelijk zicht op de impossante stuwdam.

We draaien ons om om een blik in het dal achter ons te werpen en zien de lijnbus tergend traag maar zeker naar boven kruipen. We hebben nog wel wat te klimmen en het tempo wordt nog verder opgevoerd. De jongens klimmen bij momenten aan 13m/min. Hoepelijk moeten ze het straks niet bekopen.

Luttele minuten later staan we boven op de dam en nauwelijks 1 minuut later komt de lijnbus grommend uit de laatste tunel gereden.

Een massa mensen komt uit de bus gestroomd, volgens Kathleen hebben ze nog heel wat wandelaars verdwaasd moeten achterlaten beneden wegens vol. we maken nog een sanitaire stop, laten de zonnecrème duchtig de ronde doen, steken iets tussen de kiezen en gaan op pad. Het stuwmeer werkt als een reusachtige spiegel van bergschoonheid.

Achter ons ligt restaurant Adlerblick, what's in a name...

Eerst nog wat asfalt en een heuse tunel waar ik een verwoede imitatie van Gregoriaanse en pauselijke gezangen loslaat, vermoedelijk galmen de laatste valse noten nog steeds na... :)

We krijgen maar geen genoeg van het "Seesicht".

Enkele onstuimige watervallen kruisen ons pad, een schuimkolkende natuurpracht op weg naar het stuwmeer.

Het pad blijft nagenoeg op dezelfde hoogte langs het meer lopen.

Na een half uurtje komen we aan een splitsing, rechtdoor blijf je langs het meer lopen tot het einde van het dal (Feldjöchl 2658m), linksaf verandert het pad in een zigzaggende klim richting Plauener Hütte, ons uiteindelijk doel op 2364m.

Een gigantisch gerestaureerd bronzen schild doet ons stilstaan en denken aan de gesneuvelde Duitse soldaten tijdens de twee wereldoorlogen.

De Silene vulgaris (Blaassilene) of in het Duits Taubenkropf-Leimkraut.

Langzaam klimmen we op de flank verder en een nieuw uitzicht ontluikt aan de linkerkant met de Kuchelmooskopf (3214m) en de Reichenspitz (3303m) en de overblijfselen van de Kuchelmooskees.

We zoeken een mooi plaatsje om onze boterhammetjes op te eten tussen de riviertjes en de Alpenrozen en of het smaakt!!

Het meer blijft voor mooie vergezichten zorgen!

Even verder komen we weer aan een splitsing waar we terug naar beneden kunnen, maar we kiezen voor de klim. We zitten nu op een goeie 2000m en hebben dus nog een uur klimmen voor de boeg.

De hut komt steeds nadrukkelijker in zicht, maar ook het pad wordt steiler en steniger.

Nog een klein stukje...

Het doel is bereikt: De Plauener Hütte.
De hut is eigendom van de DAV sektie Plauen-Vogtland. Plauen is de hoofdstad van de regio Vogtland gelegen in het zuidwesten van Sachsen, een staat in het zuiden van de vroegere DDR.
Er zijn 74 slaapplaatsen in Lager en 6 in Zimmer. (http://www.plauenerhuette.de.vu/)

Het zicht van waar we komen is adembenemend.

De hut uit een minder alledaags perspectief.

En ondergetekende mag zelf ook eens op de foto!!

Soldanella alpina of Alpenkwastjesbloem, in het Duits: Alpen-Soldanelle.

We gaan nog even een stempel halen binnen en bewonderen het mooi verzorgde interieur.

In de afdaling maak ik met de twee oudsten nog een klein ommetje naar de Sonntaglähnerkopf (2314m), een vooruitstekende rots die als uitzichtspunt fungeert. Het leverde enkele mooie kiekjes op.

Verder afdalen doen we in een zee van bloemen, met vooral Alpenrozen, Orchideeën en deze mooie blauwe exemplaren waarvan met de naam niet te binnenschiet...

Beneden komen we uit aan de Materialbahn die de hut helpt te bevoorraden, to hier kan een 4x4 voertuig proviand aanvoeren vanaf het stuwmeer. De jongens frissen zich spelenderwijs op in één van de vele beekjes.

Bijna aan het stuwmeer staan we plots voor een nieuw obstakel: door het mooie weer komt er in de namiddag duidelijk veel meer smeltwater naar beneden, zelfs meer dan de waterval eigenlijk aankan en op die manier wordt het volledige pad overspoeld. We dragen de jongens één voor één naar de overkant en houden er net geen natte voeten aan over dankzij onze voortreffelijke La Sportiva's. Anderen zien we schoenen en kousen uittrekken...

We gunnen de "Adlerblick" nog een laatste "blik" en vatten de verdere afdaling aan.

Uiteindelijk bereiken we moe maar zeer voldaan het eindpunt en tevens beginpunt van de wandeling. Een grote frisdrank die zeker verdiend was, hoort er bij als afsluiter alsook een dikke kus voor de mama!!

Kurt Desmedt, Wechelderzande, 6 oktober 2009

zaterdag 22 november, start van de winter

2008-11-22T14:35:00.002+01:00

Zo zag het er 's morgens uit...

Ein halbe Berliner... Trektocht in de Zillertaler Alpen

2008-09-17T20:50:00.013+02:00

1. Vooraf

Een trektocht komt er bij ons nooit zomaar aan, of toch? Na onze memorabele tocht van 2007 samen met Geert, hing er wel meer in de lucht. Dit was de eerste trektocht geweest die ik samen met Kathleen had gedaan en eigenlijk was dat een schitterende belevenis.Het bleek echter al vlug in de loop van 2008 onmogelijk te zijn om weer iets samen met Geert op poten te zetten. Persoonlijke omstandigheden (gelukkig niet ziek deze keer) noopten hem tot afhaken voor deze zomer. Onze plannen waren anders niet min. We hadden geen echte trektocht in gedachte, eerder een 4-tal dagen stappen waarin we een 4000-er wilden beklimmen. Omwille van de voorkennis van het gebied, hadden we gekozen voor de Saas-streek in Zwitserland. De 4000-ers liggen daar voor het “oprapen”, nou ja, het zijn niet allemaal makkelijke, maar je hebt de keuze uit zo’n 18 stuks. Onze keuze was op de Weissmies gevallen. Eerst wilden we deze via de oude Normaalroute doen, namelijk de zuid-zuidoostgraat. De laatste twee- à driehonderd hoogtemeters zijn een rotsgraat, klasse II. Omdat Geert uiteindelijk niet mee kon gaan, voelde ik me onvoldoende zeker om langs deze kant de berg te bedwingen. In mooie droge omstandigheden zou dit absoluut geen probleem zijn, maar die omstandigheden weet je niet op voorhand en als je al in de hut bent, of erger nog, onderweg naar boven, is het niet meer zo leuk als je moet terugkeren omdat je onzeker bent. Dan maar gekozen voor de nieuwe Normaalroute via de noordkant en de gletscher, de kant waarlangs we gingen afdalen. Ik had ondertussen mijn buurman Ronny aangesproken en die was duidelijk kandidaat om ons te vergezellen. De cordé was volledig, het plannen kon beginnen…
De zomer vorderde met rasse schreden, onze julivakantie in het Zillertal was weer een voltreffer, ondanks het mindere weer. De kinderen amuseren zich daar zo reuzegoed en daar doe je het toch ook voor. En wij hebben het ten huize Lapp ook zeer naar onze zin!! Terug in België stond er alleen nog de Dodentocht op het programma, het was dit jaar onze 4e deelname en eigenlijk gaat het alleen maar beter. Ons tochtje in het Saastal ging plaatsvinden ergens rond 15 augustus. Een 10-tal dagen op voorhand begonnen we met alle weerberichten en voorspellingen uit te pluizen. Het motto voor een korte trektocht is steeds: als er geen 2 dagen goed weer bij zijn, vertrekken we niet. Hoe dichter we de datum naderde, hoe somberder de voorspellingen werden. Omdat we toch wel wat te regelen hebben met de opvang voor de kinderen, konden we de beslissing ook niet blijven uitstellen…het ging dus niet doorgaan, te slecht weer. Ook Ronny moest uiteindelijk nog afhaken wegens een onverwachte zieke collega op het werk. Wat nu gedaan…zomaar alles opgeven lag niet direct in mijn aard. We namen de kalender bij de hand en begonnen te puzzelen. Na wat over en weer getelefoneer met ouders, viel er nog een nieuwe datum uit de lucht: de laatste week van augustus was nog een mogelijkheid. Voor Ronny was dit echter onhaalbaar en met ons tweetjes een 4000-er gaan bestormen, leek me niet echt verstandig. Dus gooiden we de plannen volledig om en begon ik naar een alternatief te zoeken en ja…waarom niet terug naar het Zillertal gaan? Er waren onuitgesproken mogelijkheden voor een 4-daagse trektocht. Het was geen kwestie van zoeken wat we konden doen, eerder een van kiezen uit het aanbod! Uiteindelijk kozen we een stuk uit van de Berliner Hohenweg. Die is in totaal 8 stapdagen en loopt een heel stuk langs de voet van de Zillertaler Alpen. Wij hebben maar 4 dagen en doen dan ongeveer de helft van de tocht. Nog een telefoontje naar Heiko met het vriendelijke verzoek of we tweemaal een nachtje konden blijven logeren…en wat dacht je, die sprongen bijna een gat in de lucht dat we al terugkwamen! Dus dat was ook opgelost, nu maar hopen dat de weersvoorspellingen goed bleven en dat deden ze zeker!

2. Heenreis

Op maandag 25 augustus, ergens rond 2u30 ’s nachts draaiden we de oprit af van ons huisje in Wechelderzande. Het was erg stil in de wagen deze keer, de kinderen waren er niet bij en dat deed wel raar. De auto was ook nauwelijks geladen, we hadden wel elk een grote rugzak en dan nog wat extra’s in een reistas, maar dat was het dan. De reis verliep zoals steeds in het heenrijden zeer vlot, voor velen is de vakantieperiode reeds achter de rug en dat merk je toch wel. We kozen onze normale weg via Aachen, Keulen, Frankfurt, Würzburg, München…
Kort na de middag arriveerden we in Au/Gstan. Juliette ontving ons met open armen, Heiko was in München en de kinderen zaten bij oma en opa op de camping. Toevallig passeerde de buurvrouw langs de straat, ze stopte meteen en haar eerste woorden waren: Sind Sie schon wieder da? Het gaf meteen een gevoel van thuiskomen, als zelfs de buren je al kennen…
De rust in het huis deed een beetje vreemd en onwennig aan. We waren alledrie gewend om meteen een bende kinderen uitgelaten te zien rondhollen en dit was een heel ander beeld maar het had ook wel iets. We praatten over koetjes en kalfjes en zaten gezellig in het zonnetje buiten, de tijd vloog voorbij.Na de babbel en wat fris, trokken we nog op voor een korte wandeling langs de Zem, kwestie van de benen even te strekken na de rit. Toen we terugkeerden was Heiko ook al thuis en er kwam een gezellig biertje aan te pas om bij te praten. Ze wilden natuurlijk weten wat we allemaal van plan waren te doen. We aten gezellig buiten met ons vieren en hadden nog heel wat bij te praten, ondanks het feit dat we maar 4 weken elkaar niet gezien hadden…

3. Dag 1: Hintertux – Sommerbergalm – Spannagelhaus – Friesenberscharte – Friesenberghaus.

Afstand: 7.6 km
Stijgen: 993m
Dalen: 516m

Dinsdag 26 augustus 2008 stonden we op met een mooi zonnetje, het was niet egaal blauw, maar je moest de wolken wel gaan zoeken. Even over 8u zaten we gezellig aan de ontbijttafel bij de Lappjes, zelfs Juliette was van de partij op dit vroege uur, wat een hele eer! De rugzakken waren al klaar gemaakt in hoeverre dit thuis al niet gedaan was en rond kwart over negen stapten we in de BMW X3 die ons naar Hintertux zou brengen, wat een luxe!

Juliette reed als een volleerd Oostenrijkse en in een mum van tijd stonden we op de beneden parking aan de lift. Het was ons opgevallen hoeveel huizen en hotels reeds verlaten waren in de Tuxer dorpjes. We namen uitvoerig afscheid en beloofden van elke dag contact te houden via SMS in de mate van bereik natuurlijk. We kochten twee enkeltjes tot Sommerberg, 7 euro per volwassene en stapten in de lift. De nieuwe gletscherbus lift was weer een heel eind gevorderd en het bovenstation was bijna klaar. Er waren weinig toeristen en we maakten nog een laatste sanitaire stop in de “bewoonde” wereld alvorens de tocht ECHT aan te vatten, van hier af was het allemaal benenwerk, 4 dagen lang en we keken er naar uit!

De rugzak was zwaar, zeker in het begin. De schouders en heupen moesten duidelijk weer wennen aan het gewicht. Het eerste stukje van de tocht was gekend, hier hadden we een kleine 6 weken geleden nog met de kinderen gewandeld.

De Alpenrosen en orchideeën waren verdwenen en met hen het meeste van de bloemenpracht. Hier en daar dook er al een zilverdistel op alsook deze prachtige “Zijdeplant-Gentiaan” of Gentiana asclepiadea.

De late augustuszon warmde de grashellingen op en deed ons zweten. Langs de schrotterweg reden er nog steeds vrachtwagens en betonmolens naar het Tuxer-Ferner Haus. Na een uurtje houden we even halt om iets te eten, Kathleen is wat draaierig en dat stapt niet echt goed.

Tegen de middag bereiken we het Spannagelhaus op 2531m, we hebben er dan zo’n 500m klimmen opzitten en houden een korte middagbreak genietend van het uitzicht.

Het is winderig en fris hierboven. Kathleen voelt zich nog niet echt beter en besluit wat trager te klimmen om zich wat beter te kunnen aanpassen.

Vanaf het Spannagelhaus dalen we eerst een stukje om vervolgens gestaag richting Scharte te stijgen.Het landschap verandert snel en wordt meteen ruw en stenig. Dit gebied herbergde nog niet zolang geleden een heuse gletscher, veel is er niet meer van overgebleven, alleen de stenen en de morenen zijn nog getuige. Enkele verdwaalde sneeuwplekken kruisen ons pad.

We zien wat mensen heel ver weg en dat is alles, voor de rest volstrekte stilte, af en toe verstoord door het geluid van de klimmende betonmolens. Het pad verandert in een spoor van steen tot steen, duidelijk gemarkeerd met rood-wit-rood.

Kathleen blijft nu wat verder achter en klimt rustig op eigen tempo. Ik wacht haar op, boven op de Friesenbergscharte, het hoogste punt van de dag op 2910m. Van een scharte gesproken, dit is een echte: nauwelijks 50 cm breed!

Het uitzicht is ronduit schitterend, vooral de Zillertaler Alpen ontluiken zich nu in al hun schoonheid, het is alsof men een gordijn opentrekt en het toneel zich toont met een volledig nieuwe achtergrond. Ik neem even de tijd om een panorama-opname te maken.

De kille wind blaast losjes door de T-shirt en we blijven niet lang staan. De afdaling aan de overkant lijkt bijna loodrecht te zijn en op vele plaatsen beveiligd met kabels die zeker hun nut bewijzen. In de diepte zien we de hut en het bijhorend meertje al liggen. We kennen de hut nog van een wandeling vorig jaar die we met de kinderen maakten. Toen droeg ik Ferre nog op de rug…wat gaat het snel!

Voorbij het moeilijkste stuk nemen we een pauze, hier zitten we meer uit de wind en is het terug wat warmer. We voelen ons licht vermoeid van de inspanning, de eerste dag valt nooit echt mee, het wennen aan de rugzak en het snel stijgen, heeft tijd nodig. Door het ruwe rotsige landschap dalen we verder af tot het meertje wat mooie zichten oplevert.

De Hochfeiler (3510m) regeert het uitzicht als een vorst, het is ook een vrij indrukwekkende berg via deze zijde. Op de zuidwest flank zou volgens de kaart een spoor/pad moeten lopen tot nagenoeg op de top. Ooit gaan we dit wel uitproberen, daar ben ik zeker van. Via het Pfitscher Joch Haus (2277m) en de Hochfeilerhütte op Italiaanse grond, moet dit haalbaar zijn.

Zoals steeds dienen de laatste meters naar de hut geklommen te worden. Om 15u45 bereiken we onze eerste haven van deze 4-daagse: het Friesenberghaus op 2498m.
We gooien de rugzakken af en bestellen een bier, er is redelijk wat volk op de been, ook nog mensen die terug naar beneden richting Schlegeis stappen. Dit is de enige hut die ik op voorhand had gereserveerd, het is ook de kleinste hut die we aandoen en problemen voor een onderkomen wilde ik de eerste dag absoluut vermijden. De waard is nog vrij jong, correct maar zonder franjes. Enige bezieling missen we wel in hem, hij pakt het louter commercieel aan, we hebben het al anders gezien… We krijgen een lager toebedeeld, eigenlijk is het een kamer met 6 afzonderlijke bedden, dus we klagen zeker niet.

Als Mitglieder van de OeAV betalen we elk slechts 9 euro voor de overnachting, eten niet inbegrepen. Ik schat dat er zo’n 30 à 40 man in de hut zal zitten. We rommelen wat in de rugzak en pakken wat uit alvorens ons naar beneden voor het avondmaal te begeven. We hebben voor het Bergsteigeressen gekozen, dit is een democratisch avondmaal dat in elke hut hier wordt aangeboden uitsluitend voor de leden van een Alpenclub. In dit geval staat er Hütteneintopf mit Gemüse op het menu. Ik weet niet echt wat het zal worden, in deze omstandigheden eet je eigenlijk alles. Uiteindelijk blijkt dit een overvol diep bord met een soort dikke soep te zijn die zwanger is van de groenten en aardappelen, zeker gezond maar ik krijg er toch mijn buik niet mee vol. We nemen dan nog maar een Apfelstrudel als extraatje en die was zeer lekker. We zitten naast een vader met dochter van naar schatting 12-13 jaar, verder bestaat het publiek hoofdzakelijk uit mannen van middelbare tot wat oudere leeftijd, iets wat we nog vaker zullen opmerken op deze tocht.
We halen buiten nog een frisse neus, de wolken bedekken stilaan het dal, hopelijk is het morgen terug mooi…We kruipen op tijd onder de wol. Slapen is altijd moeilijk in een hut, zeker de eerste nacht en we moeten er morgen vroeg uit. Het ontbijt staat maar vanaf 7.00u op het programma maar dan willen we al aan het stappen zijn, dus besluiten we om ons eigen meegebrachte eten aan te spreken. Morgen belooft een lange dag te worden. Vandaag was alvast zeer mooi en geslaagd!

4. Dag 2: Friesenberghaus – Hoher Riffler – Friesenberghaus – Schlegeis - Furtschaglhaus.

Afstand: 17.8 km
Stijgen: 1262 m
Dalen: 1446 m

Woensdag 27 augustus. De GSM tsjirpt ons wakker om 5u30, het is niet echt koud in de kamer maar wel nog vrij donker en stil. Het eerste wat me te binnen schiet: vandaag is Ferre jarig, hij wordt 4! Het is wel een beetje pijnlijk dat we nu zover van huis zitten, maar het was een keuze en we wisten het natuurlijk van te voren… Hij zal wel een mooie verjaardag beleven bij oma en opa met nicht Saskia en neef Jordi.
We proberen zo stil mogelijk op te staan en onze zaken bij elkaar te nemen. Dat lukt maar half omdat we alles steeds in afzonderlijke plastic zakken ordenen en op dit uur maakt dat een verschrikkelijk lawaai. We slepen alles naar de gang en pakken daar verder in. Vanmorgen willen we eerst de Hoher Riffler beklimmen, dit is met zijn 3231m de meest oostelijke 3000-er van het Olperermassief en aan het pad naar de top is een hele geschiedenis verbonden die samengaat met het ontstaan van het Friesenberhaus.
De hut is ontstaan uit de onenigheid over het antisemitisme in het toenmalige “Deutschen und Österreichischer Alpenverein” kortweg DŒAv. Nadat reeds in 1921 de “Wiener Alpenvereinssektion Austria” een zogenaamde “Arienparagrafen” in haar statuten had opgenomen, besloten Joodse en niet-Joodse leden uit Oostenrijk een nieuwe sektie “Donauland” op te richten. Dit ondanks aanhoudende door het Duits gedeelte georganiseerde lastercampagnes en ondanks het feit dat de antisemitische bergbeklimmers zich tot de derde grootste Österreichischer Alpenvereinsektion ontwikkelde. Einde 1934 slaagde de rechtsextremisten er in om op een algemene ledenvergadering de sectie “Donauland” uit te sluiten. De weerstand van de andere sekties was toen nog zwak, slechts 12 van de meer dan 300 sekties stemden tegen de uitsluiting. Uit solidariteit en ter ondersteuning van “Donauland”, richtten 600 Berlijnse bergbeklimmers een nieuwe vereniging op die tussen 1928 en 1931 samen met “Donauland” het Friesenberghaus bouwde en inrichtten. In 1934 werd deze Berlijnse vereniging door de “Nationalsozialisten” verboden en na de Oostenrijkse aansluiting in 1938 werd ook “Donauland” verboden. Nadien werd het Friesenberghaus door de “Deutschen Wehrmacht” in beslag genomen en na 1945 werd de hut volledig geplunderd. De weinige Holocaust-overlevenden van de sektie “Donauland” slaagden er niet in om na de Tweede Wereldoorlog de hut te onderhouden en in stand te houden en zo werd ze uiteindelijk in 1968 opnieuw aan de sektie Berlijn overgedragen. In 2003 werd de hut na een grondige opknapbeurt en verbouwing een internationale ontmoetingsplaats tegen onverdraagzaamheid en haat. Op het pad naar de Hoher Riffler en vooral de er naast gelegen Peterskopfl werden in de loop der tientallen jaren de grote platte stenen rechtop geplaatst als symbool voor de omgekomen zielen uit de Holocaust. (bron: DAV sektie Berlin ; Wikipedia) Deze geschiedenis kenden we niet op voorhand, het pad zou al zo al genoeg mythische uitstraling hebben.
De vorige avond had ik met de waard afgesproken dat we een groot deel van onze bagage daar mochten achterlaten tijdens de klim, in één van de twee ontmoetingzalen was ruimte genoeg. Deze plaats gebruikten we om ook ons ontbijt te nuttigen. Langzaam begon de hut te ontwaken. Alles wat we nodig hadden werd in Kathleens rugzak gestoken die ik dan voor de verandering ging dragen. Zo had zij het even wat makkelijker tijdens dit eerste stuk van de dag. Uiteindelijk was het 6u45 als we buiten stonden. De wolken reikten tot de grond en we hadden nauwelijks zicht, alleen de opkomende zon op de Gefrorne Wand Spitze was zichtbaar in de hoogte, dus het wolkendek was niet zo dik.

Na goed 150m klimmen werd de mist plots veel dunner om uiteindelijk helemaal te verdwijnen: we bevonden ons nu boven de wolken en dit gaf een schitterend zicht.De Hochfeiler en de Grosser Greiner staken boven de wolken uit.

We hielden even kort halt op het zadeltje van 2648m hoogte. Heel het Dornaubergtal was toegedekt met een donsdekentje, net voor we het zadel bereikten, kwamen we in de opkomende zon terecht die de rechtopstaande stenen sterk liet contrasteren met de achterliggende wolken…

...de foto’s spreken voor zich, dit is echt een kippenvelmoment…
We wierpen ook een blik naar boven, de top was nog een heel eind te gaan en leek met de minuut steiler te worden.

Het ijs op het gras glinsterde in het vroege zonlicht, de stilte rondom ons was volmaakt en oorverdovend…we waren alleen op deze wereld.

Hier stopte eigenlijk het pad, nu waren het alleen nog stenen, veel stenen en rood-wit-rode markeringen om het spoor niet bijster te raken. We dienden een drietal steile rotsruggen te beklimmen, een categorie I klim waarbij ook de handen onontbeerlijk zijn om steeds steun te hebben op 3 punten. Sommige granietblokken waren echt kolossaal.

Ik keek even om en schoot dit prachtige plaatje: "Cloud Dancing".

De hut onder ons ontwaakte uit haar wolkendeken.

Plots werden we opgeschrikt door een rauw keelgeluid, het leek wel een kikker. Een troepje sneeuwhoenders was opgeschrikt door onze nabijheid. Ik had geen idee dat ze zo’n eigenaardig geluid voortbrachten.

Het spoor begaf zich verder naar links en liep nu echt over de zuidgraat, soms nauwelijks een meter breed, dan liep het weer van de graat weg naar rechts en moesten we een oud sneeuwveldje oversteken. Dit probeerden we zoveel mogelijk te vermijden, de nachtelijke koude had de sneeuw even hard als het graniet gemaakt en er was nauwelijks grip op te vinden.

De stenen bleven maar komen maar het zicht naar boven werd steeds ijler: de top kon niet ver meer zijn. Onder ons zagen we nu ook andere klimmers naar boven komen.

Om 9u10 stonden we aan het Gipfelkreuz. Het uitzicht was adembenemend.

In het zuidwesten stond de majestueuze Olperer (3469m) als een keizer te schitteren met links achter hem de Schrammacher (3410m) als een eerste luitenant.

Meer naar het zuiden was het volledige massief van de Hochfeiler (3510m).

In het westen lagen de volledige Stubaier Alpen aan onze voeten met de Zuckerhutl (3507m) als hoogste punt.

In het noordwesten was het heel wat lager, je kon de rotswand van de nabijgelegen Wandspitze bijna aanraken, daar achter ontwaarden we de Rosenjoch (2796m) en de Malgrübler (2749m).

Helemaal naar het noorden is er buiten de Rastkogel (2762m) niets meer waar te nemen tussen de wolken door.
In het noordoosten zagen we de Dristner (2767m) en net daarachter de Ahornspitze (2973m), nog verder de Wilgerlosspitze (3278m) en de Reichenspitze (3303m) in de buurt van de Zitauerhütte en helemaal achteraan de Groβvenediger (3674m), de hoogst zichtbare top.

We poseerden even bij het kruis en ik schreef een woordje in het Gipfelboek, waaronder een gelukkige verjaardag voor Ferre.

We lieten nog een "groepsfoto" maken...

Ondertussen waren we al met 4 op de top. Eén man was deze morgen helemaal vanaf de parking van Schlegeis vertrokken en had er 4.5 uur over gedaan. We aten nog iets, keken nog maar eens rond en daalden terug af.

Meer klimmers waren nu onderweg naar de top en we moedigden hen aan om door te gaan. Onder hen ook twee gezette dames die toch al een heel eind de 60 voorbij waren, petje af, we zouden ze verder op onze tocht nog terugzien. De afdaling duurde lang en het was regelmatig zoeken naar het juiste spoor. Alle wolken in onze directe omgeving waren nu opgelost en het werd al warmer.Alle wolken in onze directe omgeving waren nu opgelost en het werd al warmer. De bovenste laag van de verharde sneeuw gas al wat grip, het gaat snel als de zon op is. We konden ons geen moment zonder concentratie permitteren, dat maakte de afdaling vermoeiend. Om 11u20 stonden we terug aan het Friesenberghaus. We bestelden een cola en aten van onze proviand.

De rugzakken werden opnieuw samengesteld, we hadden nog een heel eind voor de boeg en het was nu echt volle zon. Nog even een laag zonnecrème en we waren terug op weg. Deze afdaling ging vlot langs het mooie pad.

Er waren heel wat toeristen op weg naar de hut maar we wilden zo snel mogelijk aan het stuwmeer staan.

Klokslag 13u30 stonden we ter hoogte van de Dominikushütte en aanschouwden een gelande helikopter die van op een parking naast de dam een net met biervaten aan het laden was ter bevoorrading van de nabijgelegen hutten.

We moesten volledig aan de andere kant van het stuwmeer zijn, ongeveer 4km vlak. We stapten goed door laverend tussen de toeristen die in allerlei maten en gewichten en getooid met de gekste hoedjes en schoenen zich een weg van de auto naar het meer baanden. We hielden nog even halt om wat te eten, ik voelde dat we al lang op pad waren.

Het meer eindigt in een kort dalletje, hier begonnen we links op terug te klimmen.

We hadden nog een kleine 400m te overbruggen naar het Furtscháglhaus.

We kwamen nu heel wat mensen tegen die na een bezoekje aan de hut weer aan de afdaling begonnen waren. We hadden de zon nu in de nek en het zweet stroomde met beekjes.

Omstreeks 16u10 kwamen we boven aan. Het Furtscháglhaus is een schitterend gelegen hut aan de voet van de Schlegeiskees of wat er van over blijft. Je bent omringt door de Hochfeiler en Groβer Möseler en alles wat er zich tussenbevindt.

De hut biedt slapen aan zo’n 120 gasten en ze is opgericht in 1888 door de DAV sektie Berlin. Sinds 2002 beschikt ze over een eigen waterkrachtcentrale. Ze is gelegen op een terras op 2295m hoogte en beschikt over een goederenlift om materiaal naar boven te brengen.

Er zat behoorlijk wat volk op het terras en ook binnen was het net een bijennest. De waard (eigenlijk was de waardin hier de baas) bezorgde ons twee slaapplaatsen ondanks het feit dat we niet over een reservatie beschikten. We hadden een kamer met 8 bedden (4 stapelbedden). We bestelden ons getrouwe half litertje en vleiden ons nog even in de laatste zon op het terras. Die verdween echter al gauw achter de wolken en er vielen zowaar enkele regendruppels.
Voor het avondeten kregen we vaste plaatsen en de bediening verliep ontzettend vlot. Ik koos voor Kaslergebrat mit Kartoffeln und Sauerkraut en Kathleen at de Hausgemachte Nüdlen mit Käse. Eerst was er lekkere soep en we sloten de maaltijd met een fruitsla. Tijdens het eten raken we aan de praat met een Oostenrijks vrouwtje (tussen alle Duitsers). Ze trok al jaren alleen op huttentocht en was al 76 lentes…
Na het eten begeven we ons terug naar het terras buiten om te genieten van het uitzicht, de regendruppels zijn al lang weer opgedroogd, het is wel fris maar erg mooi en rustig.

5. Dag 3: Furtschaglhaus – Schönbichler Horn – Berliner Hütte.

Afstand: 8.5 km
Stijgen: 893 m
Dalen: 1144 m

Donderdag 28 augustus is Kathleen al wakker om 5u45. Niet dat we erg vroeg dienen te vertrekken vandaag. De geplande tocht is slechts de helft in lengte van de vorige, al zegt dat natuurlijk niet veel in een omgeving als deze. Er zit vandaag wel een technisch moeilijk stuk in. We besluiten om de drukte aan het sanitair te vermijden en eerst te gaan eten, een goeie keuze. Beneden is het nog niet al te druk en er staat naar huttennormen een uitgebreid buffet te wachten. Er is wel maar één keuze van brood en dat is zwart, maar gemakkelijk 8 soorten beleg. Ik kies kaas en confituur om het brood een beetje zoet te maken. De hete thee loopt diep op deze vroege morgen, het brood valt me net iets te zwaar om met smaak te eten maar voedzaam is het wel. Langzaam loopt de gelagzaal voller. We beëindigen het ontbijt en maken plaats voor anderen. In het sanitair is nu de rust teruggekeerd zodat we niet hoeven aan te schuiven. We zoeken een vers T-shirt en pakken de rugzak in. Om 7u37 staan we buiten.

De lucht is kraakhelder en van een blauw waar je in België alleen kan van dromen. Het massief van de Hochfeiler ligt al uitdagen te blinken in het ochtendlicht

Onze richting steekt nog zwart af door het tegenlicht. Het is koud en dat zal nog wel even duren want we stappen in noordoostelijke richting en dat is in de schaduw. Uit ervaring weten we dat lange mouwen en een lange broek toch niet de juiste keuze zijn. Het is onmiddellijk bergop, je hebt nog niet direct de behoefte om te stoppen en op deze manier krijg je het al gauw te warm. Dus even op de tanden bijten in T-shirt en afgeritste broek.

Het silhouet van het eerste doel, de Schönbichler Horn is nauwelijks herkenbaar, de top steekt niet direct af ten opzichte van zijn buren omdat hij er een beetje achter ligt, ik pieker me suf om uit te zoeken dewelke het nu juist is…

Het eerste stukje pad is mooi en geleidelijk omhoog. Achter ons komt een gezin met jonge kinderen en grootouders, wat een schitterend gevoel moet dat zijn! Even verderop staat een tentje op een horizontaal stukje, over schitterend gevoel gesproken… In het dal achter ons trekken de ochtendwolken langzaam weg. We zien Alpenleeuwebekjes naast het pad en plotseling is de zon daar.

Tussen 2 rotspunten door priemt de eerste straal ons in de ogen. Een zalig gevoel van de enkele extra graden op een stel koude wangen, dit is weer een geboorte van een nieuwe dag. Door de andere lichtinval lijkt het landschap te veranderen, wat eerst koud en kil leek, ligt nu te schitteren als diamant. We ontwaren nog nachtelijke rijm op de rotsachtige bodem wat het pad hier en daar zelfs glad maakt.

Achter ons zijn er nu meer groepjes aan het komen en ook voor ons begint het wat samen te troepen. We moeten eerst klimmen tot aan de Schönbichler Scharte op 3080m.

Het laatste stukje is beveiligd met stalen kabels. Niet echt voor de klim, eerder voor de mensen die langs hier afdalen.

De Scharte zelf is weer uitermate smal en we besluiten om meteen linksop te gaan en tot de top te klimmen die amper een goeie 50 meter hoger ligt. Ook hier weer wat kabelwerk en we komen de splitsing tegen langs waar we straks moeten afdalen aan de overzijde.

Op de top (3133m) is het druk, zeer druk, er is weinig plaats en er staat zo’n 10 man boven waaronder zowaar onze twee oudere dametjes die we de dag tevoren tegenkwamen op weg naar de Hoher Riffler. Krasse dingen! Het uitzicht is weer schitterend.

Het hele massief van de Groβer Möseler is nu te aanschouwen met de Waxeggkees aan zijn voeten. Even wat verdere duiding van deze panorama, laten we rechts beginnen: de donkere rotstop juist voor ons is de Furtscháglspitze (3190m), de hoge besneeuwde top is de Groβer Möseler zelf (3480m) en de grijze top net links is de Roβbruggspitze (3304m), links daarvan bevinden zich de 6 toppen van de Horn Spitze waar van de Berliner Spitze (3254m) er boven uit steekt. De top met links een grote sneeuwgraat is de Schwarzenstein (3369m), de driehoekige punt aan het begin van de sneeuwgraat de Felsköpfl (3235m) en achter de sneeuwgraat zien we de Groβe Löffler (3379m). Al deze toppen liggen op de Oostenrijks-Italiaanse grens en vormen een stuk van de Alpenhauptkam.

We nemen (en laten nemen) nog enkele foto’s bij het kruis, eigenaardig genoeg is het bakje waar het Gipfelbuch zich moet bevinden leeg.

In de andere richtingen zijn er al heel wat Quellwolken aanwezig die de meeste toppen verstoppen. We nemen nog even de tijd om iets te eten en beginnen dan terug aan de afdaling, ondertussen blijven er mensen naar boven komen.

De afdaling langs deze kant is op zijn zachtst uitgedrukt niet echt makkelijk: we moeten zo’n 400 hoogtemeters afdalen via de noordoostgraat. Deze bestaat echter grotendeels uit scherpe rotspunten van losgekomen rotsplaten.

Heel het stuk is beveiligd met kabels en in dit geval is het echt wel nodig, zelfs met de kabels hebben we soms minuten lang gezocht naar de juiste manier om één been naar een dieper gelegen punt te krijgen dat houvast kon bieden. Het vergde het uiterste van onze concentratie en het ging zelfs langzamer dan klimmen. Na 100 meter kletteren werd het wat makkelijker, achter ons kwam een Duitser naar beneden die kost wat kost met zijn twee wandelstokken in de hand naar beneden probeerde te klimmen. Op dit terrein is dit echt uit den boze en kan je ze beter in de rugzak stoppen. Zelden heb ik een volwassen man zo zien beven op zijn benen. Ik ga hier niet de grote jan uithangen, ik heb ook momenten van schrik gehad…

De rotsomgeving waar we op deze graat in terecht kwamen was fascinerend. De natuur had echt wel zijn best gedaan om hier iets moois van te maken. Aan weerskanten bevindt zich een gletscher, al blijft er links van de Schönbichler Kees niet zoveel meer over. De Waxeggkees aan de rechterkant daarentegen is nog vrij indrukwekkend.

Na 400 meter dalen loopt het pad rechts van de graat weg op de zijkant van de morenen. Bij een vorige rustpauze heb ik mijn schoenen wat vaster aangetrokken en nu begint de onderkant echt te branden. Ik zoek tevergeefs naar een riviertje op het pad om ze even af te koelen. Uiteindelijk geef ik me gewonnen om op een platte steen even halt te houden en de schoenen uit te trekken. Het is warm in de zon en we zien de laatste mensen langs hier naar boven trekken, ze hebben nog een hele klim voor de boeg.

Het pad kronkelt zich een weg naar een tweede morenenrij, zo mogelijk nog smaller dan de eerste.

Onder ons baadt de Zemmgrund in de zon en aan de overkant zien we al een tijdje de Berliner Hütte liggen. We steken nog een aantal smeltwaterrivieren over en klimmen het laatste stukje naar de hut die we om ca 14u20 bereikten.

De Berliner Hütte kent een rijke geschiedenis in de bergsportwereld. Ze werd reeds in 1879 gebouwd (zie foto) en was de eerste hut in de Zillertaler Alpen. In 1885 huisde er reeds een pachter en in 1888 en 1889 werden de eerste uitbreidingen gebouwd. In 1890 werd in de buurt nog eens 600m² grond aangekocht en in 1890 en 91 bouwde men een 3 verdiep hoog “logeerhuis”. Zo bleef de hut gestaag groeien en in 1910 werd de eerste waterkrachtcentrale gebouwd om de hut van elektriciteit te voorzien. In de Eerste Wereldoorlog was ze niet voor gasten toegankelijk en werden er 600 soldaten in ski-uitrusting gestationeerd. Heden ten dage biedt de hut plaats aan ongeveer 180 gasten. De inkomhal en de eetzaal zijn zeer imposant en stralen echt verleden uit door het gebruinde hout en de statige portretten van de eerste pachters.

We krijgen een kamer van 2 personen toebedeeld: één bed en één matras op de grond maar wel gezellig.

We vleien ons in de middagzon op het reusachtige terras met een Kübel en een schitterend uitzicht op twee gletschers: de nu al bekende Waxeggkees en de Hornkees en blijven genieten, lang genieten…

In de geweldige eetzaal eten we à la carte, Kathleen neemt de hausgemachte pasta en ik begeef me aan een reusachtige schnitzel. We sluiten af met een heerlijke Apfelstrudel. Na het eten gaan we nog terug naar buiten maar de steeds weerkerende avondwolken bedekken reeds het zicht en de koude kruipt uit de grond. Tegen 21u00 gaan we naar de kamer en leggen we ons horizontaal.

6. Dag 4: Berliner Hütte – Melkerscharte - Ginzling.

Afstand: 12.8 km
Stijgen: 772 m
Dalen: 1834 m

Vrijdag 29 augustus…Dit was onze laatste stapdag. Zo’n laatste stapdag heeft steeds iets speciaals: je wil er eigenlijk nog voor 200% van genieten en toch verlang je ergens naar het einde om je verhaal tegen iemand te kunnen doen. Het lijkt een voortdurende tweestrijd tussen “het zo lang mogelijk rekken want straks is het gedaan” en “laten we verder gaan”. We werden gewekt door de GSM die ik als wekker had geprogrammeerd. Na 3 dagen stappen, begon het slapen beter en beter te gaan, waarschijnlijk gewoon omdat de vermoeidheid beetje bij beetje opstapelt. We stonden op in onze kleine “mansarde” en keken naar buiten. Dat is nog zo’n “berggewoonte” het eerste wat ik doe is naar buiten kijken: wat voor weer is het: helder, nevelig, bewolkt? In dit geval was het een ochtend met hoge nevel, de lucht leek wel blauw maar was niet meer helder, toch een voorteken dat er in de komende dagen een weersverandering op til was, dikwijls is dit de voorbode van een warmtefront.

Op de gang begon het al te kraken, teken dat er nog mensen wakker waren. Het sanitair was een heel eindje wandelen, het was in een ander gedeelde gelegen en je moest eerst een trap af, dan weer eentje op, weer eentje af en dan terug een stukje naar boven. Dit eigenaardig verloop kwam door het feit dat er steeds stukken aan de hut waren bijgebouwd waarvan de verdiepingen niet echt goed in elkaar pasten. We plaatsten een laatste kattenwas. Tegenwoordig kan je in nagenoeg elke hut een douche nemen, tegen extra betaling uiteraard. Sommigen gaan dit misschien als vuil bezien maar ik vind het een beetje heiligschennis. Dit hoort niet bij het leven in de bergen en de hutten. Het zou beter een tikkeltje spartaans blijven zodat de mensen meer respect zouden opbrengen voor het klein beetje luxe dat ze aangeboden krijgen. Nu begint het meer op een hotel te lijken en dan gaan de mensen nog klagen omdat het niet helemaal een hotel is. Op deze manier gaat er heel wat charme verloren. In mijn ogen is een huttentocht afstand doen van het gewone leven en de luxe, je sjouwt heel de tijd je hebben en houden op je rug en je past je aan aan de natuur en de gegeven omstandigheden. Enfin, we kunnen die vooruitgang toch niet tegenhouden of terugdraaien en het zal me heus niet weerhouden om het te blijven doen, maar ze moeten niet overdrijven…
Gisteravond hadden we een inventaris van ons eetrantsoen gemaakt en we hadden nog wel voor makkelijk twee volle maaltijden. We besloten om niet te gaan ontbijten maar om onze rugzak op deze manier weer wat lichter te maken. Toen ik bij het buitengaan zag dat ze hier zelfs pistolets serveerden, had ik wel even spijt van mijn eigen principes, maar ik hield voet bij stuk!

Het was nog geen 7.00u toen we de schoenen dichtknoopten en op pad gingen. Het was niet zo koud als de vorige ochtend, wellicht ook omdat we hier pas op 2042m zaten. Er vertrokken nog enkele koppels ongeveer gelijk met ons en we hielden bijna hetzelfde tempo aan, hoewel we niet samenliepen.

Ongezien werd er een bepaalde afstand gerespecteerd, net alsof we eenieder de rust en de stilte van de omgeving gunde. Het eerste deel van de tocht was zeer geleidelijk klimmen doorheen een soort veengebied, na een klein uurtje bereikten we een eerste splitsing.

Ik keek nog eens om, de Schönbichler Horn met de graat die we gisteren gedaan hadden was nu duidelijk te zien in de ochtendzon.

Wij klommen links verder, de andere weg draaide rechts richting Schmarzensteinkees, je kon het pad een hele tijd volgen op de flank. Uiteindelijk kwam het uit aan de voet van de gletscher om vandaar als een spoor tot op de top van de Schwarzenstein (3369m) te lopen.

Onder de Südtirolers is deze top misschien beter bekend als de Sasso Nero. De top ziet er niet zo moeilijk uit en dat blijkt ook te kloppen volgens de beschrijvingen. Aan de achterkant ligt de Scharzensteinhütte op 2922m eigenlijk net onder de top. Misschien nog een project voor één van de volgende jaren? We klimmen verder richting Schwarzsee. Ik draai me om en neem een panoramabeeld van het schitterende uitzicht. Links komt de zon op, net voor de Groβe Mörchner (3285m), dan heb je het verijsde Schwarzensteinsattel en de gletscher tot bijna op de top van de Schwarzenstein (3369m), dan hebben we de scherpe top van de Berliner Spitze (3254m) als hoogste van de groep van de Hornspitzen die uit 5 toppen bestaat. Verder nog de Turnerkamp (3420m) en de Roβruggspitze (3304m).

We klommen nu in het zonnetje en bereikte al gauw het meertje met ervoor nog een ruïne van een schuilhut.

De ligging van de Schwarzsee was fenomenaal. Aan de overkant ging het vrij steil omhoog zodat zich echt een kom vormde rond het meer. Ik kon onmogelijk een foto nemen van het meer met de achterliggende bergen er ook nog op, daarvoor was de wand te hoog. In de reflectie van het water lukte het heel wat beter. Hier was de tijd gestopt…

Plots werden we opgeschrikt door een geblaat. Het koste ons wat moeite om het geluid te lokaliseren maar in de schaduw en het tegenlicht konden we toch op serieuze hoogte een kudde schapen ontwaren.

We waren dan toch niet alleen op deze wereld, God had ook het schaap geschapen… We zagen dat het goed was en aten een hapje van ons 4-dagen oude brood.

Voorbij het meertje ging het nu even erg steil alvorens de weg splitste:

rechts liep naar de Nördliche Mörchenscharte en zo verder door naar de Greizer Hütte. We kozen voor het linkse spoor, veel meer kon je het niet noemen, richting Melkerscharte.

Het landschap veranderde snel in een ruw maanlandschap. We hadden alleen nog de markeringen die we konden volgen. Het werd echt zoeken hoe we moesten lopen, de rotsblokken lagen overal verspreid en werden steeds groter. De samenstelling van het gesteente veranderde ook en al vlug ontwaarden we prachtige exemplaren en begon de zoektocht naar berg- en andere kristallen.

Even verderop lag er nog een klein meertje, omringd door oude sneeuwvelden. Eentje dienden we over te steken maar de sneeuw was zo hard en het veldje zo steil dat je het niet kon traverseren. Er zat niks anders op dan op de sneeuw schuin naar boven te klimmen om dan veel te hoog aan de overkant uit te komen en dan terug een stukje te moeten dalen. Dit was echt een schitterend landschap, zeker niet druk bewandeld. We kwamen nog 1 man tegen die de weg in tegenovergestelde richting deed.
We konden de Scharte nu zien liggen, langs rechts geflankeerd door de Zsigmondyspitze (3089m). Deze berg wordt ook wel eens de Matterhorn van de Zillertaler Alpen genoemd vanwege zijn vorm en het is de bekendste Kletterberg van dit stukje Tirol.

Nog een beetje klauterwerk en we stonden boven.

Ik was net een Alpenscheefkelk (Arabis alpina) aan het fotograferen toen mijn oog viel op een klein blinkend stukje steen. Het bleek een stuk van een echt bergkristal te zijn waarvan nog duidelijk 3 van de 6 zijden waar te nemen waren. Eindelijk na al die jaren toch eens bergkristal gevonden!

Het Gunggltal lag aan onze voeten, zeer diep weggestoken. In de verte konden we nog de Olperer (3476m), Gefrorene Wandspitzen (3286m) en de Hoher Riffler (3231m) een oude bekende zien liggen. We hielden even halt op dit hoogste punt (2814m) van deze dag. De overkant ging bijna loodrecht naar beneden.

Het eerste stuk van de afdaling was zeer moeilijk tegen de rotswand geplakt op nauwelijks meer dan een richeltje, even verder werd het dan wat breder maar al gauw liep dit weer uit op een smalle richel langs de wand.

Zo hebben we meer dan een uur gedaald waarna het spoor over grotere rotsen liep. De afdaling leek eindeloos en aan de stenen kwam geen einde. We vonden nog verschillende prachtexemplaren en Kathleen slaagde er in om eentje van meer dan 2 kilogram in de rugzak te moffelen.

Het dal had zijn charme maar de zware afdaling had zijn tol geëist en de aandacht voor de schoonheid verslapte onder de vermoeidheid.

Naar het einde van het dal stond een jachthut waar zeker 15 jagers verzamelden en ons doorheen hun lange grijze baarden voorzien van dampende pijp nastaarden als waren we een stuk loslopend wild. Hier zagen ze echt niet veel volk lopen.

De afdaling langs het bos naar Ginzling had wat makkelijker mogen zijn. Je zou een mooi breed bospad verwachten maar het tegendeel was waar, het bleef smal en het bleef bezaaid met reusachtige stenen tot we beneden waren. We kwamen nog een Antwerps koppel op leeftijd tegen die zich ook duidelijk mispakt hadden aan deze weg. Helemaal beneden kozen we nog voor de bosweg die ons nog wat extra klimmeters opleverde om uiteindelijk aan het splinternieuw bureau voor toerisme uit te komen.

Daar moesten we nog ruim driekwartier wachten op de eerste bus naar Mayrhofen. We nestelde ons in de namiddagzon, die op deze hoogte (we waren inmiddels tot 985m gezakt) aardig warm uit de hoek kwam en dachten met weemoed terug aan de voorbije dagen. Het werd stil, erg stil in het bushokje, alleen de krekels en het geraas van een sporadische toerist die terugkwam van de Schlegeis, stoorde onze meditatie. Het was schitterend geweest, we hadden alles kunnen doen wat we hadden gehoopt, het weer was ronduit prachtig geweest, de omgeving was een droom,…en hier kwam er een einde aan.

7. Epiloog.

Er kwam natuurlijk nog een ongelooflijk hartelijk ontvangst bij de familie Lapp, ook het weerzien van de kinderen die terug waren van oma was zeer leuk. Ze wilden alle verhalen horen, Heiko ging pizza halen die we op het terras opaten.

We kregen nauwelijks de tijd voor een douche J ’s avonds toonden we nog de foto’s. Mijn toestel was er in geslaagd om 262 opnames te maken met één batterij zonder bij te laden. We hadden een zeer goede nachtrust en zaten even na 7u de volgende morgen al in de auto richting België. Zelfs Juliette had de moeite genomen om samen met ons te ontbijten, op dit uur wil dat wat zeggen!
De reis verliep zonder enig probleem en we droomden alweer van een terugkeer. De rugzakken wogen zwaarder door alle herinneringen en beelden die we probeerden vast te houden, gelukkig moesten we ze nu niet meer dragen. Weer was er een stukje van ons hart achter gebleven in dit mooie land…

Dagtocht: Ahornspitze

2008-09-13T17:40:00.011+02:00

Zillertal Landhaus Sonnenschein 2008

Vrijdag 25 juli 2008

Ik had al langer plannen gemaakt om samen met Heiko een top te beklimmen in "hun" Zillertal. Hij leerde ons skiën, dus ik ging hem toppen leren beklimmen, nou ja, hij moet het natuurlijk wel zelf doen :)
Eerst hadden we aan de Rastkogel gedacht maar door het feit dat we elke morgen (tenminste als het mooi weer was) met een prachtig zicht op de Ahornspitze opstonden, groeide de aantrekkingskracht van die berg met de dag. We hebben wel enkele malen de plannen moeten wijzigen door de wispelturigheid van de weergoden, of was het de berg die zich niet zo maar aan ons wilde onderwerpen...?
De beklimming is in normale omstandigheden niet zo moeilijk maar door de sneeuw van de afgelopen dagen op deze hoogte wisten we niet echt wat ons te wachten zou staan.

De bedoeling was om samen met Heiko de vroege "shift" te doen, Juliette, Kathleen en de kinderen zouden dan later naar boven komen en ons opwachten aan de Edelhütte als we terugkwamen. Rond 8u45 namen we de grootste kabelbaan van Oostenrijk. Het verschil met de winter was wel groot, er waren nu banken gemonteerd en zelfs een heuse koffiemachine!

De lucht was stralend blauw toen we bovenkwamen en we smeerden ons vlug nog een beetje in, en dan op pad. De bewegwijzering geeft een goeie 1.5 uur aan tot de hut. De kabelbaan gaat tot 1965m en de hut ligt op 2238m, dus maar een kleine 300m tot aan de eerste halte.

Nee, de Ahornspitze is geen vulkaan...:-) De berg keek ons nors toe en vertoonde al vlug een rookpluim om ons af te schrikken, het verdampen van het smeltwater en de hoge luchtvochtigheid zorgde er voor dat er nog vlug wolken gevormd werden.
Het zicht op het Zillertal is schitterend vanaf dit wandelpad.

Al snel komt de hut in het vizier en na 50min stevig doorstappen, stonden we op het terras.

De Karl von Edel Hütte zoals de volledige naam eigenlijk is, is gebouwd in 1889 en is eigendom van het DAV, sectie Würzburg. Er zijn ca 82 slaapplaatsen en ze is bewirtet van midden juni tot einde september. De Huttenwirt Sigi (Siegfried) verwelkomde ons en zeer toevallig zaten de buren van Heiko ook al gezellig van het zonnetje te genieten op het terras. Zij hadden een vroegere lift genomen.

We bevroegen ons bij Sigi over de omstandigheden op de berg en hij keek bedenkelijk. Afgelopen dinsdag lag er nog tot 15cm sneeuw aan de hut. Een probleem-vrije beklimming wilde hij pas over een 4-tal dagen garanderen. Heiko en ik wisselden enkele woorden en blikken van verstandhouding, zolang gingen we niet wachten, we zouden het wagen en op het moment zelf wel beslissen of het kon of niet.

We wierpen nog een blik in het zonnige dal onder ons en vertrokken richting top.

Al snel werden we met plekken sneeuw geconfronteerd. Heiko's schoenen waren niet echt van hoogalpiene makelij, maar zijn glij-ervaringen hielpen hem om stevig op de benen te blijven.

Het zicht naar de top werd steeds grijzer en dreigender, het was echt of de berg er geen zin in had. Ik zeg altijd: "men beklimt geen berg, de berg laat zich beklimmen, als hij dat wil...".

Het oorspronkelijke pad over de westgraat is al een tijdje gesloten wegens gevaar op steenslag. Het nieuwe pad loopt naar een hoger gelegen stuk van de Popbergschneide om op een hoogte van ongeveer 2640m langs deze graat verder naar de top te gaan.

Op de Schneide halen we enkele andere klimmers in... Van hieraf wordt het heel wat moeilijker. De "nieuwe weg" is niet echt een uitgewerkt pad, eerder een spoor aangelegd met geschilderde markeringen maar met de sneeuw zijn die heel moeilijk terug te vinden.

We staan al snel aan een stuk dat eerder op een muur dan op een pad lijkt. De handen komen er aan te pas en de rotsen zijn nat, glad en steil. Een lichte twijfel steekt een eerste keer de kop op...maar we zetten door. We hebben een andere klimmer voor ons als mikpunt en proberen ongeveer dezelfde route te doen al is dat moeilijk. Elke steen stelt je tot een beslissing: ga ik links of rechts, telkens weer keuzes maken, soms zelfs even terugkeren.

Achter ons krijgen we een mooi zicht op de Popbergschneide, dit is de laatste schneide als je van de Kasseler Hütte via de Siebenschneidweg naar de Edelhütte stapt. een tocht die naargelang de weersomstandigheden en de conditie van de wandelaar 7 tot 10 uur in beslag neemt. deze weg is een onderdeel van de Berliner Höhenweg.

Na heel wat klauterwerk op de rotsen en de sneeuwresten komen we op de zuidtop aan, volgens de kaart zou dit het hoogste punt zijn (2973m) al is dit zeer moeilijk te zien. Het Gipfelkreuz staat echter op de noordtop en een berg beklimmen zonder het kruis aan te raken, dat kan nu eenmaal niet... Tussen de twee toppen ligt een verraderlijk richeltje beveiligd met enkele kabels.

Eindelijk boven! Niet dat het lang had geduurd maar door de concentratie was het toch wel heel intens. De wolken rond de top ontnamen spijtig genoeg de mooiste beelden, af en toe gingen de gordijnen links of rechts een beetje open, we waren echter te blij om hier over te zagen :)
In de Stempelstelle werd een kaartje van Alpenfreaks achtergelaten... en wat lege, achtergelaten chocoladepapiertjes ruimde ik op en stak ze in mijn rugzak. Nooit zal ik begrijpen waarom mensen die de moeite doen om tot hier te komen en al dit moois te aanschouwen, toch vuiligheid en afval moeten achterlaten...

Even een blik op het Zillergründl en de Speicher...

en dan natuurlijk de onontbeerlijke Gipfelfoto. De fotograaf van dienst kwam er voor uit Denemarken!!

In de richting van het Zillertal werden ons weinig beelden gegund, dit was een schaarse opklaring. Later vernamen we dat op hetzelfde moment Alpenfreaker Bernie op de Brandberger Kolm stond, toch wel een geweldig toeval!

Heiko in actie op het richeltje bij de terugweg.

Een blik richting Brandenberger Kolm. Als je goed kijkt kan je Bernie zien staan :)

Een trosje rondbladige gentianen met winterjasje aan. Zeg nu nog dat bloemen geen warmte geven...

De afdaling die me een beetje schrik inboezemde door de gladheid verliep eigenlijk heel soepel. Hier kon ik Heiko niet meer bijhouden. In het klimmen had ik voordeel van mijn conditie, maar bij het dalen nam zijn 40-jaar ski-ervaring duidelijk de bovenhand!

Eens we wat gedaald waren, kwamen we weer onder de wolken onderuit en werd het zicht weer mooier, toch een blijk dat de berg niet echt tevreden was met zijn nederlaag? :)

We bereikten terug de hut tegen 14.00u. De hele familie kwam ons al tegemoetgelopen om ons te feliciteren. Wat een warm onthaal! We dronken een biertje bij Sigi, het terras zat nu afgeladen vol en ze hadden handen te kort voor de bediening.

We keken nog een laatste keer om...

...en daalden met de hele groep al zingen naar de Ahornbahn. De "Historie van een kleine chinees" galmde in een 9-koppige canon door de Zillertaler Alpen.

We namen nog een laatste rustpauze aan het kunstmatige meertje net voor het bergstation, de kinderen leefden zich uit met zand, steentjes en water. De koeien buiten de omheining (jawel! hier zaten de mensen in een weide...), keken verbaasd naar al dat jonge geweld.

Nog een laatste groepsfoto in die geweldige gondel alvorens naar de bewoonde wereld af te dalen. We sloten de avond met één van de gezelligste familie-BBQ's in jaren, opgeluisterd door optredens van de kinderen in een zelf in elkaar geknutselde show.

En de zon ging al veel te vlug onder, vurige wolken spuwend in de richting van de onttroonde Ahornspitze. Elke morgen als Heiko nu opstaat en elke avond als hij thuiskomt van het werk en een blik door het raam werpt in oostelijke richting, dan zal het getoonde beeld van deze berg een andere betekenis gekregen hebben. Hij heeft echter het voorrecht hem nagenoeg elke dag te kunnen aanschouwen, wij doen het met foto's en schitterende herinneringen die we een beetje proberen te verwoorden en verbeelden in verslagjes zoals dit. Maar geloof me, zij die het niet kennen...in werkelijkheid was het nog zoveel mooier!!!!

Dagtocht: Stillup tal - Grüne Wand Haus

2008-09-07T13:04:00.007+02:00

Zillertal - Landhaus Sonnenschein 2008
Donderdag 24 juli 2008

Na een aantal dagen van minder goed tot slecht weer, waren de voorspellingen weer positief. Het zou een droge dag worden en na de middag zou het moeten opklaren. Dit opbeurend nieuws in gedachte besloten we het Stillup Tal te gaan verkennen.
We vertrokken 's morgens met de wagen en reden via het grondstation van de Ahornbahn naar de achterkant van Mayrhofen. Na de eerste steile bochten staat de Mautstelle. Een vriendelijke volslanke dame verzoekt ons 6.50 Euro neer te tellen. We vervolgen onze weg die bochtig door de bossen naar boven klimt, soms smal, soms wat breder tot we aan de parking van het Gasthof Wasserfall op 1129m de auto achter lieten.

Het Stillup Speicher strekt zich aan onze voeten uit. Je kan het niet echt een stuwmeer noemen, het is meer een groot verzamelbekken, tegengehouden door een natuurlijk gebouwde dam (niet van beton). Het bekken is reeds in 1966 aangelegd als onderdeel van het totale waterkrachtproject in het Zillertal. Op deze bewolkte morgen straalde het een oorverdovende rust uit, een gevoel dat we de hele dag zouden vasthouden.
De dalweg loopt nog verder tot aan de goederenlift naar de Kasseler Hütte en spijtig genoeg heeft men nog niet de moeite gedaan om een mooi wandelpad aan te leggen even verder dan de asfaltweg. Er zit niets anders op dan deze weg te nemen, hier en daar wordt wel een stukje afgesneden als de gewone weg door een tunnel gaat maar verder blijft het steeds uitkijken voor de snel voorbijrazende kleine busjes die mensen tot aan het Stilluphaus of het Grüne Wand Haus brengen.

We komen al snel aan de wondermooie waterval die haar naam leende aan het Gasthof.

Verder in het dal loopt het meertje uit op een steenstrandje waar ook de dalrivier uitmondt. De wolken geven het geheel een mystiek karakter, zelfs bij dit weer kan je mooie plaatjes schieten. We zien geen andere wandelaars.

Een prachtige houten wegwijzer vertelt ons dat we het gebied van de Zillertaler Hauptkamm binnentreden, hier verlaten we eigenlijk de echte bewoonde wereld.

Even verder wordt het dal plots erg breed, we zitten nu op 1190m en komen in een totaal andere wereld van boerderijen en koeieweiden. De verschillende tinten van groen blijven mij verbazen en het is zo stil dat je bijna de koeien hoort grazen, schitterend...

Sommige weiden zijn zelfs nog afgebakend met oeroude stenen muren. Hier staat de tijd al lang stil. Het contrast met de gejaagdheid van de busjes toeristen is groot, eigenlijk passen ze hier niet. Het zijn net indringers die uit een andere tijd komen.

De volgende nederzetting op ons pad is het vrij grote Stilluphaus op 1192m gelegen. Het afval van het restaurant wordt netjes op natuurlijke wijze verwerkt.

Een oeroude stal (bouwjaar 1627) doet ons bijna denken dat we terug in de tijd zijn gestapt, alleen de speelgoedtractor op de uitgesleten houten bank geeft aan dat we wel degelijk in de 21e eeuw vertoeven.

Eén van de circa 20 watervallen tussen het begin- en eindpunt van onze wandeling.

De Waldläste, een idyllisch stalletje dat geen enkele ingenieur van ruimtelijke ordening beter zou kunnen plaatsen.

Zelfs de jonge koeien kijken ons verbaasd aan zoals alleen een koe dat kan!

We klimmen verder en verlaten de dalverbreding, even moet er heus geklommen worden op het steile asfalt...een terugblik in het dal.

Tegen de middag bereiken we het Grüne Wand Haus op 1436m hoogte. Het is er nog rustig, de meeste toeristen hebben nog geaarzeld vanwege de bewolkte start en komen later met het busje naar boven.

Zoals steeds hebben we onze knapzak bij en laten het lonkende terras achter ons. Even voorbij de Däxachalm klimmen we op een grote steen en houden onze picknick. De zon heeft het begrepen en knabbelt eindelijk gaten in de wolken.

Al etend genieten we van de ontluikende schoonheid.

Het slechte weer van de afgelopen dagen heeft er wel voor gezorgd dat de omliggende bergen door een spierwit laagje poedersuiker zijn bedekt. We herkennen hier de Grosse Löffler (3379m), op de vorige foto's zag je ook de Keilbachspitze (3094m).

We nemen ruim onze tijd maar moeten uiteindelijk toch terugkeren. De houten "brugjes" helpen Ferre bij het leren van "Trittsicherheit" en "Schwindelfreiheit". Twee zaken van levensbelang bij het volstrekken van bergtochten.

We blikken nog een laatste keer achterruit, de roep om hier te blijven weergalmd door het dal in de ijzige stilte van de frisse wind komende van deze machtige wachters...

Stilleven...

We bereiken terug de uitgestrekte grasvelden.

En Ferre die absoluut een koe wilde "haaien" zoals hij het zei...

Zo komen we al gauw terug bij het spaarbekken.

Zelfs het mos is hier van een schitterende schoonheid.

Als je ooit het Zillertal bezoekt dan moet je hier geweest zijn. Vermoedelijk is het bij een mooie zomerdag helaas veel drukker, maar de rust bij een wisselvallige dag is onuitgesproken. Als meer ervaren bergwandelaar spreekt de ondergrond echter minder aan. Het feit dat je in totaal 16km over asfalt loopt, steekt toch wel tegen. En dit terwijl het dal eigenlijk breed genoeg is om aan de overkant een schitterende wandelweg aan te leggen, hopelijk komt die er ooit nog! Deze weg zorgt er echter wel voor dat we niet onmiddellijk zullen terugkeren, hoe mooi het hier ook is. Anderzijds is het zeker een aanrader voor fietsers en op die manier hoop ik het een volgende keer te verkennen.

Dagtocht: Finkau-alm - Zittauer Hütte

2008-09-03T22:45:00.001+02:00

Zillertal – Landhaus Sonnenschein 2008

Zaterdag 19 juli 2008

De weersverwachtingen zijn nog eens prima en we hadden gepland om vandaag iets samen met Heiko, Juliette, Robin en Ilja te doen. Nadat zij ons de beginselen van het skiën hebben aangeleerd, wilden wij wel als wederdienst de beginselen van het familiale bergwandelen uit de doeken doen. Robin en Ilja hadden splinternieuwe bergschoenen gekregen en die moesten toch eens deftig ingewijd worden.
De keuze van de startplaats mochten zij bepalen en het werd Finkau nabij Gerlos. Finkau is een prachtige alm gelegen net voorbij Gerlos en voorbij het stuwmeer. Je rijdt met de wagen voorbij Gerlos en net voor de tolweg sla je links af en rij je onmiddellijk weer rechts onder de brug. Even verder staat een splinternieuwe skilift, daar rij je voorbij en dan volg je de smalle asfaltweg voor ongeveer 5km. De weg is echt maar 1 auto breed en hier en daar zijn er strookjes om tegenliggers te laten passeren. Even later kom je dan aan de Finkau-alm aan met een reusachtige parking ervoor waarvoor wel 3.5 euro parkeergeld gevraagd wordt. Dit geld krijg je bij een consumptie echter terugbetaald.

Heiko en Juliette kenden de alm van enkele namiddaguitstapjes en het is er zeer gezellig toeven met heel wat leuke attracties voor de kinderen.

Vandaag waren we echter niet gekomen voor de speeltuigen op de eerste plaats, we gingen stappen!
Het doel was om een stuk in het Wildgerlostal te trekken, Finkau lag op 1420m, een beetje verder had het de Drisslalm op 1583m en helemaal op het einde van het dal de Zittauer Hütte op 2328m. Dit leek ons wel wat ver voor Ferre maar we gingen wel zien. Het weer was mooi en we waren op tijd weg.
De schoenen werden stevig vastgesnoerd en met een rotvaart trokken de kinderen er vandoor, eerst voorbij het meertje van Finkau en dan via het bos en een zeer steil pad langs verschillende uitkijkpunten voor de aanwezige watervallen.

Even later bereikten we de Drisslalm die een beetje verscholen langs de linker kant van het dal ligt. Net voor de alm waren we het Nationaal Park Hohe Tauern binnengestapt.

Het dal wordt hier heel wat breder met bosrijke hellingen afgewisseld met alpenweiden en een riviertje zoekt kabbelend zijn weg naar het meertje beneden. Ferre had al vlug een nieuwe grote supporter gevonden en was niet meer bij Heiko weg te slaan, het verschil in pas was gigantisch…

Het pad bleef hier breed omwille van het feit dat er achteraan het dal een goederenliftje naar de hut was en deze weg met de jeep als bevoorradingroute diende. Verder waren er ook heel wat koeien in het dal. We vorderden beter dan gedacht en niemand sprak eigenlijk van stoppen. Het dal eindigde als het ware aan een rotsmuur vanwaar een prachtige waterval haar weg naar beneden zocht.

Gedaan met het brede pad, het werd nu echt wel klimmen, soms over grote rotsblokken en er kwamen hier en daar zelfs wat kabels aan te pas. Op 2185m hoogte splitste de weg: rechts kon je via de Keeskarscharte naar het Schonachtal en rechtdoor was de weg naar de Zittauer Hütte.

We klommen verder, zelfs een verlaten sneeuwveld kruiste ons pad en long en oud maakte van de gelegenheid gebruik om zich eens flink te laten gaan, nietwaar Juliette?

Eindelijk kwam in de verte de hut in zicht, ondertussen was ons groepje in twee gesplitst, de 4 grotere kinderen waren samen met Juliette en mezelf voorop, Kathleen, Ferre en Heiko lagen een heel stukje achter omdat Ferre’s korte beentje toch wat trager deden op de rotsbeklimming.

Om 14u waren we aan de hut aangekomen, we zochten een mooi plekje uit om te zitten bij het water en wachtten op de rest van de groep. Ferre werd luid aangemoedigd en met groot applaus onthaald voor deze prachtige prestatie: 900m geklommen en nog net geen 4 jaar oud!

De Zittauer Hütte is prachtig gelegen aan de Unterer Gerlos-See en omgeven door de Rosskopf (2845m) en de imposante Reichenspitz (3303m).

Juliette trakteerde de kinderen op chocolade voor de mooie inspanning en de rest van de knapzak werd aangesproken, genietend van deze prachtige omgeving. De Zittauer Hûtte is één van de weinige hutten die eigendom is van het Östenreichiser Alpenverein, sectie Wansdorf en is gebouwd in 1901 en vernieuwd in 2000-2001. Ze biedt plaats aan 66 personen in Lager en is open van half juni tot eind september. Het winterraum heeft 10 slaapplaatsen.

Na een uurtje genieten, trokken we terug naar beneden, nu hadden we het zicht op het mooie dal voor ons.

Om 16u30 bereikten we de Finkau-alm, nadat ik Ferre nog enkele kilometers in mijn nek had gedragen maar dat verdiende hij wel na deze dag. De kinderen leefden zich nog naar hartelust uit op de diverse speeltuigen.

En de wat “ouderen” genoten na bij een biertje of ander lekkers. Een geslaagde dag alweer met prachtig gezelschap in een schitterende omgeving.

Dagtocht: Sommerbergalm - Spannagelhaus - Hintertux

2008-09-02T21:23:00.015+02:00

Zillertal – Landhaus Sonnenschein 2008

Woensdag 16 juli 2008

We stonden op met een zalig zonnetje, een zeldzaamheid deze zomer dus maar meteen van profiteren om een dagtochtje in te lassen. We reden met de wagen tot Hintertux, hier kan je kostenloos de wagen in de ondergrondse garage kwijt, hij blijft lekker koel op die manier, je moet hem wel voor 17u30 terug ophalen.
Een ticketje Sommerbergalm enkel kost voor een volwassene 7 Euro, de kinderen, allen 8 of jonger gingen gratis. We hadden nog geen Zillertal Activ Card aangeschaft omdat de weersvoorspellingen niet te best waren, anders is dit stuk van de kabellift naar de gletscher inbegrepen.

Rond 10u45 stonden we boven, nog een korte sanitaire stop geplaatst en dan onderweg. We klommen via de “326” naar boven.

De lucht was staalblauw en de orchideeënpracht weer overweldigend.

Het was de eerste echte dagtocht voor Ferre en hij klom prima mee.

Na een korte tussenstop...

...bereikten we rond 13u het Spannagelhaus op 2531m.

De grotten lieten we voor wat het was, de kinderen hadden voldoende aan de kleine speeltuin en het uitzicht boven en iedereen genoot.

Om niet langs dezelfde weg naar beneden te moeten, namen we de “526” richting Hintertux,

een lange (1050m) maar wondermooie afdaling langs de verschillende watervallen die van de Hoher Riffler naar beneden kwamen.

Druk in de weer om de “Kleiner Kumerbach” mooi op de foto te krijgen vanop een brugje, glipte mijn stafkaart vanonder mijn arm en kwam in het kolkende water van de rivier terecht. De welgemeende vloek was mijlenver te horen. Ik ben nogal een kaartenfreak, vandaar…De linkeroever was zeersteil en ca 4m hoog, langs rechts probeerde ik dan maar om een kijkje te nemen of mijn kaart al dan niet ergens was blijven hangen en inderdaad, ongeveer 50m lager bleef ze hangen in een draaikolk langs de linkeroever, mede doordat ze nog in het plastic omhulsel zat. Maar ja, hoe geraakte ik daar? Eerst met de staart tussen de benen de rest van de familieleden ingelicht, waagde ik een poging om via de rechter oever een opening naar benden te vinden. Dat lukte maar ik kwam bij de rivier nog eens 30m verder dan waar de kaart dreef en langs de oever was er geen enkele mogelijkheid om terug omhoog te raken. Dan maar het water overgestoken via enkele platte stenen onder water. Nog steeds was ik geen stap dichterbij. Teneinde raad trok ik bergschoenen en kousen uit en waagde me in het koude snelstromende water schuin naar de overkant om dan nog een stuk langs het water tot bij de kaart te raken. Deze missie bleek de juiste te zijn en de kaart kon worden gered tot grote vreugde van mezelf.

Na een kwartiertje zonnen was ze zelfs nog in opmerkelijk goeie staat en we zetten de tocht verder naar beneden langs nieuwe watervallen tot in Hintertux.

Een mooie wandeling en een echte aanrader.

Paasskiën 27/03 - 28/03

2008-03-30T20:04:00.010+02:00

Zo...nog even iets vertellen over de voorbije twee dagen. Die waren ronduit schitterend. Van Peter heb je al kunnen lezen dat hij donderdagavond te moe was om nog iets te schrijven. Ondergetekende mag je daar rustig bijnemen. We hebben een schitterend parcours geskied met een volledige dalafdaling erbij.

Voor de totale dag kwam het aantal hoogtemeters op ...7750 en dat voor beginners met kinderen van 6,5 en 8.5, we waren er zelf wel trots op. Het weer zat ook helemaal mee en de pistes lagen schitterend.

Spijtig dat het tegen 15u terug betrok zodat we de moeilijkste afdaling nog volledig zonder zicht moesten doen. Een dikke pluim voor onze gids Heiko die ons alle kanten van het gebied heeft laten zien maar die gisteravond eveneens zat te knikkebollen in de zetel, ik heb nog twee getuigen...

Vanmorgen stonden we dan op met....nee, geen sneeuw maar doodgewoon regen, gelukkig duurde het niet lang of de wolken braken open en door de tocht van gisteren waren we ook wat later op.

Tegen de middag hadden we echt Kaiserswetter!!! Ludo en An waren ook weer van de partij, samen met de dochter.

Er was boven weer heel wat verse sneeuw gevallen nadat de pistes geprepareerd waren en dat gaf een beetje "mindere" kwaliteit, lees meer bulten. Maar niet getreurd, we gingen er weer tegenaan. Tegen de middag was ook Heiko, Juliette, Robin en Ilja weer van de partij en konden de kinderen weer veel plezier beleven aan het zoeken van allerlei binnenpadjes door de bomen met Juliette. Heiko schaafde nog een beetje aan onze techniek en tegen het einde van de dag kwam zelfs de eerste zwarte piste er aan: zonder kleerscheuren!!

Afsluiten doen we graag in schoonheid en Ludo had het lumineuze idee om een sneeuwschoenen-wandeling te doen met rodel erna. Dit was echt een schot in de roos. Tegen 18u werden we in Juns verwacht waar we met zijn allen (familie Hieko, familie Ludo en familie Smetje) in een oud legervoertuig gepropt werden om tegen een rotvaart de rodelpiste naar omhoog gereden te worden.

Hoe ik dit heb overleefd, ik weet het nog steeds niet... Boven gekomen (bijna 1800m) staken we de sneeuwschoenen onder en nam onze gids ons mee door het ongerepte landschap in een schitterend decor van de besneeuwde bergen bij schemering.

We kregen uitleg over de sporen die we zagen en een lesje in lawinekunde en sneeuwlagen.

Na de tocht aten we nog lekkere Kaisersmarren en daarna kwam er nog een rodelabfahrt van 5 km. Plezier verzekerd!!!

Toen we terug naar Finkenberg reden kregen we er nog vuurwerk bovenop, onze vakantie kon niet beter afgesloten worden. Bedankt familie Ludo en vooral Heiko en Juliette voor deze fantastische week, morgen inpakken en terug naar Belgie waar we weer gaan aftellen naar de zomer en het volgende bezoek hier!!!

Kurt Desmedt

Paasskiën 26/03

2008-03-30T20:03:00.002+02:00

De laatste stand van zaken hier: 2-2, dwz, de kinderen snurken al, mama en papa nog niet . Deze morgen opgestaan en voor de 4e dag op rij was het aan het sneeuwen, een mens zou er moedeloos van worden. Gelukkig stond Heiko al met een zon op het gezicht ons uit te wuiven en is het zonnetje er inderdaad doorgekomen.
Vandaag de laatste dag les gehad, laat de olympische winterspelen nu maar komen, we gaan resoluut voor het podium... Nou ja... In de voormiddag nog wat oefeningen gedaan waaronder enkele malen de afdaling tot het Mittelstation van de Finkenbahn ohne stokken, eigenlijk gaat dit beter dan met, wellicht ook door het feit dat je supergeconcentreerd bent. In de namiddag weer op tocht geweest, enkele nieuwe rode pistes ontdekt. Voor de kenners: de Katzenmoos en de Nordhang afdaling. Allemaal vrij hobbelig en Smetje een paar keer op zijn bek...Daarna de bibber in de benen, het was weer eens wat anders maar we zijn er weer doorgekomen, er is maar 1 weg en dat is naar beneden! We hebben de dag geëindigd met de afdaling naar het Mittelstation samen met de kinderen, fier dat ze waren: een echte volledige rode piste!

Voor morgen staat er een grote toer op het programma, samen met Peter en Emmy en Ludo en Ann en dan ook onze privelesgever van dienst niet te vergeten! De heer Lapp in eigen persoon! In de namiddag gaan Juliette en de kinderen ons ook nog vervoegen: dat ze maar wat plaats maken aan de liften, Zillertal 3000, here we come!

Paasskiën 25/03

2008-03-30T20:02:00.001+02:00

Vandaag kunnen we kort samenvatten: SNEEUW + WIND + KOU.
Het was vanmorgen al aan het sneeuwen toen we onze heimat verlieten om 8u30 en het sneeuwt nog steeds. Boven op 2100m betekent dit een dik vers pak in combinatie met diepvriestemperaturen en een ijzige, strakke noorderwind. Geen weer voor doetjes
Na 10 minuten vanmorgen dacht ik niet dat we de dag gingen vol maken, ook het zicht was mede door de wolken en de felle sneeuwval nagenoeg '0'. Maar doorzetters dat we zijn...
De kinderen hadden het wel heel lastige, een ankerlift bij deze temperaturen is geen pretje. Maar ook zij werden in de namiddag beloond met een mooi tochtje door het gebied. Voor ons stond er alleen maar 'rood' op het menu. Bij slecht zicht is dat toch niet altijd einfach maar we blijven ons best doen.
Binnen bij een brandend kacheltje (Juul heeft even de honeurs waargenomen in afwezigheid van de uitwerkende echtgenoot) proberen we opnieuw ons gezicht in de plooi te trekken... Van mij hoeft het morgen niet meer te sneeuwen...er ligt meer dan genoeg!

Paasskiën 24/03

2008-03-30T19:58:00.002+02:00

Nog even een update uit het Zillertal, live met een mooie sterrenhemel buiten. Na een nachtje sneeuw was het ook vandaag niet echt veel soeps.

De sneeuw viel met momenten duchtig naar beneden en het zicht was allesbehalve, maar we laten ons niet snel afschrikken. Vandaag een dagje skischule, we hebben er in totaal 3 op het programma staan. We zijn nu in een andere groep ingedeeld dan in februari...keine einfanger mehr, dus ook een andere Lehrer: Andre ipv Fredy.
Eerst wat oefeningen op de blauwe piste en dan rood tot het Mittelstation van de Finkenberger Almbahn. Dit hebben we zo'n 3 keer gedaan, en de sneeuw smaakt lekker !!
In de namiddag een leuke toer naar de Hohrberg gemaakt, zeer mooie pistes daar en niet te druk.
De kinderen zitten nu samen in groepje 5 en amuseren zich ook heel goed. Tegen 15u30 was jong en oud weer bekaf.
Toen we thuiskwamen had onze zorgzame gastheer alvast de kachel aangemaakt, toch geweldig als je zo in de watten wordt gelegd!!!
Hopelijk morgen een beetje meer zon, maar ik vrees er voor, de voorspelling staat weer op sneeuw...

Paasskiën 23/03

2008-03-30T19:55:00.002+02:00

Vanmorgen opgestaan met bewolking en fijne sneeuw. Vandaag zijn we met Heiko en kinderen en Peter en Emmy de Ahorn onveilig gaan maken. Het was een blij weerzien, nou ja, zien was er niet veel want de sneeuw en de wolken waren er ook weer. In het begin was het wel weer met knikkende knieën maar tegen de namiddag ging het weer zo vlot als toen we gestopt waren vorige vakantie.

De koude en de sneeuw deden ons op tijd naar huis komen. Het sneeuwt nu onophoudelijk en ook beneden begint er zich een mooi laagje te vormen. De rest van de dagen zien er ook heeeeel winters uit. Morgen terug skiles op de Penken.

Paasskiën 22/03

2008-03-30T19:31:00.004+02:00

De reis is vrij goed verlopen, wel rotweer onderweg, vooral smeltende sneeuw gelukkig...het is begonnen in Maastricht en opgehouden in Nürnberg (vergeef me de schrijffouten maar ik heb geen "umlaut" op dit klavier...). Verder een stralende zon gisteren in Finkenberg. We waren er net voor de middag en hebben, jawel, buiten gegeten en wat bekomen bij een fris pintje. Ludo (een loop en ijsbeervriend) was ongeveer gelijktijdig bij de buren gearriveerd. We zijn even wezen kijken: een kast van een appartement. Ze zijn er met 8 maar komen elkaar deze week niet tegen binnen...

Wij hebben kennis gemaakt en dit op zeer aangename wijze met Peter en Emmy, die we kenden via Alpenfreaks.
In de late namiddag nog materiaal gaan huren en dan zat de dag erop. Het vroege vertrekuur speelde ons parten. Buiten vierden de buren uit de straat nog feest rond het traditionele Paasvuur.

Skifahren!! Donderdag 7 februari 2008

2008-02-07T22:50:00.000+01:00

Vandaag de laatste dag op de latten... De ochtend opent nat en betrokken, het had flink geregend beneden dus...verse sneeuw!! De barometer stond sky high dus de zon zou wel vlug komen zeker? Vandaag geen les meer, niet dat we ons al volleerd skier wanen, verre daarvan, maar vandaag gingen we met de families samen skien op de Ahorn boven Mayrhofen. Op die manier konden we ook onze eigen kinderen eens aan het werk zien! Robin en Ilja moesten in de voormiddag nog naar school dus zij kwamen achter met Juliette. Heiko vertrok alvast met ons. De skies gingen in de wagen en weg waren we, het was net half negen geweest. Amper volk op de parking, dit was duidelijk iets anders dan de Penken! De gondel voor 160 personen trok ons naar boven. Al snel verdwenen we in de wolken en het optimisme dat we er misschien wel boven zouden zitten werd ook al snel de grond ingeboord. Alles zag prachtig wit, dat wel, maar je zag geen verschil tussen sneeuw of lucht. Toch maar de skies ondergebonden en weg waren we. Het was echt blind skien, we volgden Heiko maar de laatste van het groepje zag niet eens de eerste skien. Je kon ook je eigen bochten niet zien en Kathleen smakte al snel tegen de grond. Dit was niet echt fijn skien... Er was wel een prachtig nieuwe zetellift neergepoot voor 8 personen maar koud dat het was! De sneeuwvlokken gierden in het gezicht en we konden nauwelijks praten door bevroren wangen. Werd het al niet wat lichter?? We bleven er in geloven! Na een uurtje kropen we bevroren van de kou de Ahornhutte binnen voor een warm drankje. Het zicht tijdens het skien was al net iets beter geworden. We deden nog enkele keren de mooie brede (althans dat vertelde Heiko, we hadden het nog niet kunnen zien) blauwe piste en verbaasden ons hoe goed de kinderen er mee weg waren. Ook Jens die de eerste dag heel wat last had ging nu vlotjes naar beneden op zijn kleine ski's. Het klaarde even een beetje op en we besloten om een grotere uitdaging op te zoeken, een heuse rode piste met de kinderen. De verse sneeuw lag nog in pakken op de piste en maakte het niet altijd makkelijk maar wel leuk. Ik draaide nog enkele keren te fel in en ging tegen de grond maar het was een zachte landing uit bijna stilstand. Verder ging het prima, Jens deed het wel wat trager maar echt wel goed, Arne die zat op de hielen van Heiko. We keerden terug via de oude stoeltjeslift en Kathleen die even langer bleef zitten om zo 2 gevallen snowborders te kunnen ontwijken, kon niet meer uit de lift omdat die al te ver was. Arne sprong er nog uit maar het was best wel hoog! De technicus kon er niet echt mee lachen en liet de lift nog even verder draaien zodat Kathleen via een metershohe sneeuwberg kon uitstappen, dan wil een mens al eens voorzichtig zijn...
De wolken trokken terug dicht en in de aanloop naar het restaurant was het zicht weer nul. Na het eten kwam ook Juliette en de kinderen erbij en de zon begon nu echt wel wat moeite te doen. Buiten ontwaarde de schoonheid van deze piste voor ons en gretig namen we er gebruik van. Heiko timmerde nog wat aan onze stijl en dat had echt wel goede gevolgen, het gevoel was super!! Veel te snel was de namiddag voorbij en we sloten af met een Weizen in de Ahornhutte. De familie Lapp ging nog de dalafdaling doen maar dit was voor ons en de kinderen nog wat hoog gegrepen en met spijt, wetende dat het er op zat, trokken we naar beneden. We leverde het materiaal in bij de skischool in Finkenberg en beloofden terug te komen.
Daarna was het inpakken geblazen want morgen zitten we een dagje in de auto richting Wechelderzande...

De skivakantie voor het volgende jaar is al geboekt, we zijn serieus hard gebeten door deze microbe. Het was een geweldige week en we staan nog steeds verstomd wat een mens kan leren op zo'n korte tijd. Morgen verlaten we Heiko en familie. Niet zonder ze hartelijk te bedanken voor weer een prachtig verblijf met een enorme gastvrijheid en vriendschap voor het leven. Nog 5 maanden en we staan hier terug, deze keer in korte broek en met de rugzak. Auf Wiedersehen!!

Skifahren!! Woensdag 6 februari 2008

2008-02-06T19:39:00.001+01:00

Vandaag een dag met verschillende gezichten, letterlijk en figuurlijk. De dag opende halfbewolkt en het had lichtjes gevroren ten huize Heiko. Door het wat latere uur, vooral voor de kinderen, hadden we deze keer toch maar de wekker gezet. Er begon al wat routine te komen in het ochtendritueel voor een dag skien. Eigenaardig...als we in de zomer ons klaarmaken voor een fikse dagtocht dan staan we binnen het kwartier gepakt en gezakt en durf ik mijn hand in het vuur steken dat we niks vergeten zijn...maar dit is een totaal ander soort verlof met zijn "eigen organisatie". Het was helemaal niet druk aan de lift, zo hebben we het graag en we wrongen ons aan de skischool in de skischuhe. Mijn benen beginnen ondertussen alle kleuren van de regenboog te vertonen door het steeds maar drukken tegen de schoenen om de ski te sturen. Ik weet niet of het aan de schoenen of aan mijn benen ligt...het doet geen pijn maar het ziet er niet uit... Arne en Jens worden afgezet in de gezellige "gelagzaal" van de hut en wij binden meteen de latten onder voor wat opwarming en sneeuwgevoel op de babypiste. Geen verse sneeuw vandaag en het ligt wel wat harder dan gisteren, voor een beginner weer wat moeilijker om aan te passen. Door het rondkijken waar Kathleen ergens was, donder ik gelijk ook nog van de babylift...niet echt een goed begin van de dag...zeg het aan niemand verder! Om 10u was het terug verzamelen geblazen. Vandaag waren we met 6, er was een nieuwkomer bij die al eens een jaar geskied had en dan een jaartje hadgeslagen, ik zou hem nog dikwijls tegenkomen... Fredi had eerst wat oefeningen uitgedokterd op de blauwe piste en probeerde ons ook parallelskien bij te brengen, hiervoor heb je juist snelheid nodig en dat lag dikwijls moeilijk omdat we dan het gevoel van controle verloren. Na de oefeningen maakten we de afdaling aan de andere kant met gecombineerde blauwe en rode stukken tot Horberg, dan weer de lift van de Tappenalm en dan de blauwe piste naar beneden waar we even hald hielden aan de Grillhofalm om bij te tanken. W eindigden de voormiddag met de Nordhangbahn tot plaats van vertrek. Alsof het afgesproken was kwam de familie Lapp ook net boven en we trokken samen naar de Penkentenne voor een natje en een droogje. Onze Fredi wilde weer om 13u vertrekken, dus we moesten een beetje voortmaken. De kinderen hadden ondertussen ook al enthousiaste verhalen en het was fijn te horen dat ze het ook leuk vonden.
Klokslag 13u stonden we er allemaal en ook de zon was volop van de partij. Inmiddels had ik al van vriend Jan vernomen dat in Arlberg alle liften gesloten waren wegens sneeuwstorm, hoelang zou de zon nog schijnen? We deden terug onze gekende afdaling maar Fredi slaagde er altijd weer in om andere stukken te ontdekken zodat het deze maal bijna volledig rood naar beneden was. De rest was nagenoeg hetzelfde als in de voormiddag tot aan het beginstation van de "150 tuxer", een reusachtige gondel die 150 mensen in een mum van tijd op 2500m brengt. De rode piste had ik goed overleefd, al had onze "nieuwe Duitser" me al wel een tuimelperte opgeleverd. We trokken nu naar een heel nieuw stuk richting Rastkogel en deden een prachtige lange blauwe piste tot helemaal aan het eindstation van de Rastkogelbahn. Er zaten onderweg al wel heel wat bobbels in de baan, zeker op de snelle stukken en dat maakte het soms wel spannend om overeidn te blijven. Daarna trokken we terug met de zetellift naar boven om via een rode piste naar beneden te gaan. Ondertussen was ons zonnetje volledig verdwenen, stond er een ijzige wind en was het aan het sneeuwen. Geen geweldige condities voor deze piste en het slechte zicht koste me al vlug een valpartij doordat ik net naast de piste in de diepsneeuw terecht kwam. De twee volgende tuimelpertes schrijf ik weer op naam van onze oosterbuur, die een vrij roekeloze stijl aan de dag bracht. Niet echt tevreden kwam ik beneden aan. Onze tijd geraakte op en we gingen terug naar de gondel om die weer naar beneden te nemen, de afdaling met een stuk zwart was nog net te hoog gegrepen. Het weer aan deze kant van de berg was nu heel slecht en niemand vond het erg dat we ons met de lift uit de voeten maakte. Plotseling hoorden we mama en papa roepen: Arne was met zijn groepje ook helemaal op toer gegaan, geweldig! Het was al na drieen toen we weer op Penkenjoch stonden. We zochten elkaar op en de kinderen deden hun verhaal. OOk Jens zat nu al op de blauwe piste, hij vond het geweldig! We namen afscheid van Fredi, misschien zagen we hem wel eens terug in de zomer als we aan de Kaslerhutte zouden geraken. We moetsen al het materiaal nu mee naar onderen nemen want morgen gaan we skien op de Ahorn! Ik kijk er al naar uit om weer eens een ander stuk te kunnen doen.
Tot morgen!

Skifahren! Dinsdag 5 februari 2008

2008-02-05T22:18:00.000+01:00

De ochtend kondigde zich bewolkt aan. Het had geregend in het dal maar dat gaf me een goed gevoel want het betekent meestal verse poeder boven! We waren vroeg opgestaan om de drukte voor te zijn en het loonde. Niemand voor ons aan de lift, wat een luxe. Boven aan het Penkenjoch was het in vergelijking met de vorige dagen nagenoeg windstil. Er lag een mooi vers laagje van 5 tot 10 cm maar de wolken hingen soms bijna tegen de grond met een white out tot gevolg: je kon geen relief in de piste zien.... We zetten de kinderen af aan de skischool, die konden nog even lekker warm binnen zitten. Wij gebruikten onze tijd met een beetje op te warmen door de babypiste een aantal keer af te dalen. Om 10u was het afspraak bovenaan. Zoals steeds waren het dezelfde mensen die op zich lieten wachten...2 meisjes uit Ierland. Na nog een rondje babypiste gingen we de blauwe piste aan de overkant te lijf: mooi bochtjes trekken tot onder. De tweede run moesten we zonder stokken afleggen, de kinderen doen alles zonder stokken maar voor ons was het toch weer wat moeilijker: Handen in de lucht bij het rechtdoor gaan en de beide handen op de knie van de dalski bij het draaien...de kenners begrijpen het wel... Ondertussen kwam de zon tevoorschijn en het schouwspel met de wolken in het dal onder ons was prachtig: "gelukkig" staan we af en toe nog een beetje aan te schuiven zodat we ook kunnen rondkijken. Voor we het wisten was het middag, het gevoel was stukken beter dan gisteren...ik ga Peter en Emmy nog moeten gelijk geven :-)
We haalden de kinderen af en aten een broodje buiten op het terras, het was nu volop zon en zalig genieten. Ook de drukte van de voorbije dagen was wat afgenomen. We werden al om 13u terug bij Fredi verwacht voor onze namiddagtoer. We trokken onmiddellijk de afdaling richting Mayrhofen om bij Knorren uit te komen, hier gingen we in tegenstelling tot gisteren rechtsaf om langs meer rode dan blauwe pistes aan het station van de Penkenbahn te komen en dan nog verder naar beneden via een "bijna zwart" stuk (verschrikkelijk steil...) tot aan de zetellift. Terug omhoog tot Knorren waar we een rustpauze hadden en wat bijpraatten met Fredi over de omgeving en zijn hut in de zomer. Dan weer verder via de blauwe piste tot de Horberg om de de 8-zitjes lift van de Tappenalm omhoog te gaan. Dan weer die mooie brede blauwe piste (zie gisteren!!) naar de Mittertret om dan weer de 6-lift omhoog te nemen langs de adembenemende Harakiri-piste: de steilst geprepareerde piste van Europa: 78%... Via een rode en blauwe piste kwamen we zo terug bij de ankerlift om dan omhoog weer aan de skischool uit te komen. Een prachtige toer, dankzij Fredi die steeds maar weer onze grensen poogt te verleggen en daar ook in slaagt! Het was zeker niet altijd makkelijk met soms steile hellingen en steile stukken die we moetsen oversteken wat zeker ook niet makkelijk is, zelfs een stukje ongeprepareerde piste zat erbij. Boven aangekomen hadden we nog de tijd om de blauwe piste eens te doen en de kinderen in actie te zien. Bij het uitdoen van de ski's merketen we pas hoe moe we wel waren...
Een snelle sauna doet wonderen...van waar kwamen toch al die blauwe plekken??? Vanavond zijn we dan nog lekker samen met Heiko gaan eten, een gezellige afsluiter van een meer dan geslaagde dag en terwijl ik dit schrijf hoor ik alleen nog slapende geluiden... Welterusten!

Skifahren!! Maandag 4 februari 2008

2008-02-04T21:27:00.000+01:00

Bij het opstaan zag het er al bewolkt uit, geen vriestemperaturen deze maal in tegenstelling tot gisteren. Vandaag was het terug ernst met de les, we gingen ons inschrijven om nog 3 dagen skischool te volgen alsook de kinderen. Toen we in Finkenberg aankwamen bleek de lift nog niet te werken: op de skischool werd het meteen duidelijk, er stond teveel wind en misschien ging de lift niet eens open... Geen 10 minuten later trok hij zich toch op gang, gelukkig maar... Heiko ging vandaag met Nederlandse vrienden een toer maken op de ski, wij naar de les.
Het aanschuiven was wat beter, vooral omdat we beter op tijd waren, de file na ons moet nauwelijks overzienbaar geweest zijn.
Boven stond een snijdende wind, echt aangenaam was het niet. Ons materiaal bleef zoals steeds achter aan de skischool, wel makkelijk dat we niet met alles steeds naar boven moesten sleuren! Arne en Jens moesten nu ook naar de skischool, zelfs voor ons was dat een beetje beangstigend. Je moet ze achterlaten in een omgeving waar je zelf nauwelijks mee vertrouwd bent en ze spreken dan nog geen Duits...Wonder boven wonder is het hen zeer goed bevallen, ondanks het feit dat ze niet eens samen zaten.
Wij werden in een groepje met in totaal 8 personen ingedeeld en kregen Fredi toevertrouwd, een getaande inboorling die in de zomer huttenwacht is. Het was direkt bochtjes maken geblazen. Zich weinig aantrekkend van de moeilijkheidsgraad in onze ogen, trok hij nagenoeg meteen de blauwe piste op met ons. De wind had al wel zijn werk gedaan en alle verse sneeuw was al lang van de piste geblazen: alleen de harde sneeuwlaag bleef over en als beginneling is dit toch wel wat moeilijker. Toen we bij de tweede afdaling nog wat verder gingen, kwam mijn eerste valpartij al en toen ik ook nog eens een half uur stond aan te schuiven aan de ankerlift omdat het drummen mij duidelijk minder afgaat dan alle anderen, was de goesting ver te zoeken. Gelukkig bracht de middagpauze redding. Dit was niet echt fun geweest...
Het verhaal van de kinderen en het feit dat zij het leuk hadden gehad beurde ons op en ook de soep en het broodje deed wonderen.
In de namiddag trok Fredi alle registers open: hij bleef maar verder en verder gaan en er was geen andere keuze dan te volgen. We moesten zelfs een aantal keer een rode piste kruisen of een stukje afdalen...de bibber sloeg meermaals in de benen: grensverleggend is het zeker...
Een aantal blauwe plekken later stonden we op de plaats waar de gondel van Mayrhofen naar boven kwam, dat was toch al een heel eind verder...we hadden ruim 30 minuten aan een stuk door geskied. Nu hadden we wel wat liften te nemen om terug te geraken en eentje om een moeilijke rode piste te ontwijken, bergaf notabene, vertel het nooit verder aan een ervaren skier!
Er volgde nog een prachtig stukje blauwe piste en toen we terug bij af waren, was de tijd ook weer voorbij. Nog een laatste valpartij bij het uitstappen van de gondel en de skiles zat er op.
We pikten de kinderen op die heel enthousiast waren en gingen terug naar het groene dal. Morgen een nieuwe dag!

Skifahren!! Zondag 3 februari 2008

2008-02-04T21:13:00.000+01:00

Gisteren een prachtige dag in het Zillertal. De zon stak al vroeg uit, iedereen was gewaarschuwd, dit ging een skitopdag worden. Na onze priveles op zaterdag, hadden we besloten om een dagje samen met Heiko, Juliette en de kinderen op te trekken, zij gingen ons een beetje verder begeleiden. Er was een drukte van jewelste in het dalstation van de Finkenbergbahn, 30 minuten aanschuiven voor de lift naar boven. Het was natuurlijk ook zondag en er waren heel wat dagjesmensen. De stuifsneeuw boven de bergtoppen verraadde al een sterke wind en die heeft het de hele dag volgehouden.
We kozen opnieuw voor de babypiste om wat te oefenen. Arne ging al vlot naar beneden maar was vooral geinteresseerd om dit zo snel mogelijk te doen om niet te moeten onderdoen voor Robin. Heiko ontfermde zich over Jens, dat is meer een controlefreak en het durven zit er nog niet echt in. We hadden een leuke, rustige voormiddag en hebben 's middags zelfs buiten kunnen eten. In de namiddag zijn we samen met Heiko dan een stukje blauwe piste gaan doen, dat was toch al andere koek, het reuze gevoel was weer even snel vergeten. Het draaien lukte al wel maar met het stoppen in ploeg blijf ik problemen hebben. Daarna nog een lekkere Weizenbier gedronken en voor we het wisten, moesten we nog hollen voor de laatste dalvaart.

Trektocht Engadin 2007: 9 Epiloog

2007-11-23T22:36:00.000+01:00

9. Zaterdag 25 augustus 2007: Terugreis

Als door een speling van het lot stonden we weer op voor de terugreis onder een stralend blauwe hemel. We aanvaardden het met de glimlach. Nooit zou de mens baas worden over de natuur, we kunnen ze beïnvloeden op lange termijn door onze verkwistende en vervuilende manier van leven maar aan het weer van elke dag kwamen we voorlopig niet aan. Het ontbijt was om 8u00 en we genoten nog na van de voorbije dagen. Verschillende delen van de tocht waren al enkele keren als een film door ons hoofd gedwaald. Het was niet makkelijk geweest, de regen had ons mentaal sterk op de proef gesteld. De fysieke ongemakken hadden soms beperkingen opgelegd, maar we aanvaardden het en waren gelukkig. Nog 940 km zaten er tussen dit avontuur en het leven van elke dag thuis, terug naar de kinderen, die we nu al elke minuut meer begonnen te missen. Als laatste stuiptrekking reden we via de Albulapas in plaats van de Julierpas en stopten nog even aan de Hospiz om een infofoldertje mee te graaien. De rest van de terugweg, tja, die kennen we ondertussen al wel: Zuricher stad, de grens in Bazel, kilometers malen in Duitsland en een hoofd vol prachtige herinneringen en 2 volgepompte geheugenkaartjes met foto’s die nooit meer mogen vervagen. Tot een volgende!

Bedankt schat om deze mooie tocht samen te kunnen doen, bedankt Geert voor de vriendschap, de steun en dezelfde gedrevenheid.

Kurt Desmedt

November 2007,

Wechelderzande

Trektocht Engadin 2007: 8. Dag 6

2007-11-23T22:09:00.000+01:00

8. Vrijdag 24 augustus 2007: Hospiz Julierpas (La Veduta 2233m) – Fuorcla Lagrev (2863m) – Vadret Lagrev – Piz Lagrev (3164m) – Vadret Lagrev – Lej da la Tscheppa (2616m) – Sils ( 1793m)

De slaap was niet zo verkwikkend geweest, het bed was zeer hard en de kussens stelden je voor een moeilijke keuze: eentje was te weinig, maar twee was teveel. We staken ons hoofd door het raam en zagen dat het goed was: de zonsopgang was schitterend en er was geen wolk te bespeuren.

Misschien werd het nog eens echt zomer. Tegen 7u gingen we ontbijten, de rugzakken hadden we al klaargemaakt. Het ontbijt was zeer uitgebreid met verschillende soorten kleine pistoletjes, verse charcuterie en zelfs choco. De vaste ochtendklanten en pendelaars hadden duidelijk hun vaste tafel en zelfs hun vaste plaats, hier zat duidelijk routine in. Van het plaatselijke dialect konden we nauwelijks iets verstaan en ze dronken koffie en aten worstenbrood. Sommige staken een sigaretje op, in Zwitserland kan dat nog in dezelfde ruimte als waar gegeten wordt. Om 8u20 stonden we buiten, het was 6°C.

Aan de overkant van de Julierstrasse stond de oude getrouwe gele wegwijzer die ons duidelijk probeerde te maken dat hier het pad begon. We volgden dit pad dat naar Fuorcla Grevasalvas liep tot op een heuveltje na ongeveer 100m klimmen.

Het pad daalde dan lichtjes tot aan het Leg Grevasalvas maar wij moesten links aanhouden en verder klimmen. Het leek of we nog een spoor konden volgen al was het vaak niet duidelijk of dit door mensenvoeten dan wel door marmotten was gemaakt, maar het hielp tenminste om langs de steile flank te geraken.

Hogerop waren het alleen nog grote blokken en was het echt wel zoeken om er door te geraken. We klommen zo verder tot op een heuvel van 2639m hoogte. Van hier hadden we goed zicht op het laatste gedeelte van de klim naar Fuorcla Lagrev. We gooiden de rugzak af en keken met zijn drieën in stilte naar boven. De laagstaande zon bemoeilijkte het zicht maar het zag er verdomd moeilijk en steil uit.

We hadden dit stuk in 1996 ook al eens gedaan maar toen waren er stukken besneeuwd, nu was het één steile puinhelling van grote en kleine losliggende blokken. Het was 10u06, we bleven nog wat kijken en overleggen maar het was van deze afstand niet duidelijk hoe onze route het beste ging lopen. Één ding was zeker, vanaf hier gingen de helmen op. Op het einde van de blokken wachtte dan ogenschijnlijk nog een stuk met rotsen…We hadden genoeg getalmd en begonnen er gewoon aan. Ik stak mijn fototoestel in de rugzak, zodat al mijn aandacht naar het klimmen kon gaan. Niet meer mooi achter elkaar wegens het gevaar op vallende stenen maar eerder naast elkaar klimmend of wachtend op de voorganger. We probeerden in het stuk met de grootste blokken te klimmen, hopende dat die grotendeels vast zouden liggen, dat was ook wel zo maar het was wel telkens schrikken als een dergelijke mastodont toch even ging wankelen of schuiven door de verplaatsing van je gewicht. We moeten ongeveer halverwege geweest zijn, toen een luid geraas ons deed verstommen. We hadden vlug door dat het niet luid genoeg was om aan deze kant van de helling te zijn maar we wisten niet echt wat het was. Even later kwam het een tweede en een derde keer, nog luider nu en je kon de berg voelen trillen. Dit moest een steen lawine aan de andere kant zijn. Een betere timing om ons de stuipen op het lijf te jagen, kon de natuur niet bedacht hebben, we waren gewaarschuwd en extra alert. Het laatste stuk was wel degelijk rotsklimmen. Ik klom eerst en de andere probeerden me te wijzen welke richting ik het beste nam. Even kwam ik vast te zitten, de weg verder naar boven langs hier was onmogelijk en terug leek me ook al geen optie, de angst sloeg even toe maar met de aanwijzingen van de anderen geraakte ik terug en vond de goede weg.

Om 11u37 stonden we met z’n drietjes op het zadel. Mijn benen trilden nog een beetje na.

We namen de tijd om wat te rusten en te eten. Heel ver waren we nog niet maar we wisten van te voren dat dit tijdrovend ging zijn. Het weer was tenminste stabiel al werd het felste zonlicht door wat nevel getemperd.

We moesten nu opnieuw via blokken eerst een stuk naar beneden tot aan de gletscher tot ongeveer 2840m, daar deden we de klimgordels aan, de stijgijzers onder en bonden we ons in, het was nu 12u48. Op de gletscher aangekomen merkten we al vlug waar het lawaai vandaan was gekomen.

Een heel stuk rotswand was losgebroken en had zich op de gletscher gestort, hierbij waren grote rotsblokken meters ver over het ijs gerold en gegleden. Het zag er een rommeltje uit. We hadden geen andere optie dan door de puinresten te gaan om de gletscherkloven te kunnen vermijden.

We overbrugden 2 kloven via een sneeuwbrug en klommen gedeeltelijk over een zeer steile sneeuwplek en verder over rotsblokken tot aan een rotspunt op 3060m hoogte.

Nadat we even uithijgden overzagen we de situatie: we hadden nu zicht op de top maar die leek nog zeer ver weg, alleen bereikbaar langs een lange op en neer gaande rots- en puingraat. Het was nu al 14u en we hadden geen tijd meer te verliezen. Geert had het wel gehad, zeker na het aanblik van wat ons nog te wachten stond.

Hij ging zich hier innestelen en bij de stijgijzers blijven, we konden in contact komen via de GSM en hij kon ons ook visueel volgen. Kathleen en ik besloten van de rugzakken gewoon op te laten, kwestie van dezelfde balans te houden. Het eerste stuk van de graat was zeer smal en naar beneden.

Het was echt voetje per voetje, af en toe balancerend met twee afgronden naast je, links zowel als rechts. Ik liep voorop en durfde niet omkijken hoe Kathleen het er vanaf bracht. Gelukkig was het windstil…De graat leek eindeloos, we kwamen eerst aan op punt 3109m waar we hadden moeten toekomen vanop de gletscher maar door het afgebroken stuk rotswand was deze passage niet te doen geweest. De rest van de graat was één rotternij van losliggende stukken rots en schuivend puin. Het koste ons nog welgeteld 1 uur om de top te bereiken en halverwege overviel me de gedachte van gewoon terug te keren.

De wetenschap dat dat sowieso moest gebeuren en dat we er nu na 2 vergeefse pogingen in 1996 en 1997 zo dicht bij waren, hielp me overeind. Ik moet wel toegeven dat de angst nooit echt ver weg was en dat het ware genot van het bereiken van de top pas later is gekomen. Het uitzicht was overweldigend en ontroerend tegelijk. De top kenmerkte zich door een hoopje stenen met een houten stok die er was bijgeplaatst, er was geen boek te vinden.

We feliciteerden elkaar en ik kreeg een SMS binnen van Geert die ons op de top zag staan, schitterend van hem. Zonder hem waren we ook nooit daarboven geweest. Ik belde hem op en we bedankten elkaar.

We namen nog wat foto’s, we aten snel iets en begonnen dan aan de terugweg die toch ook 50 minuten in beslag ging nemen. Het hoogteverschil was gering en op deze ondergrond was stijgen soms makkelijker en sneller dan dalen.

Terug bij Geert gekomen was er weinig tijd voor vreugde, de klok tikte ongenadig verder. Eén lichtpuntje: tijdens zijn twee uren durende pauze was Geert tot de vaststelling gekomen dat de zalf gewoon in een buitenzak van zijn jas stak… We kozen voor dezelfde weg terug langs de brokken en de zeer steile sneeuwhelling.

Geert ging nu voorop en ik sloot de rij in tegendeel tot de klim. We traverseerden de gletscher tot aan een puineiland en deden de stijgijzers uit. Achteraf gezien was dit niet de beste keuze, we hadden beter op de gletscher gebleven en verder naar rechts afgedaald. Nu verloren we tijd door het uitdoen van stijgijzers en cordé om even later tot de vaststelling te komen dat we het touw toch maar beter weer bovenhaalden voor het laatste stuk. De stijgijzers lieten we zitten om niet verder tijd te verliezen maar we stapten nu wel wat moeizamer over het ijs. Naar het einde toe werd de gletscher vrij steil en lag hij bovendien bezaaid met rotsen.

De beproeving was nog niet afgelopen. Enkele al dan niet gewilde glijpartijtjes later stonden we weer temidden van immense blokken. Er kwam geen einde aan de stenen. We waren nu op een soort zadel aangekomen boven het Lej da la Tscheppa, dat ons de aansluiting met het Engadin en de bewoonde wereld moest opleveren.

We moesten alleen nog van het zadel geraken. Tien jaar geleden was dit via mooie sneeuwpistes gebeurd, nu waren er alleen maar stenen, miljoenen stenen. Het was al 18u en de laagstaande zon trok lange schaduwen over de gletscher achter ons. We waren moe en werden kribbig. Een pad om af te dalen vonden we niet, af en toe wel stukken maar het was helemaal niet duidelijk. We probeerden in een geul tussen twee morenen te blijven maar die werd uiteindelijk zo smal en steil dat we een stuk op onze stappen moesten terugkeren.

Uiteindelijk kwamen we aan het meer en via de rechtse oever stapten we er rond. Er hing een magische stilte. Aan de overkant verzamelden we opnieuw aan de wegwijzer, het was 19u en er stond nog 1 ½ uur aangegeven naar Sils… Allen waren we leeg en we zochten naar iets eetbaars in de rugzak. We belden ook het hotel om te zeggen dat we later zouden komen maar dat we wel degelijk onderweg waren. De eigenaar ging de sleutel aan de receptie achterlaten zodat we op de kamer konden, toffe vent. We moesten alleen nog naar beneden en dan van Sils in St.-Moritz geraken. Ik had de uren van de lijnbus genoteerd op een briefje maar ik had niet verder gekeken dan 17u15… We besloten om zo snel mogelijk af te dalen en indien mogelijk om 20u15 aan de bushalte te zijn, de bus kwam telkens om kwart na als er nog eentje reed. Ik weet niet meer waar we nog die snelheid vandaan haalde maar het eerste stuk vlogen we naar beneden.

Dan kwam de vermoeidheid terug de kop opsteken en nadat Geert enkele uitschuivers had gemaakt, hield hij het snelle tempo voor bekeken. We spraken af dat ik alleen dit tempo ging proberen aan te houden om de bus te halen om dan met de auto terug te keren. Ondanks de honger, de vermoeidheid en de zware rugzak stond ik om 20u beneden, maar waar was de bushalte?

Het kon zowel links als rechts zijn, nergens was iets te bespeuren. Ik besloot maar in de richting van St.-Moritz te gaan en mijn duim op te steken. Ik moet er echt heel moe hebben uitgezien want de tweede wagen, een Citroën met een Italiaans koppel van rond de 60, stopte en nam me mee. Verder dan “St.-Moritz bitte” begrepen we elkaar niet, ik sprak geen Italiaans en zij alleen maar dat. Ik werd netjes aan het voormalig Kuhrhaus afgezet en belde meteen Geert op om te melden dat ik reeds in St.-Moritz was, van verbazing en vreugde vielen ze bijna naar beneden. Het was nog een heel eindje stappen tot het hotel maar ik kreeg weer vleugels. De gedachte aan een verse cola in Geert zijn wagen deed me deugd, de cola in werkelijkheid des te meer. Om elkaar niet te ontlopen, had ik uitgelegd hoe ik naar beneden was gekomen en nu ging ik die plaats met de auto opzoeken. Het was ondertussen stikdonker geworden. Kathleen en Geert stonden me al op te wachten, vreugde overviel ons en ook het besef dat we het allemaal tot een goed einde hadden gebracht. Het was nu al bijna 21u en we besloten om rechtsreeks naar Hotel Sonne te rijden om iets te eten nadat we eerst onze kamersleutel hadden afgehaald. Aan de kant van de weg schoten we vlug een vers T-shirt aan, gebruikte veelvuldig de deo die Geert gelukkig in de auto had liggen en we vertrokken richting maaltijd.

Om 21u 30 zaten we gezellig met zijn drie en elk een grote pint in het restaurant, een tweede pint kreeg ik van de vermoeidheid al niet meer binnen.

Kathleen bestelde opnieuw pizza Quattro Stagioni, terecht deze keer. We trokken na het eten naar onze kamer en namen een welverdiende douche alvorens onder de wol te kruipen.

Trektocht Engadin 2007: 7. Dag 5

2007-11-23T21:57:00.000+01:00

7. Donderdag 23 augustus 2007: Chamanna Jenatsch (2652m) – Fuorcla d’Agnel (2983m) – Val d’Agnel – Hospiz Julierpas (La Veduta 2233m)

Omdat deze dag zich wat minder zwaar en lang aankondigde, bleven we wat langer in onze bak liggen en zaten we pas om 8u aan de ontbijttafel. Het ging een overgangsetappe worden naar de Julierpas om vandaar de volgende dag de Piz Lagrev te kunnen aanvallen. Het was buiten nagenoeg wolkenloos, jawel w-o-l-k-e-n-l-o-o-s en de thermometer wees 2°C aan.

Eindelijk de zon, we hadden er bijna 4 dagen op moeten wachten. We kregen notenbrood en warme melk voorgeschotelde en een aparte tas sterke koffie voor Geert. De avond ervoor had ik aan Heini gevraagd of ik mijn fototoestel kon opladen en dat lag nu netjes geladen aan de ontbijttafel. Een 4-sterrenhotel is hier niks tegen! We moesten nu terug alles in de rugzak laden, dat was weer een verschil met gisteren. We rekenden af en namen afscheid van deze geweldige plaats met de verzekering dat we ooit nog zouden terugkomen, misschien zelfs met de kinderen. De wegwijzer even voorbij de hut gaf maar 1h15 tot het zadel en 3h tot La Veduta aan, maar we konden al zien dat het zadel er nog besneeuwd bijlag door zijn schaduwpositie en we hadden alle tijd van de wereld.

Tegen 9u20 waren de Nepal Treks weer aan mijn voeten gebonden en waren we op pad.

Het eerste stuk was dezelfde weg als gisteren tot aan het eerste gletschermeer.

Nu kozen we voor de linkerkant van het meer en dit pad was wel volledig aangeduid. Hier kwam normaal gezien ook duidelijk meer volk langs al zou dat die dag nog niet echt blijken. Het pad trok omhoog naar de flank van de Piz Traunter Ovas en even kwam het in me op om die top “snel” even mee te pikken, maar de gedachte ging al vlug terug weg, denkende aan de tocht van de dag ervoor en wetende wat er de volgende dag nog moest komen: het kon geen kwaad om het eens een dag wat minder te doen. Vanaf deze zijde van het dal hadden we nu wel mooi zicht op de Piz Picuogl, Tschima da Flix en Piz d’Agnel. De flank waar we liepen, was zeer ruw en bezaaid met roestbruine stenen en rotsen en het pad maakte grillige bokkensprongen. Dan weer stenen, dan weer sneeuw, er was afwisseling genoeg maar we vorderden slechts traag.

Een schuiver deed me steun zoeken met mijn linkerhand en mijn duim verstuiken, er lag gelukkig sneeuw genoeg om zwelling tegen te gaan. Kathleen, ging voorop en zocht naar het juiste spoor. We vonden zelfs sporen in de sneeuw van andere mensen maar het was niet altijd duidelijk hoe die verdergingen. Na twee uren zwoegen op de flank bereikten we Fuorcla d’Agnel en kregen we zicht op het prachtige Val d’Agnel.

Links in de verte daagde de majestueuze Piz Lagrev op, het doel van morgen. Verder zagen we nog de Fornogletscher en de Piz Lunghin, waar de Inn ontspringt. We zochten een plaatsje uit de wind, het was moeilijk te vinden en het was koud. We kregen twee klimmers in het oog die één van de voortoppen van Piz d’Agnel onderhanden namen. Ik stuurde een berichtje naar mijn zus en dit deed me even aan het thuisfront denken. Na wat gegeten te hebben daalden we af naar de vallei, er werd weinig gesproken en mijn darmen begonnen me parten te spelen, ik was aan een grote boodschap toe. Er lag geen sneeuw meer aan deze zonnezijde en we vorderden nu snel. Geert zijn kniepijn was onder controle, de rustdag had hem duidelijk deugd gedaan. We passeerden nog een geheimzinnige steencirkel die zijn geheim niet prijsgaf.

De rotsen en stenen hier waren duidelijk van een ander kaliber. Het leek meer op stollingsgesteente dat door erosie met gaten was doorboord. We stopten nog een keertje maar werden eigenlijk weer door een te koude wind op pad gejaagd. Ondanks de schoonheid van de vallei en de zon kwam het niet vriendelijk over. Wat lager vonden we betere beschutting en we observeerden een Italiaanse familie die duidelijk met de wagen op de Julierpas geparkeerd stond en vandaar met veel misbaar en lawaai een picknick probeerde naar boven te sleuren.Gewapend met drie paraplu’s (het was nu eens droog!), dekens en rugzakken van allerlei allooi gingen ze ons voorbij en posteerden zich aan de oever van de Gelgia, een riviertje dat in deze vallei ontsprong. Ik spotte nog een koppel kussende rotsen en een berg met een groot Gipfelkreuz, eerder een zeldzaamheid in deze streek waar het Reformisme de overheersende religie was.

De vallei was lang en het laatste gedeelte kenmerkte zich door kapotgelopen en ondergescheten koeiepaden en heel drassige stukken zodat we ei zo na nog natte voeten hadden alvorens de Hospiz te bereiken.

Om klokslag 14u35 stonden we aan La Veduta. Na 4 dagen echte berghut was dit in vergelijking een heus hotel. Het was nog niet zo lang terug geopend en werd uitgebaat door drie jongen Zwitsers: 1 kok, zijn vrouw/vriendin en nog een vrouw. Ze moesten het natuurlijk vooral hebben van de passage op de pas: de toeristen maar vooral ook de pendelaars die deze route dagelijks deden en ’s morgens steevast stopten om daar een koffie te komen drinken. We werden vriendelijk onthaald en men wees ons onze ruime kamer. Op de trap waren we bijna ondersteboven gelopen door een reusachtige hond. De kamer bestond uit één lager voor 7 personen en er was…jawel, een heuse badkamer met douche/ligbad op de gang, wat een feest!

We dropten onze bagage en posteerden ons beneden op het terras achter een reusachtige glazen wand om de wind en het geluid van eventuele voorbijrazende auto’s te verweren. Mijn WC-bezoek was dan al achter de rug en ik voelde me weer “bevrijd”. We dronken een colaatje en keken naar de andere mensen, het was lange geleden dat we nog zoveel volk hadden samengezien. Voor het eten namen we eerst nog een uitgebreide douche en als een ander mens schoven we aan de tafel om à la carte te eten. Kathleen koos een “Capunet”, een soort ovenschotel met spinazie, Geert liet zijn oog vallen op de plaatselijke boekweitpasta en ik nam een traditionele schnitzel met frieten. We hadden onze getrouwe halve liter erbij en de stemming was gezellig. Na het eten haalden we nog eens het kaartspel boven voor een eenvoudig spelletje “wippen” maar na een tijdje kwam de jonge patron ons duidelijk maken dat het reastaurant dicht ging om 21u. Geen nood echter, er was nog een clandestiene bar achter de keuken waar we gerust verder konden kaarten bij een drankje. We wrongen ons voorbij de voorraden en lege bakken en vonden een tafeltje waar we net met drie konden zitten. Enkele andere mensen uit het restaurant waren ons gevolgd en namen plaats aan de bar zelf. We trakteerden ons hier op een Grappa en amuseerden ons met het kaartspel. Voor we de bedstee opzochten wierpen we nog een blik naar buiten op de sterrenhemel, maar de lichtreclame voorkwam dat we echt een mooi zicht hadden, spijtig.

Trektocht Engadin 2007: 6. Dag 4

2007-11-23T21:36:00.000+01:00

6. Woensdag 22 augustus 2007: Chamanna Jenatsch (2652m) – Fuorcla da Flix (3065m) – Tschima da Flix (3302m) - Fuorcla da Flix (3065m) – Piz d’Agnel (3205m) - Chamanna Jenatsch (2652m)

We hadden afgesproken met Heini om om 7u te ontbijten en alles stond klaar. Een blik door het raam vertelde ons dat we volledig in de wolken zaten en het had lichtjes gesneeuwd.

De thermometer buiten wees 0°C aan, niet echt uitzonderlijk op deze hoogte maar de meeste mensen stellen zich een zomervakantie waarschijnlijk wel anders voor. We kregen dezelfde confituur als in de Es-chahütte, maar er was ander brood en ook mueslipap met fruit. De dag was voor Geert niet echt goed begonnen, toen hij plichtsbewust de heup en knie wilde inwrijven, kon hij nergens de zalf vinden. De laatste plaats waar hij ze had gebruikt was de eerste boerderij geweest in Val Bever, had hij ze laten liggen?. Wij overlegden nog even met Heini wat we deze de dag gingen doen. Oorspronkelijk stond Piz d’Err op het programma, de tweede hoogste top van het hele gebied met zijn 3378m, maar moeilijk te beklimmen via de gletscher en een rotsgraat. In deze omstandigheden was dit niet doenbaar, het weer was er niet naar en we moesten alledrie in topvorm zijn om zoiets te doen. Heini kwam met een voorstel om Piz Picuogl te doen, deze top lag centraal, was 3333m hoog en we moesten geen gletscher meer over, de Vadret d’Agnel was al zodanig weggesmolten dat je rustig langs de morenen kon lopen zonder ijs onder je voeten te hebben. Op deze manier hadden we ook heel wat minder materiaal mee te sleuren, een verademing voor de schouders. We vonden het een prima voorstel en maakten de rugzakken klaar: Kathleen en ik besloten van het nodige in één rugzak te steken, zodat zij vandaag niets moest dragen, die ene rugzak woog ook al niet te veel. Geert deed nog een verwoede maar tevergeefse poging om de zalf terug te vinden. Dan maar zo op pad, we gingen wel zien. Om 8u20 waren we op pad. Het was koud buiten en het eerste stukje vanaf de hut was licht dalend. Ik was even achter door het nemen van enkele foto’s en het wegsteken van het toestel toen ik zag dat de anderen waren blijven staan en in gesprek gewikkeld. Toen ik me vervoegde begreep ik al vlug wat er gaande was. Geert had onmiddellijk steken in de knie gevoeld en het vertrouwen was direct onder nul gegaan. Ook al wetende dat het morgen wel moest (verplaatsing naar de volgende hut) en vandaag eigenlijk niet echt, deed de balans al vlug overhellen in de beslissing om terug te keren naar de hut. Hij kon dan ten volle zijn knie laten rusten en misschien dook de zalf toch nog ergens op… Het vooruitzicht om een hele dag bij de hut te blijven zagen Kathleen en ik echter niet zitten en we besloten om met zijn tweetjes verder te gaan.

We stapten langs de voet van de Piz Picuogl richting Vadret d’Agnel. Heel af en toe was de zon ons een opening in de wolken genadig en ontwaarden we de besneeuwde toppen uit de omgeving, maar het kostte duidelijk nog veel moeite.

We kwamen aan een gletschermeer en op aanraden van Heini lieten we dit links liggen en trokken verder over de morenen, van de gletscher schoot echt niet veel meer over, wetende dat mijn vader in de beginjaren 80 nog overgestapt is.

Mijn stafkaart dateert nog van die periode en van het meer was toen nog helemaal geen sprake. De kaart is dus duidelijk aan vernieuwing toe. In eerste instantie liepen we nog van steenmannetje naar steenmannetje maar al gauw lieten die ons ook in de steek en waren we volledig op onszelf aangewezen. De verlatenheid in dit gebied nam beslag van ons en de omgeving, nergens nog sporen, nergens menselijke aanwezigheid, de plekken sneeuw werden steeds groter en dikker en al vlug lag er zo’n 10 cm.

Door de grote blokken van steenpuin onder de sneeuw, was het moeilijk stappen en we moesten al eens op onze stappen terugkeren omdat een verdere doorgaan te moeilijk of te risicovol was. Aan de zijkant van Vadret d’Agnel botsten we opnieuw op een klein meertje. Dit keer was het volledig dichtgevroren en -gesneeuwd en de dikke laag witte watten creëerden een feeëriek beeld die de scherpe kantjes van deze woestenij opvrolijkte. Het was nu nog ongeveer 150m klimmen tot het zadel. We baanden en ploegden ons een weg naar boven.

Aangekomen op Fuorcla da Flix viel het zicht wel wat tegen. Te veel wolken bleven ons parten spelen, het was koud en er waaide een guur briesje. We aten een beetje en overzagen de situatie.

Piz Picuogl, het eigenlijke doel van deze dag, hadden we nog altijd niet kunnen zien. Niet dat het gezichtsstandpunt het niet toeliet maar de hele kam bleef zich in een mysterieus wolkenkleed verhullen. Aan de andere kant hadden we al wel eens Piz d’Agnel kunnen zien, maar die beklimming zag er in eerste instantie moeilijker uit. We besloten het origineel plan te blijven volgen om toch tot op Tschima da Flix te geraken, een eerste top op de graat. We moesten over besneeuwde rotsen, soms met handenwerk om dan weer op losse stenen terecht te komen die bedolven waren onder zo’n 20 cm verse sneeuw. Toen we al wat hoger zaten, stak een ijzige wind op die de verse poedersneeuw ongenadig in ons gezicht blies: zomer yeah! Het zicht bedroeg soms minder dan 10 meter en het was echt uitkijken om te weten of we er nu waren of niet. Een reusachtig steenmannetje, prachtig besneeuwd en met ijs in dezelfde richting geblazen door de wind, redde ons van de twijfel.

Dit kon niet anders dan de top zijn. We deden verwoede pogingen om ergens in de buurt van de hoop stenen een Gipfelbuch te vinden, zonder succes. We hadden hier GSM-ontvangst en ik stuurde Geert en mijn vader een berichtje. De graat liep terug lichtjes naar beneden verder door, van de top van de Piz Picuogl is geen spoor. Bij een schuchter opentrekken van wat mistflarden, meende ik een meertje boven de Calderasgletscher te zien dat er zeker in 2004 niet was. Ik kreeg echter geen duidelijke bevestiging van mijn gedachten.

We namen enkele foto’s en keerden op onze stappen terug. De besneeuwde rotsen maakten het niet al te gemakkelijk en ondanks het feit dat we gewoon onze eigen sporen moesten volgen, was zelfs dit door de wind al niet echt gemakkelijk. Het leek nu nog kouder te zijn, wellicht omdat we even stilstonden boven en de wind nu vanuit een andere hoek te verduren kregen. Dit was winterweer avant la letre. Een halfuurtje later stonden we terug op het zadel. Hier werd het wolkendek weer wat vriendelijker en we besloten om toch nog een aanval op Piz d’Agnel in te zetten. Ondanks de moeilijke aanblik viel dit eigenlijk best mee. Het dik pak sneeuw verstopte de rotsen en stenen diep weg zodat het klimmen eigenlijk gewoon door de sneeuw was. Het was maar 140 meter hoger…Af en toe trokken de wolken open richting Julierpas en werd ons een blik gegund.

Tot beider vreugde bereiken we vrij eenvoudig de top. We hadden het toch maar weer gedaan! Onder de hoop stenen en de sneeuw vonden we al snel een kapotgevroren emmer met een stijfbevroren Gipfelbuch.

Het boek dateerde al van 2004 en de bladzijden kleefden gewoon aan elkaar. We vonden een potlood en ik schreef een kleine passage. Het was al 7 dagen geleden dat deze top nog klimmers zag. Geen GSM-ontvangst deze keer, toch eigenaardig hoe dit in de bergen kan verkeren. In vogelvlucht waren we nauwelijks enkele honderden meters van de vorige top. Wat rondlopen en een beetje afdalen bracht plots wel resultaat: van niks naar volledig bereik, ik zal het nooit begrijpen. Net toen we beslisten om terug af te dalen, braken de wolken boven ons en werden we getrakteerd op een prachtig schouwspel van wolken en omgeving: eindelijk een beloning voor onze inspanningen!

Ik nam nog wat foto’s en dan zetten we de pas er in naar beneden.

Het zadel lieten we nu links liggen en we daalden terug tot aan het bevroren meertje. Daar scheen zowaar even het zonnetje en we staken nog een reep achter de kiezen.

De terugweg verliep over dezelfde moeilijke stenen en een onoplettendheid deed me een ferme schuiver maken met als gevolg dat ik mijn scheenbeen fameus stootte tegen een onwrikbare rots. Een ferme blauwe en pijnlijke plek was gelukkig het enige dat ik er aan over hield.

Verder naar beneden zagen we nog verse gemzensporen in de sneeuw, maar de dieren zelf hielden zich verborgen op hun eigen terein. Omstreeks 15u30 bereikten we terug de hut.

Geert was blij ons heelhuids terug te zien, ondanks zijn meegebrachte lectuur begon het toch wel wat eenzaam te worden. We lieten ons een ferme Calanda tappen en zetten ons buiten op het terras uit de wind en in het zonnetje. Met een dikke fleece ging het net en de opklaringen werden almaar breder. De andere gasten waren ook in de loop van de ochtend vertrokken en er was niemand toegekomen. Het diner werd om 18u geserveerd: broccolisoep, spaghetti Bolognaise met Gorgonzolasaus en kaas. We bestelden een liter huiswijn (de Jeatschhütte staat bekend voor zijn wijnkelder) en kregen nog een dessert van appel, amandel, kokos en slagroom, heerlijk! Wat speurwerk met de verrekijker na het eten leverde een kudde van 5 gemzen op. Andrea kwam ons vergezellen voor een babbel. Ze bleek op de personeelsdienst van een toeleveringsbedrijf van auto-onderdelen te werken in Stutgart en was voor 2 weken in de hut om te helpen. Heini was ook nog maar recent opgekomen om de vorige Hüttenwirt te vervangen en hij was machinist bij de Rhätische bahn en kwam uit Samedan. We bleven nog gezellig voortwauwelen in ons vlaams-duits en kropen om 22u15 in onze lakenzak.