Skifahren!! Donderdag 7 februari 2008

Vandaag de laatste dag op de latten... De ochtend opent nat en betrokken, het had flink geregend beneden dus...verse sneeuw!! De barometer stond sky high dus de zon zou wel vlug komen zeker? Vandaag geen les meer, niet dat we ons al volleerd skier wanen, verre daarvan, maar vandaag gingen we met de families samen skien op de Ahorn boven Mayrhofen. Op die manier konden we ook onze eigen kinderen eens aan het werk zien! Robin en Ilja moesten in de voormiddag nog naar school dus zij kwamen achter met Juliette. Heiko vertrok alvast met ons. De skies gingen in de wagen en weg waren we, het was net half negen geweest. Amper volk op de parking, dit was duidelijk iets anders dan de Penken! De gondel voor 160 personen trok ons naar boven. Al snel verdwenen we in de wolken en het optimisme dat we er misschien wel boven zouden zitten werd ook al snel de grond ingeboord. Alles zag prachtig wit, dat wel, maar je zag geen verschil tussen sneeuw of lucht. Toch maar de skies ondergebonden en weg waren we. Het was echt blind skien, we volgden Heiko maar de laatste van het groepje zag niet eens de eerste skien. Je kon ook je eigen bochten niet zien en Kathleen smakte al snel tegen de grond. Dit was niet echt fijn skien... Er was wel een prachtig nieuwe zetellift neergepoot voor 8 personen maar koud dat het was! De sneeuwvlokken gierden in het gezicht en we konden nauwelijks praten door bevroren wangen. Werd het al niet wat lichter?? We bleven er in geloven! Na een uurtje kropen we bevroren van de kou de Ahornhutte binnen voor een warm drankje. Het zicht tijdens het skien was al net iets beter geworden. We deden nog enkele keren de mooie brede (althans dat vertelde Heiko, we hadden het nog niet kunnen zien) blauwe piste en verbaasden ons hoe goed de kinderen er mee weg waren. Ook Jens die de eerste dag heel wat last had ging nu vlotjes naar beneden op zijn kleine ski's. Het klaarde even een beetje op en we besloten om een grotere uitdaging op te zoeken, een heuse rode piste met de kinderen. De verse sneeuw lag nog in pakken op de piste en maakte het niet altijd makkelijk maar wel leuk. Ik draaide nog enkele keren te fel in en ging tegen de grond maar het was een zachte landing uit bijna stilstand. Verder ging het prima, Jens deed het wel wat trager maar echt wel goed, Arne die zat op de hielen van Heiko. We keerden terug via de oude stoeltjeslift en Kathleen die even langer bleef zitten om zo 2 gevallen snowborders te kunnen ontwijken, kon niet meer uit de lift omdat die al te ver was. Arne sprong er nog uit maar het was best wel hoog! De technicus kon er niet echt mee lachen en liet de lift nog even verder draaien zodat Kathleen via een metershohe sneeuwberg kon uitstappen, dan wil een mens al eens voorzichtig zijn...
De wolken trokken terug dicht en in de aanloop naar het restaurant was het zicht weer nul. Na het eten kwam ook Juliette en de kinderen erbij en de zon begon nu echt wel wat moeite te doen. Buiten ontwaarde de schoonheid van deze piste voor ons en gretig namen we er gebruik van. Heiko timmerde nog wat aan onze stijl en dat had echt wel goede gevolgen, het gevoel was super!! Veel te snel was de namiddag voorbij en we sloten af met een Weizen in de Ahornhutte. De familie Lapp ging nog de dalafdaling doen maar dit was voor ons en de kinderen nog wat hoog gegrepen en met spijt, wetende dat het er op zat, trokken we naar beneden. We leverde het materiaal in bij de skischool in Finkenberg en beloofden terug te komen.
Daarna was het inpakken geblazen want morgen zitten we een dagje in de auto richting Wechelderzande...

De skivakantie voor het volgende jaar is al geboekt, we zijn serieus hard gebeten door deze microbe. Het was een geweldige week en we staan nog steeds verstomd wat een mens kan leren op zo'n korte tijd. Morgen verlaten we Heiko en familie. Niet zonder ze hartelijk te bedanken voor weer een prachtig verblijf met een enorme gastvrijheid en vriendschap voor het leven. Nog 5 maanden en we staan hier terug, deze keer in korte broek en met de rugzak. Auf Wiedersehen!!

Skifahren!! Woensdag 6 februari 2008

Vandaag een dag met verschillende gezichten, letterlijk en figuurlijk. De dag opende halfbewolkt en het had lichtjes gevroren ten huize Heiko. Door het wat latere uur, vooral voor de kinderen, hadden we deze keer toch maar de wekker gezet. Er begon al wat routine te komen in het ochtendritueel voor een dag skien. Eigenaardig...als we in de zomer ons klaarmaken voor een fikse dagtocht dan staan we binnen het kwartier gepakt en gezakt en durf ik mijn hand in het vuur steken dat we niks vergeten zijn...maar dit is een totaal ander soort verlof met zijn "eigen organisatie". Het was helemaal niet druk aan de lift, zo hebben we het graag en we wrongen ons aan de skischool in de skischuhe. Mijn benen beginnen ondertussen alle kleuren van de regenboog te vertonen door het steeds maar drukken tegen de schoenen om de ski te sturen. Ik weet niet of het aan de schoenen of aan mijn benen ligt...het doet geen pijn maar het ziet er niet uit... Arne en Jens worden afgezet in de gezellige "gelagzaal" van de hut en wij binden meteen de latten onder voor wat opwarming en sneeuwgevoel op de babypiste. Geen verse sneeuw vandaag en het ligt wel wat harder dan gisteren, voor een beginner weer wat moeilijker om aan te passen. Door het rondkijken waar Kathleen ergens was, donder ik gelijk ook nog van de babylift...niet echt een goed begin van de dag...zeg het aan niemand verder! Om 10u was het terug verzamelen geblazen. Vandaag waren we met 6, er was een nieuwkomer bij die al eens een jaar geskied had en dan een jaartje hadgeslagen, ik zou hem nog dikwijls tegenkomen... Fredi had eerst wat oefeningen uitgedokterd op de blauwe piste en probeerde ons ook parallelskien bij te brengen, hiervoor heb je juist snelheid nodig en dat lag dikwijls moeilijk omdat we dan het gevoel van controle verloren. Na de oefeningen maakten we de afdaling aan de andere kant met gecombineerde blauwe en rode stukken tot Horberg, dan weer de lift van de Tappenalm en dan de blauwe piste naar beneden waar we even hald hielden aan de Grillhofalm om bij te tanken. W eindigden de voormiddag met de Nordhangbahn tot plaats van vertrek. Alsof het afgesproken was kwam de familie Lapp ook net boven en we trokken samen naar de Penkentenne voor een natje en een droogje. Onze Fredi wilde weer om 13u vertrekken, dus we moesten een beetje voortmaken. De kinderen hadden ondertussen ook al enthousiaste verhalen en het was fijn te horen dat ze het ook leuk vonden.
Klokslag 13u stonden we er allemaal en ook de zon was volop van de partij. Inmiddels had ik al van vriend Jan vernomen dat in Arlberg alle liften gesloten waren wegens sneeuwstorm, hoelang zou de zon nog schijnen? We deden terug onze gekende afdaling maar Fredi slaagde er altijd weer in om andere stukken te ontdekken zodat het deze maal bijna volledig rood naar beneden was. De rest was nagenoeg hetzelfde als in de voormiddag tot aan het beginstation van de "150 tuxer", een reusachtige gondel die 150 mensen in een mum van tijd op 2500m brengt. De rode piste had ik goed overleefd, al had onze "nieuwe Duitser" me al wel een tuimelperte opgeleverd. We trokken nu naar een heel nieuw stuk richting Rastkogel en deden een prachtige lange blauwe piste tot helemaal aan het eindstation van de Rastkogelbahn. Er zaten onderweg al wel heel wat bobbels in de baan, zeker op de snelle stukken en dat maakte het soms wel spannend om overeidn te blijven. Daarna trokken we terug met de zetellift naar boven om via een rode piste naar beneden te gaan. Ondertussen was ons zonnetje volledig verdwenen, stond er een ijzige wind en was het aan het sneeuwen. Geen geweldige condities voor deze piste en het slechte zicht koste me al vlug een valpartij doordat ik net naast de piste in de diepsneeuw terecht kwam. De twee volgende tuimelpertes schrijf ik weer op naam van onze oosterbuur, die een vrij roekeloze stijl aan de dag bracht. Niet echt tevreden kwam ik beneden aan. Onze tijd geraakte op en we gingen terug naar de gondel om die weer naar beneden te nemen, de afdaling met een stuk zwart was nog net te hoog gegrepen. Het weer aan deze kant van de berg was nu heel slecht en niemand vond het erg dat we ons met de lift uit de voeten maakte. Plotseling hoorden we mama en papa roepen: Arne was met zijn groepje ook helemaal op toer gegaan, geweldig! Het was al na drieen toen we weer op Penkenjoch stonden. We zochten elkaar op en de kinderen deden hun verhaal. OOk Jens zat nu al op de blauwe piste, hij vond het geweldig! We namen afscheid van Fredi, misschien zagen we hem wel eens terug in de zomer als we aan de Kaslerhutte zouden geraken. We moetsen al het materiaal nu mee naar onderen nemen want morgen gaan we skien op de Ahorn! Ik kijk er al naar uit om weer eens een ander stuk te kunnen doen.
Tot morgen!

Skifahren! Dinsdag 5 februari 2008

De ochtend kondigde zich bewolkt aan. Het had geregend in het dal maar dat gaf me een goed gevoel want het betekent meestal verse poeder boven! We waren vroeg opgestaan om de drukte voor te zijn en het loonde. Niemand voor ons aan de lift, wat een luxe. Boven aan het Penkenjoch was het in vergelijking met de vorige dagen nagenoeg windstil. Er lag een mooi vers laagje van 5 tot 10 cm maar de wolken hingen soms bijna tegen de grond met een white out tot gevolg: je kon geen relief in de piste zien.... We zetten de kinderen af aan de skischool, die konden nog even lekker warm binnen zitten. Wij gebruikten onze tijd met een beetje op te warmen door de babypiste een aantal keer af te dalen. Om 10u was het afspraak bovenaan. Zoals steeds waren het dezelfde mensen die op zich lieten wachten...2 meisjes uit Ierland. Na nog een rondje babypiste gingen we de blauwe piste aan de overkant te lijf: mooi bochtjes trekken tot onder. De tweede run moesten we zonder stokken afleggen, de kinderen doen alles zonder stokken maar voor ons was het toch weer wat moeilijker: Handen in de lucht bij het rechtdoor gaan en de beide handen op de knie van de dalski bij het draaien...de kenners begrijpen het wel... Ondertussen kwam de zon tevoorschijn en het schouwspel met de wolken in het dal onder ons was prachtig: "gelukkig" staan we af en toe nog een beetje aan te schuiven zodat we ook kunnen rondkijken. Voor we het wisten was het middag, het gevoel was stukken beter dan gisteren...ik ga Peter en Emmy nog moeten gelijk geven :-)
We haalden de kinderen af en aten een broodje buiten op het terras, het was nu volop zon en zalig genieten. Ook de drukte van de voorbije dagen was wat afgenomen. We werden al om 13u terug bij Fredi verwacht voor onze namiddagtoer. We trokken onmiddellijk de afdaling richting Mayrhofen om bij Knorren uit te komen, hier gingen we in tegenstelling tot gisteren rechtsaf om langs meer rode dan blauwe pistes aan het station van de Penkenbahn te komen en dan nog verder naar beneden via een "bijna zwart" stuk (verschrikkelijk steil...) tot aan de zetellift. Terug omhoog tot Knorren waar we een rustpauze hadden en wat bijpraatten met Fredi over de omgeving en zijn hut in de zomer. Dan weer verder via de blauwe piste tot de Horberg om de de 8-zitjes lift van de Tappenalm omhoog te gaan. Dan weer die mooie brede blauwe piste (zie gisteren!!) naar de Mittertret om dan weer de 6-lift omhoog te nemen langs de adembenemende Harakiri-piste: de steilst geprepareerde piste van Europa: 78%... Via een rode en blauwe piste kwamen we zo terug bij de ankerlift om dan omhoog weer aan de skischool uit te komen. Een prachtige toer, dankzij Fredi die steeds maar weer onze grensen poogt te verleggen en daar ook in slaagt! Het was zeker niet altijd makkelijk met soms steile hellingen en steile stukken die we moetsen oversteken wat zeker ook niet makkelijk is, zelfs een stukje ongeprepareerde piste zat erbij. Boven aangekomen hadden we nog de tijd om de blauwe piste eens te doen en de kinderen in actie te zien. Bij het uitdoen van de ski's merketen we pas hoe moe we wel waren...
Een snelle sauna doet wonderen...van waar kwamen toch al die blauwe plekken??? Vanavond zijn we dan nog lekker samen met Heiko gaan eten, een gezellige afsluiter van een meer dan geslaagde dag en terwijl ik dit schrijf hoor ik alleen nog slapende geluiden... Welterusten!

Skifahren!! Maandag 4 februari 2008

Bij het opstaan zag het er al bewolkt uit, geen vriestemperaturen deze maal in tegenstelling tot gisteren. Vandaag was het terug ernst met de les, we gingen ons inschrijven om nog 3 dagen skischool te volgen alsook de kinderen. Toen we in Finkenberg aankwamen bleek de lift nog niet te werken: op de skischool werd het meteen duidelijk, er stond teveel wind en misschien ging de lift niet eens open... Geen 10 minuten later trok hij zich toch op gang, gelukkig maar... Heiko ging vandaag met Nederlandse vrienden een toer maken op de ski, wij naar de les.
Het aanschuiven was wat beter, vooral omdat we beter op tijd waren, de file na ons moet nauwelijks overzienbaar geweest zijn.
Boven stond een snijdende wind, echt aangenaam was het niet. Ons materiaal bleef zoals steeds achter aan de skischool, wel makkelijk dat we niet met alles steeds naar boven moesten sleuren! Arne en Jens moesten nu ook naar de skischool, zelfs voor ons was dat een beetje beangstigend. Je moet ze achterlaten in een omgeving waar je zelf nauwelijks mee vertrouwd bent en ze spreken dan nog geen Duits...Wonder boven wonder is het hen zeer goed bevallen, ondanks het feit dat ze niet eens samen zaten.
Wij werden in een groepje met in totaal 8 personen ingedeeld en kregen Fredi toevertrouwd, een getaande inboorling die in de zomer huttenwacht is. Het was direkt bochtjes maken geblazen. Zich weinig aantrekkend van de moeilijkheidsgraad in onze ogen, trok hij nagenoeg meteen de blauwe piste op met ons. De wind had al wel zijn werk gedaan en alle verse sneeuw was al lang van de piste geblazen: alleen de harde sneeuwlaag bleef over en als beginneling is dit toch wel wat moeilijker. Toen we bij de tweede afdaling nog wat verder gingen, kwam mijn eerste valpartij al en toen ik ook nog eens een half uur stond aan te schuiven aan de ankerlift omdat het drummen mij duidelijk minder afgaat dan alle anderen, was de goesting ver te zoeken. Gelukkig bracht de middagpauze redding. Dit was niet echt fun geweest...
Het verhaal van de kinderen en het feit dat zij het leuk hadden gehad beurde ons op en ook de soep en het broodje deed wonderen.
In de namiddag trok Fredi alle registers open: hij bleef maar verder en verder gaan en er was geen andere keuze dan te volgen. We moesten zelfs een aantal keer een rode piste kruisen of een stukje afdalen...de bibber sloeg meermaals in de benen: grensverleggend is het zeker...
Een aantal blauwe plekken later stonden we op de plaats waar de gondel van Mayrhofen naar boven kwam, dat was toch al een heel eind verder...we hadden ruim 30 minuten aan een stuk door geskied. Nu hadden we wel wat liften te nemen om terug te geraken en eentje om een moeilijke rode piste te ontwijken, bergaf notabene, vertel het nooit verder aan een ervaren skier!
Er volgde nog een prachtig stukje blauwe piste en toen we terug bij af waren, was de tijd ook weer voorbij. Nog een laatste valpartij bij het uitstappen van de gondel en de skiles zat er op.
We pikten de kinderen op die heel enthousiast waren en gingen terug naar het groene dal. Morgen een nieuwe dag!

Skifahren!! Zondag 3 februari 2008

Gisteren een prachtige dag in het Zillertal. De zon stak al vroeg uit, iedereen was gewaarschuwd, dit ging een skitopdag worden. Na onze priveles op zaterdag, hadden we besloten om een dagje samen met Heiko, Juliette en de kinderen op te trekken, zij gingen ons een beetje verder begeleiden. Er was een drukte van jewelste in het dalstation van de Finkenbergbahn, 30 minuten aanschuiven voor de lift naar boven. Het was natuurlijk ook zondag en er waren heel wat dagjesmensen. De stuifsneeuw boven de bergtoppen verraadde al een sterke wind en die heeft het de hele dag volgehouden.
We kozen opnieuw voor de babypiste om wat te oefenen. Arne ging al vlot naar beneden maar was vooral geinteresseerd om dit zo snel mogelijk te doen om niet te moeten onderdoen voor Robin. Heiko ontfermde zich over Jens, dat is meer een controlefreak en het durven zit er nog niet echt in. We hadden een leuke, rustige voormiddag en hebben 's middags zelfs buiten kunnen eten. In de namiddag zijn we samen met Heiko dan een stukje blauwe piste gaan doen, dat was toch al andere koek, het reuze gevoel was weer even snel vergeten. Het draaien lukte al wel maar met het stoppen in ploeg blijf ik problemen hebben. Daarna nog een lekkere Weizenbier gedronken en voor we het wisten, moesten we nog hollen voor de laatste dalvaart.

Trektocht Engadin 2007: 9 Epiloog

9. Zaterdag 25 augustus 2007: Terugreis

Als door een speling van het lot stonden we weer op voor de terugreis onder een stralend blauwe hemel. We aanvaardden het met de glimlach. Nooit zou de mens baas worden over de natuur, we kunnen ze beïnvloeden op lange termijn door onze verkwistende en vervuilende manier van leven maar aan het weer van elke dag kwamen we voorlopig niet aan. Het ontbijt was om 8u00 en we genoten nog na van de voorbije dagen. Verschillende delen van de tocht waren al enkele keren als een film door ons hoofd gedwaald. Het was niet makkelijk geweest, de regen had ons mentaal sterk op de proef gesteld. De fysieke ongemakken hadden soms beperkingen opgelegd, maar we aanvaardden het en waren gelukkig. Nog 940 km zaten er tussen dit avontuur en het leven van elke dag thuis, terug naar de kinderen, die we nu al elke minuut meer begonnen te missen. Als laatste stuiptrekking reden we via de Albulapas in plaats van de Julierpas en stopten nog even aan de Hospiz om een infofoldertje mee te graaien. De rest van de terugweg, tja, die kennen we ondertussen al wel: Zuricher stad, de grens in Bazel, kilometers malen in Duitsland en een hoofd vol prachtige herinneringen en 2 volgepompte geheugenkaartjes met foto’s die nooit meer mogen vervagen. Tot een volgende!

Bedankt schat om deze mooie tocht samen te kunnen doen, bedankt Geert voor de vriendschap, de steun en dezelfde gedrevenheid.

Kurt Desmedt

November 2007,

Wechelderzande

Trektocht Engadin 2007: 8. Dag 6

8. Vrijdag 24 augustus 2007: Hospiz Julierpas (La Veduta 2233m) – Fuorcla Lagrev (2863m) – Vadret Lagrev – Piz Lagrev (3164m) – Vadret Lagrev – Lej da la Tscheppa (2616m) – Sils ( 1793m)

De slaap was niet zo verkwikkend geweest, het bed was zeer hard en de kussens stelden je voor een moeilijke keuze: eentje was te weinig, maar twee was teveel. We staken ons hoofd door het raam en zagen dat het goed was: de zonsopgang was schitterend en er was geen wolk te bespeuren.

Misschien werd het nog eens echt zomer. Tegen 7u gingen we ontbijten, de rugzakken hadden we al klaargemaakt. Het ontbijt was zeer uitgebreid met verschillende soorten kleine pistoletjes, verse charcuterie en zelfs choco. De vaste ochtendklanten en pendelaars hadden duidelijk hun vaste tafel en zelfs hun vaste plaats, hier zat duidelijk routine in. Van het plaatselijke dialect konden we nauwelijks iets verstaan en ze dronken koffie en aten worstenbrood. Sommige staken een sigaretje op, in Zwitserland kan dat nog in dezelfde ruimte als waar gegeten wordt. Om 8u20 stonden we buiten, het was 6°C.

Aan de overkant van de Julierstrasse stond de oude getrouwe gele wegwijzer die ons duidelijk probeerde te maken dat hier het pad begon. We volgden dit pad dat naar Fuorcla Grevasalvas liep tot op een heuveltje na ongeveer 100m klimmen.

Het pad daalde dan lichtjes tot aan het Leg Grevasalvas maar wij moesten links aanhouden en verder klimmen. Het leek of we nog een spoor konden volgen al was het vaak niet duidelijk of dit door mensenvoeten dan wel door marmotten was gemaakt, maar het hielp tenminste om langs de steile flank te geraken.

Hogerop waren het alleen nog grote blokken en was het echt wel zoeken om er door te geraken. We klommen zo verder tot op een heuvel van 2639m hoogte. Van hier hadden we goed zicht op het laatste gedeelte van de klim naar Fuorcla Lagrev. We gooiden de rugzak af en keken met zijn drieën in stilte naar boven. De laagstaande zon bemoeilijkte het zicht maar het zag er verdomd moeilijk en steil uit.

We hadden dit stuk in 1996 ook al eens gedaan maar toen waren er stukken besneeuwd, nu was het één steile puinhelling van grote en kleine losliggende blokken. Het was 10u06, we bleven nog wat kijken en overleggen maar het was van deze afstand niet duidelijk hoe onze route het beste ging lopen. Één ding was zeker, vanaf hier gingen de helmen op. Op het einde van de blokken wachtte dan ogenschijnlijk nog een stuk met rotsen…We hadden genoeg getalmd en begonnen er gewoon aan. Ik stak mijn fototoestel in de rugzak, zodat al mijn aandacht naar het klimmen kon gaan. Niet meer mooi achter elkaar wegens het gevaar op vallende stenen maar eerder naast elkaar klimmend of wachtend op de voorganger. We probeerden in het stuk met de grootste blokken te klimmen, hopende dat die grotendeels vast zouden liggen, dat was ook wel zo maar het was wel telkens schrikken als een dergelijke mastodont toch even ging wankelen of schuiven door de verplaatsing van je gewicht. We moeten ongeveer halverwege geweest zijn, toen een luid geraas ons deed verstommen. We hadden vlug door dat het niet luid genoeg was om aan deze kant van de helling te zijn maar we wisten niet echt wat het was. Even later kwam het een tweede en een derde keer, nog luider nu en je kon de berg voelen trillen. Dit moest een steen lawine aan de andere kant zijn. Een betere timing om ons de stuipen op het lijf te jagen, kon de natuur niet bedacht hebben, we waren gewaarschuwd en extra alert. Het laatste stuk was wel degelijk rotsklimmen. Ik klom eerst en de andere probeerden me te wijzen welke richting ik het beste nam. Even kwam ik vast te zitten, de weg verder naar boven langs hier was onmogelijk en terug leek me ook al geen optie, de angst sloeg even toe maar met de aanwijzingen van de anderen geraakte ik terug en vond de goede weg.

Om 11u37 stonden we met z’n drietjes op het zadel. Mijn benen trilden nog een beetje na.

We namen de tijd om wat te rusten en te eten. Heel ver waren we nog niet maar we wisten van te voren dat dit tijdrovend ging zijn. Het weer was tenminste stabiel al werd het felste zonlicht door wat nevel getemperd.

We moesten nu opnieuw via blokken eerst een stuk naar beneden tot aan de gletscher tot ongeveer 2840m, daar deden we de klimgordels aan, de stijgijzers onder en bonden we ons in, het was nu 12u48. Op de gletscher aangekomen merkten we al vlug waar het lawaai vandaan was gekomen.

Een heel stuk rotswand was losgebroken en had zich op de gletscher gestort, hierbij waren grote rotsblokken meters ver over het ijs gerold en gegleden. Het zag er een rommeltje uit. We hadden geen andere optie dan door de puinresten te gaan om de gletscherkloven te kunnen vermijden.

We overbrugden 2 kloven via een sneeuwbrug en klommen gedeeltelijk over een zeer steile sneeuwplek en verder over rotsblokken tot aan een rotspunt op 3060m hoogte.

Nadat we even uithijgden overzagen we de situatie: we hadden nu zicht op de top maar die leek nog zeer ver weg, alleen bereikbaar langs een lange op en neer gaande rots- en puingraat. Het was nu al 14u en we hadden geen tijd meer te verliezen. Geert had het wel gehad, zeker na het aanblik van wat ons nog te wachten stond.

Hij ging zich hier innestelen en bij de stijgijzers blijven, we konden in contact komen via de GSM en hij kon ons ook visueel volgen. Kathleen en ik besloten van de rugzakken gewoon op te laten, kwestie van dezelfde balans te houden. Het eerste stuk van de graat was zeer smal en naar beneden.

Het was echt voetje per voetje, af en toe balancerend met twee afgronden naast je, links zowel als rechts. Ik liep voorop en durfde niet omkijken hoe Kathleen het er vanaf bracht. Gelukkig was het windstil…De graat leek eindeloos, we kwamen eerst aan op punt 3109m waar we hadden moeten toekomen vanop de gletscher maar door het afgebroken stuk rotswand was deze passage niet te doen geweest. De rest van de graat was één rotternij van losliggende stukken rots en schuivend puin. Het koste ons nog welgeteld 1 uur om de top te bereiken en halverwege overviel me de gedachte van gewoon terug te keren.

De wetenschap dat dat sowieso moest gebeuren en dat we er nu na 2 vergeefse pogingen in 1996 en 1997 zo dicht bij waren, hielp me overeind. Ik moet wel toegeven dat de angst nooit echt ver weg was en dat het ware genot van het bereiken van de top pas later is gekomen. Het uitzicht was overweldigend en ontroerend tegelijk. De top kenmerkte zich door een hoopje stenen met een houten stok die er was bijgeplaatst, er was geen boek te vinden.

We feliciteerden elkaar en ik kreeg een SMS binnen van Geert die ons op de top zag staan, schitterend van hem. Zonder hem waren we ook nooit daarboven geweest. Ik belde hem op en we bedankten elkaar.

We namen nog wat foto’s, we aten snel iets en begonnen dan aan de terugweg die toch ook 50 minuten in beslag ging nemen. Het hoogteverschil was gering en op deze ondergrond was stijgen soms makkelijker en sneller dan dalen.

Terug bij Geert gekomen was er weinig tijd voor vreugde, de klok tikte ongenadig verder. Eén lichtpuntje: tijdens zijn twee uren durende pauze was Geert tot de vaststelling gekomen dat de zalf gewoon in een buitenzak van zijn jas stak… We kozen voor dezelfde weg terug langs de brokken en de zeer steile sneeuwhelling.

Geert ging nu voorop en ik sloot de rij in tegendeel tot de klim. We traverseerden de gletscher tot aan een puineiland en deden de stijgijzers uit. Achteraf gezien was dit niet de beste keuze, we hadden beter op de gletscher gebleven en verder naar rechts afgedaald. Nu verloren we tijd door het uitdoen van stijgijzers en cordé om even later tot de vaststelling te komen dat we het touw toch maar beter weer bovenhaalden voor het laatste stuk. De stijgijzers lieten we zitten om niet verder tijd te verliezen maar we stapten nu wel wat moeizamer over het ijs. Naar het einde toe werd de gletscher vrij steil en lag hij bovendien bezaaid met rotsen.

De beproeving was nog niet afgelopen. Enkele al dan niet gewilde glijpartijtjes later stonden we weer temidden van immense blokken. Er kwam geen einde aan de stenen. We waren nu op een soort zadel aangekomen boven het Lej da la Tscheppa, dat ons de aansluiting met het Engadin en de bewoonde wereld moest opleveren.

We moesten alleen nog van het zadel geraken. Tien jaar geleden was dit via mooie sneeuwpistes gebeurd, nu waren er alleen maar stenen, miljoenen stenen. Het was al 18u en de laagstaande zon trok lange schaduwen over de gletscher achter ons. We waren moe en werden kribbig. Een pad om af te dalen vonden we niet, af en toe wel stukken maar het was helemaal niet duidelijk. We probeerden in een geul tussen twee morenen te blijven maar die werd uiteindelijk zo smal en steil dat we een stuk op onze stappen moesten terugkeren.

Uiteindelijk kwamen we aan het meer en via de rechtse oever stapten we er rond. Er hing een magische stilte. Aan de overkant verzamelden we opnieuw aan de wegwijzer, het was 19u en er stond nog 1 ½ uur aangegeven naar Sils… Allen waren we leeg en we zochten naar iets eetbaars in de rugzak. We belden ook het hotel om te zeggen dat we later zouden komen maar dat we wel degelijk onderweg waren. De eigenaar ging de sleutel aan de receptie achterlaten zodat we op de kamer konden, toffe vent. We moesten alleen nog naar beneden en dan van Sils in St.-Moritz geraken. Ik had de uren van de lijnbus genoteerd op een briefje maar ik had niet verder gekeken dan 17u15… We besloten om zo snel mogelijk af te dalen en indien mogelijk om 20u15 aan de bushalte te zijn, de bus kwam telkens om kwart na als er nog eentje reed. Ik weet niet meer waar we nog die snelheid vandaan haalde maar het eerste stuk vlogen we naar beneden.

Dan kwam de vermoeidheid terug de kop opsteken en nadat Geert enkele uitschuivers had gemaakt, hield hij het snelle tempo voor bekeken. We spraken af dat ik alleen dit tempo ging proberen aan te houden om de bus te halen om dan met de auto terug te keren. Ondanks de honger, de vermoeidheid en de zware rugzak stond ik om 20u beneden, maar waar was de bushalte?

Het kon zowel links als rechts zijn, nergens was iets te bespeuren. Ik besloot maar in de richting van St.-Moritz te gaan en mijn duim op te steken. Ik moet er echt heel moe hebben uitgezien want de tweede wagen, een Citroën met een Italiaans koppel van rond de 60, stopte en nam me mee. Verder dan “St.-Moritz bitte” begrepen we elkaar niet, ik sprak geen Italiaans en zij alleen maar dat. Ik werd netjes aan het voormalig Kuhrhaus afgezet en belde meteen Geert op om te melden dat ik reeds in St.-Moritz was, van verbazing en vreugde vielen ze bijna naar beneden. Het was nog een heel eindje stappen tot het hotel maar ik kreeg weer vleugels. De gedachte aan een verse cola in Geert zijn wagen deed me deugd, de cola in werkelijkheid des te meer. Om elkaar niet te ontlopen, had ik uitgelegd hoe ik naar beneden was gekomen en nu ging ik die plaats met de auto opzoeken. Het was ondertussen stikdonker geworden. Kathleen en Geert stonden me al op te wachten, vreugde overviel ons en ook het besef dat we het allemaal tot een goed einde hadden gebracht. Het was nu al bijna 21u en we besloten om rechtsreeks naar Hotel Sonne te rijden om iets te eten nadat we eerst onze kamersleutel hadden afgehaald. Aan de kant van de weg schoten we vlug een vers T-shirt aan, gebruikte veelvuldig de deo die Geert gelukkig in de auto had liggen en we vertrokken richting maaltijd.

Om 21u 30 zaten we gezellig met zijn drie en elk een grote pint in het restaurant, een tweede pint kreeg ik van de vermoeidheid al niet meer binnen.

Kathleen bestelde opnieuw pizza Quattro Stagioni, terecht deze keer. We trokken na het eten naar onze kamer en namen een welverdiende douche alvorens onder de wol te kruipen.